Η κυκλοφοριακή ασφυξία που βιώνει κάθε καλοκαίρι η Ραφήνα δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αυξημένης τουριστικής κίνησης.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα προς όλους τους αρμόδιους φορείς: ποιος αποφασίζει πόσα πλοία μπορεί να εξυπηρετεί καθημερινά το λιμάνι της Ραφήνας και με ποια μελέτη έχει αποδειχθεί ότι η πόλη αντέχει αυτόν τον φόρτο;
Οι τρεις μεγάλες ακτοπλοϊκές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη Ραφήνα ανταγωνίζονται στις ίδιες γραμμές προς τις Κυκλάδες και, εύλογα, επιδιώκουν τις πλέον εμπορικές ώρες αναχώρησης και επιστροφής.
Το αποτέλεσμα είναι, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα και τις ημέρες αιχμής, δύο ή ακόμη και τρία μεγάλα επιβατηγά-οχηματαγωγά να καταπλέουν ή να αποπλέουν σχεδόν ταυτόχρονα, αποβιβάζοντας και επιβιβάζοντας μέσα σε λίγα λεπτά χιλιάδες επιβάτες και εκατοντάδες οχήματα.
Το τίμημα, όμως, δεν το πληρώνουν οι εταιρείες. Το πληρώνουν οι κάτοικοι της Ραφήνας, οι επισκέπτες και οι ίδιοι οι ταξιδιώτες, που εγκλωβίζονται καθημερινά σε ατελείωτες ουρές μέσα και έξω από το λιμάνι.
Το λιμάνι δείχνει ήδη σημάδια κορεσμού
Το πλέον αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι, σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες, ο Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας διαθέτει θέσεις διανυκτέρευσης για τέσσερα πλοία, ενώ οι ανάγκες της θερινής περιόδου έχουν φθάσει τα επτά.
Αυτό έχει ως συνέπεια ορισμένα πλοία να παραμένουν κάθε βράδυ στο αγκυροβόλιο, καθώς δεν υπάρχει διαθέσιμος χώρος εντός του λιμένα.
Αν το ίδιο το λιμάνι εμφανίζει πλέον σημάδια κορεσμού, είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς τι συμβαίνει στο οδικό δίκτυο μιας πόλης που καλείται να διαχειριστεί καθημερινά αυτόν τον όγκο κυκλοφορίας.
Έκτακτα μέτρα, αλλά όχι μόνιμη λύση
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κατάσταση έχει οδηγήσει ακόμη και στην εφαρμογή ειδικών κυκλοφοριακών μέτρων, με τη συνεργασία της Τροχαίας, του Λιμεναρχείου, της Ελληνικής Αστυνομίας, της Δημοτικής Αστυνομίας και του Δήμου Ραφήνας – Πικερμίου.
Η ίδια η ανάγκη λήψης έκτακτων μέτρων αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι η λειτουργία του λιμανιού, κατά τις ημέρες αιχμής, δεν μπορεί πλέον να υποστηριχθεί χωρίς συνεχή επιχειρησιακή παρέμβαση.
Ωστόσο, όσο σημαντική κι αν είναι η συμβολή της Τροχαίας στη ρύθμιση της κυκλοφορίας, κανένας τροχονόμος δεν μπορεί να δημιουργήσει χώρο εκεί όπου δεν υπάρχει.
Όταν εκατοντάδες οχήματα αποβιβάζονται ταυτόχρονα και άλλα τόσα περιμένουν να επιβιβαστούν, η κυκλοφοριακή συμφόρηση είναι, σε μεγάλο βαθμό, μαθηματικά αναπόφευκτη.
Το ερώτημα που ζητά απάντηση
Το πραγματικό ζήτημα, επομένως, δεν είναι αν χρειάζονται περισσότεροι τροχονόμοι ή καλύτερες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.
Είναι αν η σημερινή λειτουργία του λιμανιού έχει ξεπεράσει τα όρια για τα οποία σχεδιάστηκε και αν ο προγραμματισμός των δρομολογίων εξακολουθεί να γίνεται χωρίς να λαμβάνεται επαρκώς υπόψη η φέρουσα ικανότητα της πόλης.
Η Ραφήνα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πύλες της χώρας προς τις Κυκλάδες και η ανάπτυξη της ακτοπλοΐας είναι αναμφισβήτητα θετική.
Αν, όμως, αυτή η ανάπτυξη συνοδεύεται από καθημερινή παράλυση της πόλης, τότε το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Το ερώτημα είναι ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να το αντιμετωπίσει, πριν η κυκλοφοριακή ασφυξία μετατραπεί σε μόνιμη κανονικότητα.
