Με φόντο την εσωκομματική ένταση που σιγοβράζει εδώ και μήνες, η Νέα Αριστερά μετρά πλέον μια ηχηρή ρωγμή: δέκα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τη στρατηγική και τις επιλογές της ηγεσίας.
Ανάμεσά τους, ξεχωρίζει η παρουσία του Πέτρος Φιλίππου, ενός στελέχους με μακρά διαδρομή στην αυτοδιοίκηση και με σαφή πολιτική ταυτότητα στον χώρο της κεντροαριστεράς – μια αποχώρηση που αποκτά ιδιαίτερο βάρος, ακριβώς επειδή δεν πρόκειται για «περαστικό» κομματικό στέλεχος, αλλά για πρόσωπο με εμπειρία διοίκησης και δημόσιας παρουσίας.
Η δήλωση που συνυπογράφει –μαζί με στελέχη όπως ο Νίκος Μπίστης– σκιαγραφεί ένα κόμμα σε διπλή γραμμή: από τη μία, η Κοινοβουλευτική Ομάδα «μιλά τη γλώσσα της ενότητας», από την άλλη, η ηγεσία της Κεντρικής Επιτροπής, υπό τον γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδης, φέρεται να επιλέγει μια πιο «κλειστή» στρατηγική, εστιάζοντας αποκλειστικά στην ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς και απορρίπτοντας ευρύτερες συνεργασίες.
«Χάθηκε η τελευταία ευκαιρία»
Οι αποχωρήσαντες περιγράφουν το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο ως την «τελευταία ευκαιρία» για υπέρβαση του αδιεξόδου.
Αντί για λύση, όπως σημειώνουν, παρήχθη μια απόφαση που ερμηνεύτηκε διαφορετικά από κάθε πλευρά – μια «παραλυτική ισορροπία» που, όπως λένε, προετοιμάζει την επόμενη κρίση.
Μάλιστα, κάνουν λόγο για δύο μόνο ξεκάθαρα πολιτικά μηνύματα:
- την «φωτογραφική αποδοκιμασία» του Αλέξη Τσίπρα και
- την απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με την Κεντροαριστερά.
Για τα στελέχη που αποχωρούν, αυτή η κατεύθυνση συνιστά πολιτικό αδιέξοδο.
Ο ρόλος και το στίγμα Φιλίππου
Στην περίπτωση του Πέτρου Φιλίππου, η αποχώρηση διαβάζεται και πολιτικά: ένας αυτοδιοικητικός με έμφαση στις συναινέσεις και στις τοπικές συμμαχίες δύσκολα θα μπορούσε να ταυτιστεί με μια στρατηγική πολιτικής απομόνωσης.
Το δικό του πολιτικό στίγμα –πιο πραγματιστικό, με έμφαση στη διακυβέρνηση και όχι στην «καθαρότητα γραμμής»– μοιάζει να συγκρούεται με την κατεύθυνση που, κατά τους ίδιους, έχει επιλέξει η ηγεσία του κόμματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι στη δήλωσή τους επιμένουν στην ανάγκη για:
- «ανασύνθεση του συνόλου της Αριστεράς»
- «ευρύτερο μέτωπο προοδευτικών δυνάμεων» και
- μια «κυβερνώσα Αριστερά», με κοινωνική απήχηση και αξιοπιστία.
Με άλλα λόγια, λιγότερη εσωστρέφεια, περισσότερη πολιτική γείωση.
Μια αποχώρηση με μήνυμα
Η λίστα των αποχωρούντων –Σταύρος Ακριτίδης, Σπύρος Βάρελης, Καίτη Θεοχάρη, Πολύβιος Κατσάνης, Νίκος Μπίστης, Σοφία Πανδή, Φωτεινή Σιάνου, Άρης Στυλιανού, Γρηγόρης Τσαπαρέλης και Πέτρος Φιλίππου– δεν αποτελεί απλώς αριθμητική απώλεια για την Κεντρική Επιτροπή.
Είναι, κυρίως, πολιτικό σήμα κινδύνου: ότι η συζήτηση για τις συνεργασίες δεν είναι τεχνική διαφωνία, αλλά βαθιά στρατηγική ρήξη για το τι κόμμα θέλει να είναι η Νέα Αριστερά – ένα «καθαρό» αλλά περιορισμένο σχήμα ή ένας ευρύτερος πόλος εξουσίας.
Και σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή, ο κ. Φιλίππου και οι συνυπογράφοντες δείχνουν ξεκάθαρα σε ποια πλευρά τοποθετούνται.
