Μια προσωπική εμπειρία νοσηλείας στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο επέλεξε να μοιραστεί δημόσια ο τ. δήμαρχος Μαρκοπούλου, Σωτήρης Μεθενίτης, καταθέτοντας τη δική του μαρτυρία για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Η αφορμή ήταν μια περιπέτεια υγείας που τον οδήγησε πριν από λίγες εβδομάδες στη Β’ Χειρουργική Κλινική του Σισμανόγλειου, όπου υποβλήθηκε σε διπλή χειρουργική επέμβαση.

Μέσα από την αφήγησή του, ο κ. Μεθενίτης σκιαγραφεί μια εικόνα με δύο εντελώς διαφορετικές όψεις: από τη μία πλευρά, την υψηλή επιστημονική κατάρτιση και την αυταπάρνηση των γιατρών και των νοσηλευτών και, από την άλλη, τις σοβαρές ελλείψεις σε υποδομές, προσωπικό και βασικές συνθήκες νοσηλείας.

Η επέμβαση και η αναγνώριση στο προσωπικό

Όπως αναφέρει, υποβλήθηκε σε ταυτόχρονη επέμβαση αφαίρεσης κοιλιοκήλης και χοληδόχου κύστης, ενώ τοποθετήθηκε και ειδικό χειρουργικό πλέγμα μεγάλων διαστάσεων για την αποφυγή υποτροπής.

Ο πρώην δήμαρχος εκφράζει δημόσια την ευγνωμοσύνη του προς τον χειρουργό Ανδρέα Τέλλο, αλλά και προς το σύνολο του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού της κλινικής, υπογραμμίζοντας ότι η μετεγχειρητική του πορεία εξελίχθηκε εξαιρετικά.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στους νοσηλευτές, οι οποίοι – όπως σημειώνει – εργάζονται κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, συνεχίζοντας παρ’ όλα αυτά να προσφέρουν φροντίδα και ανθρώπινη συμπεριφορά στους ασθενείς.

«Τέσσερις νοσηλευτές αντί για οκτώ»

Στην περιγραφή του, ο κ. Μεθενίτης αναδεικνύει ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα του ΕΣΥ, αυτό της υποστελέχωσης.

Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει, στη συγκεκριμένη κλινική υπηρετούσαν μόλις τέσσερις νοσηλευτές όταν οι πραγματικές ανάγκες απαιτούσαν τουλάχιστον διπλάσιο αριθμό προσωπικού.

Όπως αναφέρει, πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται ακόμη και δέκα ή δώδεκα συνεχόμενες ημέρες χωρίς επαρκή ανάπαυση, καλύπτοντας διαδοχικές βάρδιες, συχνά και νυχτερινές.

Παράλληλα κάνει λόγο για χαμηλές αποδοχές, σημειώνοντας ότι οι νοσηλευτές αμείβονται με περίπου 900 ευρώ καθαρά και οι ειδικευόμενοι γιατροί με περίπου 1.250 ευρώ μηνιαίως.

Οι υποδομές στο στόχαστρο

Αν η εικόνα που περιγράφει για το ανθρώπινο δυναμικό είναι ιδιαίτερα θετική, η εικόνα για τις κτιριακές υποδομές είναι εντελώς διαφορετική.

Ο κ. Μεθενίτης αναφέρει ότι οι θάλαμοι δεν διέθεταν πόρτες, γεγονός που δημιουργούσε, όπως λέει, συνεχή όχληση από θορύβους και έλλειψη ιδιωτικότητας για τους ασθενείς.

Παράλληλα, σημειώνει ότι δύο μόλις νιπτήρες εξυπηρετούσαν συνολικά έως και δώδεκα άτομα, ασθενείς και συνοδούς, ενώ οι τουαλέτες βρίσκονταν σε σημαντική απόσταση από τους θαλάμους, κάτι που καθιστούσε ιδιαίτερα δύσκολη τη χρήση τους από μετεγχειρητικούς ασθενείς.

Μάλιστα, περιγράφει ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας κατέφυγε στη χρήση πάνας ενηλίκων, καθώς η συνεχής μετακίνηση προς τις τουαλέτες ήταν πρακτικά αδύνατη λόγω των πόνων και της κατάστασής του.

Δεν παραλείπει επίσης να αναφερθεί και σε ζητήματα καθαριότητας, υποστηρίζοντας ότι κατά την τετραήμερη παραμονή του τα σεντόνια δεν αντικαταστάθηκαν, παρά τα σχετικά αιτήματα ασθενών.

Η Αν. Αττική και το νοσοκομείο που δεν έγινε ποτέ

Η δημόσια παρέμβαση του τ. δημάρχου δεν περιορίζεται μόνο στις συνθήκες νοσηλείας.

Ο κ. Μεθενίτης συνδέει την εμπειρία του με το διαχρονικό ζήτημα της έλλειψης μεγάλου δημόσιου νοσοκομείου στην Ανατολική Αττική, υπενθυμίζοντας ότι κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί κυβερνητικές δεσμεύσεις για τη δημιουργία νέας νοσοκομειακής μονάδας στην περιοχή, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν υπάρξει απτά αποτελέσματα.

Στο πλαίσιο αυτό εκφράζει τον προβληματισμό του για τις προτεραιότητες που τίθενται στη διάθεση των δημόσιων πόρων, υποστηρίζοντας ότι η ενίσχυση των νοσοκομειακών υποδομών θα έπρεπε να αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα.

«Να στηριχθούν όσοι κρατούν όρθιο το σύστημα»

Το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του είναι ότι το μεγαλύτερο κεφάλαιο του ΕΣΥ παραμένουν οι άνθρωποί του.

Ο τ. δήμαρχος ζητεί ουσιαστική ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων, βελτίωση των συνθηκών εργασίας και σημαντική αναβάθμιση των αμοιβών γιατρών και νοσηλευτών, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι δυνατόν εργαζόμενοι που σηκώνουν καθημερινά το βάρος της δημόσιας υγείας να εργάζονται υπό τόσο μεγάλη πίεση.

Η μαρτυρία του καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: το ελληνικό δημόσιο σύστημα υγείας εξακολουθεί να στηρίζεται κυρίως στην επαγγελματική επάρκεια και την αυταπάρνηση των ανθρώπων του, οι οποίοι συχνά καλούνται να καλύψουν με προσωπικό κόπο και υπερπροσπάθεια ελλείψεις που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό σύστημα υγείας.

Παρακολουθείστε στο βίντεο που ακολουθεί ολόκληρη την αφήγηση του κ. Μεθενίτη: