Οι πρόσφατες πλημμύρες στο Κορωπί δεν έφεραν μόνο νερά και καταστροφές.
Έφεραν ξανά στην επιφάνεια ένα γνώριμο αφήγημα: έργα «σε εξέλιξη εδώ και χρόνια», μελέτες «που αναμένονται», αρμοδιότητες «που ανήκουν αλλού» και χρόνιες παθογένειες που –παραδόξως– επιμένουν.
Στις δηλώσεις του εννέα ημέρες μετά τις πλημμύρες της 21ης Ιανουαρίου, ο δήμαρχος Κρωπίας Δημήτρης Κιούσης παρουσιάζει μια πλήρη αποτύπωση έργων, μελετών και τεχνικών δεδομένων.
Όμως, όσο αναλυτική κι αν είναι αυτή η εικόνα, αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι ο ίδιος βρίσκεται στη διοίκηση του δήμου από το 2010.
Χρόνια προβλήματα, διαρκείς εκκρεμότητες
Το έργο στο ρέμα Ξερέα περιγράφεται ως «σχεδόν ολοκληρωμένο», έπειτα από πολλά χρόνια υλοποίησης.
Η διατύπωση αυτή, επαναλαμβανόμενη στον δημόσιο λόγο, γεννά εύλογα το ερώτημα: πόσα χρόνια μπορεί να διαρκεί το «σχεδόν»; Και ποιος φέρει την ευθύνη όταν ένα έργο κομβικής σημασίας για την αντιπλημμυρική θωράκιση της περιοχής παραμένει ημιτελές επί μακρόν;
Ανάλογη είναι η εικόνα και στα αστικά αντιπλημμυρικά έργα. Παρότι αναφέρονται μεγάλοι αγωγοί, διατομές και τεχνικά χαρακτηριστικά, η ουσία παραμένει ότι τα βόρεια και δυτικά τμήματα της πόλης εξακολουθούν να πλημμυρίζουν.
Η διαπίστωση αυτή δεν είναι νέα αλλά επαναλαμβανόμενη εδώ και χρόνια, χωρίς ωστόσο να έχει μεταφραστεί σε ένα ολοκληρωμένο, ενιαίο δημοτικό σχέδιο πρόληψης.
Η Περιφέρεια ως μόνιμο άλλοθι
Κεντρικό στοιχείο των δηλώσεων του δημάρχου είναι ο επιμερισμός αρμοδιοτήτων με βάση το πλάτος των αγωγών.
Πρόκειται για θεσμική πραγματικότητα. Ωστόσο, μετά από 15 χρόνια συνεχούς δημαρχιακής θητείας, η επίκληση της Περιφέρειας ως βασικού υπεύθυνου για τις καθυστερήσεις μοιάζει λιγότερο με εξήγηση και περισσότερο με μόνιμο άλλοθι.
Δεν προκύπτει από τις δηλώσεις αν υπήρξαν συγκρούσεις, δημόσιες πιέσεις ή πολιτικές πρωτοβουλίες που να αναλογούν στη σοβαρότητα του προβλήματος.
Ούτε αν ο δήμος διεκδίκησε θεσμικά –και όχι απλώς διαχειριστικά– την επιτάχυνση των μελετών που, σύμφωνα με τις εξαγγελίες, θα ολοκληρωθούν… το 2025.
Παράνομες παρεμβάσεις: γνώση χωρίς πρόληψη
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στις παράνομες επιχώσεις και στις αυθαίρετες παρεμβάσεις στα ρέματα, που επιδείνωσαν τις συνέπειες της πλημμύρας.
Το ερώτημα, ωστόσο, είναι αναπόφευκτο: πότε ακριβώς διαπιστώθηκαν αυτές οι παρανομίες;
Αν οι παρόχθιες ζώνες είχαν μετατραπεί εδώ και χρόνια σε άτυπους δρόμους και αν ρέματα είχαν φραχτεί, γιατί δεν αποκαταστάθηκαν εγκαίρως; Έγιναν έλεγχοι; Επιβλήθηκαν κυρώσεις; Ή οι παρανομίες έγιναν ανεκτές μέχρι να «μιλήσει» το νερό;
Πολιτική προστασία: το μόνο φωτεινό σημείο
Το μοναδικό πεδίο στο οποίο οι δηλώσεις του δημάρχου βρίσκουν θετικό πρόσημο είναι η διαχείριση της κρίσης μετά την πλημμύρα.
Η άμεση κινητοποίηση της Πολιτικής Προστασίας, οι αυτοψίες, η καταγραφή ζημιών και η υποστήριξη πληγέντων δείχνουν έναν μηχανισμό που λειτούργησε επιχειρησιακά και με συνέπεια.
Ωστόσο, η αποτελεσματική αντίδραση μετά την καταστροφή δεν αναιρεί το βασικό ερώτημα: γιατί δεν είχε προηγηθεί η πρόληψη στον ίδιο βαθμό;
Το πολιτικό διακύβευμα
Οι δηλώσεις του δημάρχου αποτυπώνουν με ακρίβεια το πρόβλημα, αλλά αποφεύγουν να αγγίξουν τον πυρήνα της πολιτικής ευθύνης.
Όταν οι «χρόνιες παθογένειες» συμπίπτουν χρονικά με 15 χρόνια συνεχούς διοίκησης, παύουν να είναι απλώς κληρονομιές του παρελθόντος.
Η πλημμύρα στην πόλη του Κορωπίου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Και όσο η συζήτηση παραμένει εγκλωβισμένη σε μελέτες που έρχονται και έργα που «σχεδόν» τελειώνουν, το ερώτημα θα επιστρέφει με κάθε έντονη βροχόπτωση: ποιος, τελικά, είχε τον χρόνο –και την ευθύνη– να προλάβει;
Διαβάστε σχετικά: Κορωπί, 21/1/26: Η νύχτα που πόλη και οικισμοί πνίγηκαν -Τα ερωτήματα που δεν μπορούν πλέον να αγνοηθούν
