Σε έναν δημόσιο διάλογο όπου η ωραιοποίηση και η σιωπή τείνουν να γίνουν ο κανόνας, ο δήμαρχος Παιανίας Ισίδωρος Μάδης επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο: αυτόν της ευθύτητας.
Μιλώντας στο πλαίσιο της Attica Green Expo για τα Χρηματοδοτικά Εργαλεία, ανέδειξε με σαφήνεια και τεκμηρίωση ένα από τα πιο σύνθετα και υποτιμημένα προβλήματα της αυτοδιοίκησης: την αδυναμία εκκίνησης έργων, όχι λόγω έλλειψης προθέσεων ή στόχων, αλλά εξαιτίας δομικών αγκυλώσεων.
«Διεκδικούμε χρηματοδοτήσεις. Δεν έχουμε όμως τη δυνατότητα εκ των ενόντων να κάνουμε τις απαραίτητες μελέτες», τόνισε, περιγράφοντας τη δυσλειτουργία ενός μηχανισμού που απαιτεί από τους δήμους... να παράγουν τεχνικές μελέτες χωρίς τεχνικό προσωπικό.
Η ειλικρινής παραδοχή της εξάρτησης από εξωτερικούς συνεργάτες και, συχνά, από την “καλή θέληση” ιδιωτών, ρίχνει φως σε μια πραγματικότητα που δεν συζητείται ανοιχτά.
Στηλίτευσε δε τον ρόλο της διοικητικής γραφειοκρατίας, σημειώνοντας ότι ακόμα και όταν υπάρχει πολιτική βούληση, «αν δεν συνομολογήσει ο υπηρεσιακός παράγοντας, δεν μπορείς να προχωρήσεις».
Η συγκεκριμένη αναφορά στην περιπέτεια του έργου αναβάθμισης του δημοτικού φωτισμού – που από το 2020 δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί – δεν έγινε απλώς για να επιρρίψει ευθύνες, αλλά για να αναδείξει την παγίδα του «φαύλου κύκλου» στον οποίο πολλοί δήμοι είναι εγκλωβισμένοι.
Χωρίς να επιδιώκει εντυπωσιασμούς, ο κ. Μάδης έκανε λόγο και για τον σύγχρονο εξοπλισμό του δήμου στον τομέα των υδάτων – όπως οι έξυπνοι υδρομετρητές – που προσφέρουν συγκεκριμένα οφέλη: εξοικονόμηση, έλεγχο, περιορισμό της υδροκλοπής.
Ωστόσο, υπενθύμισε ότι η τεχνολογία δεν είναι πανάκεια όταν δεν πλαισιώνεται από κατάλληλες υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό.
Αλλά και στο ζήτημα των απορριμμάτων, ο δήμαρχος δεν μάσησε τα λόγια του: «Πήραμε τα απορριμματοφόρα για τα βιοαπόβλητα. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσουμε».
Η φράση αποτυπώνει μια κατάσταση που αγγίζει τα όρια του παραλόγου: το αυτονόητο καθίσταται ανέφικτο.
Με αιχμές προς την περιφερειακή και κρατική διοίκηση, μίλησε για την άνιση μεταχείριση των δήμων της Αττικής, χρησιμοποιώντας τη φράση «νησιωτικοί δήμοι, Δυτική Αττική και Ανατολική… Αφρική», για να περιγράψει την κατάσταση στην ανατολική περιφέρεια.
Η παρέμβασή του, εντέλει, δεν κινήθηκε στο επίπεδο της καταγγελίας, αλλά στην κατεύθυνση ενός υπόγεια πολιτικού αιτήματος: ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως φτωχός συγγενής του κράτους.
Χρειάζεται εργαλεία, στήριξη, επαναπροσδιορισμό των ρόλων. Και ο ίδιος, χωρίς να σηκώνει λάβαρα, αλλά και χωρίς να σιωπά, έθεσε με σαφήνεια το πλαίσιο της διεκδίκησης.
