Η τραγωδία που συγκλόνισε τη σχολική κοινότητα της Ηλιούπολης με την αυτοχειρία των δύο 17χρονων κοριτσιών, φαίνεται πως άνοιξε, εκτός από έναν τεράστιο κύκλο πένθους, και μια εξαιρετικά επικίνδυνη συζήτηση γύρω από την αξιοποίηση μιας ανθρώπινης απώλειας ως «ειδικής συνθήκης» για εκπαιδευτικές διευκολύνσεις.
Η Ένωση Συλλόγων Γονέων Ηλιούπολης, μέσα στην ανακοίνωσή της για τον θάνατο των δύο κοριτσιών, ζητά να εξεταστεί το ενδεχόμενο ποσόστωσης ή μοριοδότησης υπέρ των μαθητών της σχολικής κοινότητας που συμμετέχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις.
Μια αναφορά που προκάλεσε ήδη έντονο προβληματισμό, καθώς πολλοί θεωρούν ότι μετατοπίζει τη δημόσια συζήτηση από την ουσιαστική στήριξη των παιδιών και των οικογενειών σε μια λογική ανταποδοτικού «αντισταθμίσματος» λόγω τραγωδίας.
Από την ψυχολογική στήριξη στο εξεταστικό «αντιστάθμισμα»
Γιατί άλλο πράγμα είναι η ψυχολογική υποστήριξη μιας κοινότητας που βιώνει σοκ και πένθος — κάτι απολύτως αυτονόητο και αναγκαίο — και άλλο η έμμεση σύνδεση μιας ανθρώπινης απώλειας με ευνοϊκή μεταχείριση στις εξετάσεις.
Μια σύνδεση που, όσο κι αν επιχειρεί να παρουσιαστεί ως μέτρο ανακούφισης, ακουμπά επικίνδυνα στη λογική «ο θάνατός σου, η ζωή μου».
Η ίδια ανακοίνωση περιλαμβάνει, βεβαίως, αιτήματα που δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει: μόνιμη παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία, ουσιαστική στήριξη μαθητών και εκπαιδευτικών, ενημέρωση των γονέων για τη διαχείριση του τραύματος.
Ζητήματα που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζονται αποσπασματικά από την Πολιτεία.
Το ηθικό όριο της «ειδικής μέριμνας»
Ωστόσο, η επιλογή της Ένωσης να εντάξει στο ίδιο πλαίσιο και το αίτημα για μοριοδότηση δημιουργεί αναπόφευκτα την αίσθηση ότι μια ανείπωτη τραγωδία επιχειρείται να μεταφραστεί και σε εξεταστικό πλεονέκτημα.
Και εκεί ακριβώς αρχίζει ένα βαθύ ηθικό και κοινωνικό ζήτημα: μέχρι πού μπορεί να φτάσει η έννοια της «ειδικής μέριμνας» χωρίς να αλλοιώνεται το ίδιο το νόημα της απώλειας;
Η συζήτηση που δεν έπρεπε να ανοίξει τώρα
Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία της Ηλιούπολης αλλά και ολόκληρης της χώρας προσπαθεί ακόμη να συνειδητοποιήσει όσα συνέβησαν, ίσως η συζήτηση θα έπρεπε να παραμένει αποκλειστικά στη φροντίδα των παιδιών και στην πρόληψη αντίστοιχων τραγωδιών — και όχι στη δημιουργία μηχανισμών «αντιστάθμισης» μέσα από τις πανελλαδικές εξετάσεις.
