«Ρώσικη ρουλέτα κάθε μέρα» – έτσι περιγράφουν οδηγοί και κάτοικοι την εμπειρία τους στη λεωφόρο Αναβύσσου, έναν δρόμο-κλειδί για την καθημερινή μετακίνηση στην ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων.
Όλο και περισσότερες μαρτυρίες έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτό που πολλοί φοβούνται: ότι πρόκειται για ένα δρόμο χωρίς έλεγχο, χωρίς φως, χωρίς φρένο στη βαρβαρότητα πίσω από το τιμόνι.
«Έχω σοκαριστεί. Πριν λίγο ένας ανεγκέφαλος έκανε προσπέραση χωρίς ορατότητα και βρέθηκε ξαφνικά στη λωρίδα μου. Αν δεν έστριβα το τιμόνι προς το χωράφι, ίσως δεν ζούσα να το πω», αναφέρει οδηγός που ζει και εργάζεται στην περιοχή.
Τρεις, τέσσερις προσπεράσεις την ημέρα, με ταχύτητες που ξεπερνούν τα 100 χλμ/ώρα, είναι –όπως λένε οι οδηγοί– η «κανονικότητα» της λεωφόρου.
Οι παράνομες και απερίσκεπτες προσπεράσεις δεν είναι εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Και αυτό, παρά τις εκκλήσεις των κατοίκων για παρέμβαση.
«Τον έχω χαρακτηρίσει δρόμο θανάτου», τονίζει κάτοικος της περιοχής. «Δεν υπάρχει φωτισμός τη νύχτα. Δεν υπάρχει έλεγχος. Δεν υπάρχει πρόληψη. Όλοι παίζουμε με τη ζωή μας».
Η κατάσταση είναι ακόμα πιο επικίνδυνη για νέους και άπειρους οδηγούς. «Πας με 70 και σου κορνάρουν. Ανάβουν φώτα για να σε προσπεράσουν, δημιουργώντας απίστευτα επικίνδυνες καταστάσεις. Το όριο αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι, αλλά κάποιοι πάνε με 120 σαν να μην υπάρχει αύριο. Είναι τρομακτικό», λέει χαρακτηριστικά μια 35χρονη νέα οδηγός.
Από τις περιγραφές δεν λείπουν και οι νυχτερινές εικόνες χάους. Όπως αναφέρει κάτοικος που επιστρέφει συχνά αργά το βράδυ: «Καμία παρουσία της τροχαίας, κανένα μπλόκο, καμία πρόληψη. Πέντε φορές μέσα σε μία διαδρομή είδα αντικανονικές προσπεράσεις που θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε τραγωδία».
Οι κάτοικοι προτείνουν και ζητούν:
• Συστηματικούς τροχονομικούς ελέγχους από την ΕΛ.ΑΣ. στο επικίνδυνο τμήμα της λεωφόρου.
• Εγκατάσταση καμερών παρακολούθησης παραβάσεων, τουλάχιστον σε πιλοτική μορφή.
• Σαμαράκια ή φωτεινούς σηματοδότες, ειδικά κοντά σε σημεία με μειωμένη ορατότητα ή στάσεις σχολικών λεωφορείων.
• Σταθερή και σαφής σήμανση ορίων ταχύτητας, χωρίς συνεχείς αλλαγές που προκαλούν σύγχυση.
• Άμεση βελτίωση του φωτισμού, ιδιαίτερα στα πιο επικίνδυνα σημεία.
Το ερώτημα που παραμένει είναι ένα: Πρέπει να συμβεί το μοιραίο για να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση;
Η τοπική κοινωνία φωνάζει, καταγράφει, καταγγέλλει. Όμως μέχρι σήμερα –όπως λένε οι ίδιοι οι οδηγοί– οι φωνές χάνονται στον θόρυβο των μηχανών που τρέχουν χωρίς όρια.
Μια οργανωμένη αναφορά, ίσως και συλλογή υπογραφών, είναι στα σκαριά. Όμως αυτό που χρειάζεται πλέον είναι βούληση. Όχι άλλη μια τραγωδία.
Ακολουθήστε μας και στο twitter!
