Δυόμισι χρόνια μετά την έναρξη της δεύτερης συνεχόμενης θητείας του Κωνσταντίνου Αλλαγιάννη, ο Δήμος Μαρκοπούλου βρίσκεται σε μια ιδιότυπη πολιτική ισορροπία.
Η δημοτική αρχή εξακολουθεί να διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων, όχι όμως επειδή έχει επιλύσει τα μεγάλα προβλήματα της περιοχής, αλλά κυρίως επειδή καμία από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης δεν έχει μέχρι σήμερα κατορθώσει να αναδειχθεί στον αδιαμφισβήτητο πολιτικό πόλο απέναντί της.
Η δεύτερη νίκη του κ. Αλλαγιάννη στις εκλογές του 2023 δημιούργησε εύλογες προσδοκίες ότι η εμπειρία της πρώτης θητείας, σε συνδυασμό με την ισχυρή λαϊκή εντολή, θα οδηγούσαν σε ταχύτερους ρυθμούς, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και κυρίως σε ουσιαστική βελτίωση της καθημερινότητας. Δυόμισι χρόνια αργότερα, όμως, η εικόνα παραμένει σύνθετη.
Η καθημερινότητα εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα
Παρά τις συνεχείς ανακοινώσεις για χρηματοδοτήσεις, προγραμματικές συμβάσεις και σχεδιαζόμενα έργα, η καθημερινότητα εξακολουθεί να δοκιμάζει την υπομονή των πολιτών.
Το κυκλοφοριακό, ιδιαίτερα στις περιοχές του Πόρτο Ράφτη, οι ελλείψεις στο οδικό δίκτυο, οι καθυστερήσεις σε κρίσιμες παρεμβάσεις, οι συχνές διακοπές υδροδότησης, τα ζητήματα καθαριότητας, αλλά και οι διαχρονικές εκκρεμότητες σε αντιπλημμυρικές υποδομές και σχολικά κτίρια εξακολουθούν να αποτελούν βασικά ζητήματα της τοπικής ατζέντας.
Η διοίκηση μπορεί εύλογα να επισημαίνει ότι αρκετά από τα προβλήματα αυτά είναι διαχρονικά και απαιτούν συνεργασία με την Περιφέρεια ή την κεντρική διοίκηση.
Όμως, μετά από σχεδόν επτά χρόνια στη διοίκηση του δήμου, δεν μπορεί πλέον να επικαλείται μόνο το βάρος του παρελθόντος. Οι πολίτες κρίνουν κυρίως το αποτέλεσμα και όχι τις δικαιολογίες.
Πολλές εξαγγελίες, λιγότερα ολοκληρωμένα έργα
Η δημοτική αρχή έχει κάθε λόγο να παρουσιάζει ως θετικά στοιχεία τις χρηματοδοτήσεις που εξασφάλισε, τις μελέτες που ωρίμασαν και τα έργα που δρομολογούνται.
Ωστόσο, η πραγματική πολιτική αξιολόγηση δεν γίνεται με βάση τις ανακοινώσεις, αλλά με βάση όσα έχουν ήδη αλλάξει στην καθημερινότητα των δημοτών.
Η αποχέτευση, η αναβάθμιση των υποδομών του Πόρτο Ράφτη, οι κυκλοφοριακές παρεμβάσεις, οι ασφαλτοστρώσεις, η αντιπλημμυρική θωράκιση και σειρά ακόμη σημαντικών έργων εξακολουθούν να κινούνται με ρυθμούς που δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες που δημιούργησε η δεύτερη θητεία.
Έτσι, αρκετές φορές δημιουργείται η εντύπωση ότι η διοίκηση επενδύει περισσότερο στην προβολή του σχεδιασμού παρά στην ανάδειξη ολοκληρωμένων αποτελεσμάτων.
Μια ισχυρή πλειοψηφία που δεν μεταφράστηκε σε πολιτική υπεροχή
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Κωνσταντίνου Αλλαγιάννη ήταν ότι ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του χωρίς αμφισβήτηση και με άνετη πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Αυτό όμως συνοδεύεται και από μεγαλύτερες ευθύνες. Οι πολίτες δεν περιμένουν πλέον εξηγήσεις για τις δυσκολίες της διοίκησης. Περιμένουν λύσεις.
Σε αρκετές περιπτώσεις, η εικόνα που εκπέμπει η δημοτική αρχή είναι περισσότερο διαχειριστική παρά μεταρρυθμιστική. Οι ανακοινώσεις είναι συχνές, η επικοινωνιακή παρουσία έντονη, όμως η αίσθηση μιας μεγάλης αλλαγής στον δήμο δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί.
Η δεύτερη θητεία θα κριθεί τελικά όχι από το πόσες μελέτες εγκρίθηκαν, αλλά από το πόσα έργα ολοκληρώθηκαν και πόσο άλλαξε η καθημερινότητα των δημοτών.
Μια αντιπολίτευση με παρεμβάσεις αλλά χωρίς κοινό βηματισμό
Αν όμως η διοίκηση Αλλαγιάννη δεν έχει καταφέρει να μετατρέψει την ισχυρή εκλογική εντολή σε αντίστοιχα ισχυρό διοικητικό αποτύπωμα, η εικόνα της αντιπολίτευσης δεν είναι καλύτερη.
Ο Σταμάτης Χασιώτης και η παράταξη «Αλλαγή στον Δήμο» εμφανίζονται ως η πιο δραστήρια αντιπολιτευτική δύναμη. Έχουν αναδείξει ζητήματα που αφορούν την ύδρευση, την αποχέτευση, τα σχολικά κτίρια, τη λειτουργία των υπηρεσιών και τις επιλογές της δημοτικής αρχής, ασκώντας συστηματικότερο έλεγχο από τις υπόλοιπες παρατάξεις.
Παρ' όλα αυτά, η αντιπολιτευτική τους δράση δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε ένα ολοκληρωμένο εναλλακτικό σχέδιο διοίκησης που να πείθει ένα ευρύτερο τμήμα της τοπικής κοινωνίας.
Η Ελένη Μπούρα και η «Εποχή Ενότητας και Δημιουργίας» ακολουθούν μια περισσότερο θεσμική και ήπια αντιπολιτευτική στάση. Οι παρεμβάσεις τους είναι τεκμηριωμένες, αλλά περιορισμένες σε δημόσια προβολή, με αποτέλεσμα να μην έχουν αποκτήσει μέχρι σήμερα έντονο πολιτικό αποτύπωμα.
Η Ζωή Γιαννάκη, επικεφαλής της παράταξης «Αλλάζουμε Ζωή», εισήλθε στη δημοτική περίοδο με φιλοδοξία να εκφράσει μια διαφορετική πρόταση για τον δήμο. Ωστόσο, η δημόσια παρουσία της δεν είχε μέχρι σήμερα τη συχνότητα και την ένταση που θα μπορούσαν να τη μετατρέψουν σε βασικό εκφραστή της αντιπολίτευσης.
Ο Χρήστος Δρίτσας και η παράταξη «Μπορούμε Αλλιώς» συνεχίζουν να διατυπώνουν θέσεις και να παρεμβαίνουν σε επιμέρους ζητήματα, αξιοποιώντας και την αυτοδιοικητική εμπειρία του επικεφαλής τους.
Παρά ταύτα, η παράταξη δεν εμφανίζει σήμερα την πολιτική δυναμική που θα μπορούσε να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις.
Η Λαϊκή Συσπείρωση, τέλος, παραμένει συνεπής στις ιδεολογικές της θέσεις, ασκώντας κριτική κυρίως για ζητήματα εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποιήσεων, κοινωνικής πολιτικής και λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών. Η σταθερότητα των παρεμβάσεών της είναι δεδομένη, η επιρροή της όμως παραμένει περιορισμένη.
Ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο... κατακερματισμός
Το βασικό πολιτικό συμπέρασμα των πρώτων δυόμισι ετών δεν αφορά μόνο τη δημοτική αρχή.
Αφορά κυρίως το γεγονός ότι οι πέντε παρατάξεις της αντιπολίτευσης λειτουργούν ουσιαστικά ως πέντε διαφορετικοί πολιτικοί κόσμοι.
Καθεμία αναδεικνύει διαφορετικά ζητήματα, ακολουθεί διαφορετική στρατηγική και απευθύνεται σε διαφορετικό ακροατήριο. Το αποτέλεσμα είναι να μην διαμορφώνεται μια ενιαία και ισχυρή πίεση προς τη δημοτική αρχή.
Ακόμη και όταν ανακύπτουν ζητήματα που προκαλούν προβληματισμό στην τοπική κοινωνία, η κριτική εκφράζεται αποσπασματικά και όχι ως μέρος ενός συνολικού πολιτικού αφηγήματος. Αυτό λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ της διοίκησης Αλλαγιάννη.
Τα επόμενα δύο χρόνια θα κρίνουν τους πάντες
Η δεύτερη θητεία του Κωνσταντίνου Αλλαγιάννη έχει πλέον περάσει το μέσο της.
Από εδώ και πέρα, οι πολίτες θα περιμένουν λιγότερες ανακοινώσεις και περισσότερα ολοκληρωμένα έργα. Θα περιμένουν χειροπιαστές λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας και όχι μόνο προγραμματισμούς για το μέλλον.
Την ίδια στιγμή, και η αντιπολίτευση βρίσκεται μπροστά στις δικές της ευθύνες. Η διαπίστωση των προβλημάτων δεν αρκεί. Χρειάζονται συστηματική παρουσία, τεκμηριωμένες προτάσεις και ένα πειστικό όραμα για την επόμενη ημέρα του δήμου.
Μέχρι σήμερα, καμία από τις παρατάξεις της μειοψηφίας δεν έχει κατορθώσει να αναδειχθεί στον αδιαμφισβήτητο πολιτικό αντίπαλο της δημοτικής αρχής.
Και ίσως αυτό να αποτελεί το σημαντικότερο πολιτικό συμπέρασμα της μέχρι τώρα δημοτικής περιόδου: η διοίκηση Αλλαγιάννη εξακολουθεί να κυριαρχεί όχι επειδή έχει κερδίσει όλα τα στοιχήματα που έθεσε στους πολίτες, αλλά επειδή η αντιπολίτευση δεν έχει ακόμη πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει μια ενιαία, αξιόπιστη και κυβερνητική εναλλακτική για τον Δήμο Μαρκοπούλου.
