Συνήθως τα συνέδρια των κομμάτων είναι οι στιγμές όπου χαράσσονται πολιτικές γραμμές, στέλνονται μηνύματα προς το εσωτερικό του κόμματος, απαντώνται αμφισβητήσεις και κυρίως χτίζεται το κλίμα για την πανηγυρική εκκίνηση της προεκλογικής περιόδου.

Πολύ περισσότερο όταν οι εθνικές κάλπες αρχίζουν να φαίνονται στον ορίζοντα, ακόμη κι αν επισήμως απέχουν (άλλο εκλογές τον Οκτώβριο, άλλο τον Μάρττιο-Απρίλιο).

Αυτό ακριβώς επιχείρησε να κάνει και το 16ο Συνέδριο της Νέα Δημοκρατία: να εμφανίσει μια παράταξη συμπαγή, αισιόδοξη και έτοιμη για τη μάχη της τρίτης συνεχόμενης κυβερνητικής θητείας.

Μόνο που, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στα κομματικά συνέδρια, η πραγματική πολιτική θερμοκρασία δεν μετριόταν στις ομιλίες από το βήμα, αλλά στα πηγαδάκια των διαδρόμων, στις ουρές για καφέ και στα τραπεζάκια της συνεδριακής καφετέριας.

Στην κεντρική αίθουσα υπήρχε κόσμος, χειροκροτήματα και η απαραίτητη κομματική σκηνογραφία, ιδιαίτερα όταν ανέβαιναν στο βήμα κορυφαίοι υπουργοί και στελέχη.

Ωστόσο, η ουσία των συζητήσεων βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα. Εκεί όπου οι αγκαλιές και οι σέλφι έδιναν και έπαιρναν — όχι πάντοτε με ειλικρινή συναισθήματα αμοιβαίας εκτίμησης — και όπου η κουβέντα σπανίως αφορούσε όσα λέγονταν στο μικρόφωνο.

Γιατί το πραγματικό θέμα του συνεδρίου δεν ήταν οι μεταρρυθμίσεις, η «Ελλάδα του 2030» ή η τεχνητή νοημοσύνη.

Ήταν τα τρία νέα κόμματα που πλανώνται πάνω από το πολιτικό σύστημα: το ενδεχόμενο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, το σενάριο πολιτικής επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα και το υπό διαμόρφωση πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού.

«Από τη Δευτέρα να δούμε ποιοι θα μείνουν»

Το όνομα του Αντώνη Σαμαρά ακουγόταν στους διαδρόμους πολύ περισσότερο απ’ όσο μέσα στην αίθουσα του συνεδρίου. Επισήμως κανείς δεν αναφερόταν στον πρώην πρωθυπουργό. Ανεπισήμως όμως ήταν το πρόσωπο που κυριαρχούσε στις περισσότερες συζητήσεις.

Κάποια στελέχη εξέφραζαν ανοιχτά το άγχος τους για το «πόσο θα κόψει» ένα πιθανό κόμμα Σαμαρά από τη ΝΔ, ιδιαίτερα προς τα δεξιά και στις πιο παραδοσιακές κομματικές δεξαμενές.

Άλλοι, πιο έμπειροι και σαφώς πιο υποψιασμένοι, χαμογελούσαν αινιγματικά χωρίς να λένε πολλά. Σαν να θεωρούσαν ότι οι διεργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει και απλώς δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί.

Σχεδόν κανείς πάντως δεν υποτιμούσε τον κίνδυνο. Αντιθέτως, αρκετοί συνομιλητές παραδέχονταν πως ένα κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να στερήσει από τη ΝΔ το κρίσιμο ποσοστό που θα της επέτρεπε να εκμεταλλευτεί πλήρως το μπόνους εδρών (τουλάχιστον ένα ποσοστό του) και να διεκδικήσει αυτοδυναμία με όρους άνεσης.

Δεν ήταν τυχαίο ότι στους διαδρόμους επαναλαμβανόταν σχεδόν μονότονα η φράση:
«Τώρα είμαστε όλοι εδώ. Από τη Δευτέρα να δούμε ποιοι θα μείνουν και ποιοι θα έχουν φύγει».

Μια ατάκα που περισσότερο θύμιζε προαναγγελία εσωκομματικών ανακατατάξεων παρά χαλαρή συνεδριακή κουβέντα.

Το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας και η… προσοχή στην Καρυστιανού

Οι αναφορές στο ενδεχόμενο νέου κόμματος υπό τον Αλέξη Τσίπρα είχαν κυρίως σκωπτικό χαρακτήρα και συχνά συνδέονταν με το ΠΑΣΟΚ. Σε αρκετές παρέες γινόταν η εκτίμηση — περισσότερο με διάθεση πολιτικής καζούρας — ότι μια πιθανή επιστροφή Τσίπρα θα μπορούσε να συμπιέσει το ΠΑΣΟΚ και να το οδηγήσει ακόμη και στην τρίτη θέση.

Εκεί όμως που αρκετοί έδειχναν πραγματικά προσεκτικοί ήταν στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού.

Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι αρκετά μικρομεσαία κομματικά στελέχη μιλούσαν για ένα πιθανό κόμμα που θα εξέφραζε τη δυναμική των Τεμπών χωρίς ειρωνεία ή υποτίμηση.

Αντιθέτως, η προσέγγιση ήταν αισθητά πιο συγκρατημένη, σχεδόν επιφυλακτική, σαν να αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ένα κομμάτι κοινωνικής οργής που δεν μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί με τις παραδοσιακές κομματικές συνταγές.

Και αυτή ίσως ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές του συνεδρίου: πίσω από τα χειροκροτήματα και τις θριαμβευτικές αναφορές στην πολιτική κυριαρχία της ΝΔ, αρκετά στελέχη έδειχναν να αντιλαμβάνονται ότι το πολιτικό τοπίο γίνεται πιο ασταθές και λιγότερο προβλέψιμο.

Διαβάστε ακόμη: 16o Συνέδριο ΝΔ: Επίδειξη κυβερνητικού έργου αλλά και αγωνία συσπείρωσης λόγω δεξιών διαρροών

Ο «πόλεμος των κουπονιών»

Αν όμως υπήρχε ένα θέμα που από το απόγευμα της Παρασκευής και μετά προκάλεσε πραγματική ένταση στο συνέδριο, αυτό ήταν ο λεγόμενος «πόλεμος των κουπονιών».

Η μάχη αφορά την εκλογή της νέας Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος και αποδείχθηκε πολύ πιο σκληρή απ’ όσο περίμεναν αρκετοί.

Με βάση τη διαδικασία, ένας σύνεδρος ή μέλος ΔΕΕΠ και ΔΗΜΤΟ χρειάζεται 10 κουπόνια στήριξης για να ενταχθεί στο ψηφοδέλτιο, ενώ όσοι βρίσκονται εκτός αυτών των κατηγοριών χρειάζονται 20.

Και κάπου εκεί «έπεφταν κορμιά», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά στελέχη που παρακολουθούσαν τις παρασκηνιακές συγκρούσεις.

Το περιστατικό που συζητήθηκε περισσότερο σημειώθηκε λίγο πριν από την έναρξη της ομιλίας του Κυριάκου Μητσοτάκη το απόγευμα της Παρασκευής.

Γύρω στις 7.30, δήμαρχος της Ανατολικής Αττικής φέρεται να δέχθηκε σφοδρή επίθεση από μέλος της απερχόμενης Πολιτικής Επιτροπής και εκ νέου υποψήφια, όταν πήγε να δώσει το κουπόνι του σε άλλον υποψήφιο.

«Αν του δώσεις το κουπόνι σου, θα δεις τι θα πάθεις στις δημοτικές εκλογές», ήταν — σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες — η φράση που ακούστηκε μπροστά σε παγωμένη ομήγυρη. Ο δήμαρχος χαμήλωσε το βλέμμα και τελικά παρέδωσε το κουπόνι στην ίδια.

Το περιστατικό, που μεταφέρθηκε γρήγορα από πηγαδάκι σε πηγαδάκι, αποτύπωνε τη νευρικότητα που επικρατεί στο εσωτερικό του κομματικού μηχανισμού.

Γιατί πίσω από τη μάχη των κουπονιών αρκετοί έβλεπαν κάτι βαθύτερο: την προσπάθεια στελεχών να κατοχυρώσουν ερείσματα και πλεονεκτικές θέσεις ενόψει μιας πιθανής δύσκολης επόμενης μέρας για τη ΝΔ μετά τις εθνικές εκλογές, όποτε κι αν αυτές τελικά στηθούν.

Κι αυτό ίσως ήταν το πιο ειλικρινές πολιτικό μήνυμα του συνεδρίου. Ότι πίσω από τις δημόσιες διακηρύξεις περί ενότητας και αυτοδυναμίας, αρκετοί «γαλάζιοι» ήδη προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα.

Διαβάστε επίσης: Κ. Μητσοτάκης στο 16ο Συνέδριο της ΝΔ: Πίσω από τους πανηγυρισμούς, το άγχος της φθοράς

16ο Συνέδριο ΝΔ: Αυτοκριτική, αιχμές προς το Μαξίμου και εικόνα ηγετικής παρουσίας από τον Ν. Δένδια