Ένα αυτοκίνητο παρασυρμένο από τα ορμητικά νερά και βυθισμένο σχεδόν ολόκληρο μέσα σε λασπωμένη κοίτη.
Καλάμια, φυσική βλάστηση, λασπόνερα και ένα τοπίο που παραπέμπει περισσότερο σε ενεργό ρέμα παρά σε «αστικό σημείο διέλευσης».
Η εικόνα από την περιοχή Πετρέζα, ανάμεσα σε Σπάτα και Πικέρμι, δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας: εδώ λειτουργεί ένα φυσικό υδρογραφικό πέρασμα, ένα ρέμα που σε συνθήκες έντονης βροχόπτωσης μετατρέπεται σε παγίδα.
Το περιστατικό, όμως, αποκτά μια ιδιότυπη – και μάλλον πικρή – διάσταση, αν ληφθεί υπόψη το χρονικό του.
Λίγες μόλις εικοσιτετράωρα νωρίτερα, στον Δήμο Σπάτων – Αρτέμιδας είχε πραγματοποιηθεί επίσκεψη του περιφερειάρχη Αττικής Νίκου Χαρδαλιά, «για ουσιαστική συζήτηση και αυτοψία σε σημεία όπου υλοποιούνται ή σχεδιάζονται έργα που αφορούν την καθημερινότητα των κατοίκων», όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του ίδιου.
Τί να εννοούσαν άραγε οι συντάκτες της ανακοίνωσης σύμφωνα με την οποία συζητήθηκαν «παρεμβάσεις συνολικού ύψους 7,3 εκατ. ευρώ, που αφορούν σχολικές και αθλητικές εγκαταστάσεις, καθώς και έργα προστασίας της περιοχής, με στόχο πιο ασφαλείς και λειτουργικές υποδομές για την καθημερινότητα των κατοίκων»;
Η πραγματικότητα, ωστόσο, λίγη ώρα μετά, ήρθε να προσγειώσει τη ρητορική των ανακοινώσεων.
Ένα όχημα κατέληξε μέσα σε ρέμα που όλοι γνωρίζουν ότι «δεν υπάρχει επίσημα», αλλά λειτουργεί απολύτως υπαρκτά όταν βρέχει.
Ένα ακόμη περιστατικό που αναδεικνύει το χρόνιο πρόβλημα της Ανατολικής Αττικής: φυσικές κοίτες που είτε έχουν μπαζωθεί, είτε αγνοούνται στον σχεδιασμό, είτε παραμένουν χωρίς ουσιασική διαχείριση, μέχρι να υπενθυμίσουν την ύπαρξή τους με τον πιο βίαιο τρόπο.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο – αλλά συχνά αποσιωπημένο – σημείο: η ευθύνη για τα ρέματα ανήκει θεσμικά στην Περιφέρεια. Όχι στους κατοίκους. Όχι στους διερχόμενους οδηγούς. Ούτε στις φωτογραφίες που έρχονται εκ των υστέρων να καταγράψουν το αποτέλεσμα.
Ανήκει στη διοίκηση που οφείλει να γνωρίζει πού βρίσκονται οι φυσικές κοίτες, να τις οριοθετεί, να τις προστατεύει και να μεριμνά ώστε να μη μετατρέπονται σε παγίδες για ανθρώπινες ζωές.
Η Πετρέζα δεν είναι ένα «ατυχές σημείο». Είναι ένα ακόμη παράδειγμα μιας ευρύτερης πραγματικότητας στην Ανατολική Αττική: της απόστασης ανάμεσα στις εξαγγελίες για έργα «που αφορούν την καθημερινότητα των κατοίκων» και στην καθημερινότητα όπως πραγματικά βιώνεται – με πλημμυρικά φαινόμενα, εγκατάλειψη υποδομών και θεσμική ασάφεια ευθυνών.
Γιατί τα ρέματα, ακόμη κι όταν δεν αναγνωρίζονται σε δελτία Τύπου, συνεχίζουν να υπάρχουν. Και κάποια στιγμή, πάντα, ζητούν τον λόγο.
