Στα Μεσόγεια οι λογαριασμοί άρχισαν να ανεβαίνουν και πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί αυτό συμβαίνει σε δήμους όπως το Κορωπί ή η Παιανία, ενώ στο κέντρο της Αθήνας οι τιμές παραμένουν περίπου ίδιες.
Η απάντηση δεν έχει να κάνει με το αν υπάρχει λιγότερο νερό, αλλά με το ποιος το πουλά και σε ποιον.
Στην Αθήνα η ΕΥΔΑΠ είναι ολόκληρο το σύστημα: έχει τους αγωγούς, μεταφέρει το νερό και στέλνει απευθείας τον λογαριασμό στα σπίτια.
Γι’ αυτό υπάρχει ένα ενιαίο τιμολόγιο και η τιμή αποφασίζεται και με κοινωνικά κριτήρια, ώστε να μην υπάρχουν μεγάλες διαφορές από περιοχή σε περιοχή.
Στα Μεσόγεια όμως συμβαίνει κάτι άλλο. Τα δίκτυα ανήκουν στους δήμους και η εταιρεία πουλά νερό όχι στον πολίτη αλλά στον δήμο. Ο δήμος το αγοράζει και μετά το χρεώνει στους δημότες.
Έτσι, όταν αυξάνεται η τιμή, φαίνεται σαν δημοτική αύξηση, ενώ στην πραγματικότητα έχει προηγηθεί αύξηση στην «χονδρική».
Η νέα τιμή και τι πραγματικά σημαίνει
Με απόφαση της Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων, που δημοσιεύθηκε στο τέλος του 2025, εγκρίθηκε νέο τιμολόγιο για την περίοδο 2026-2029. Σε αυτό άλλαξε η κατηγορία που αφορά την παροχή νερού προς δήμους.
Η τιμή ανέβηκε από 0,488 σε 0,65 ευρώ ανά κυβικό μέτρο — αύξηση περίπου 33%.
Η χρέωση αυτή δεν αφορά μόνο το νερό που πίνουμε. Αφορά σχολεία, παιδικούς σταθμούς, γήπεδα, καθαριότητα δρόμων, πότισμα πλατειών και όλα τα δημοτικά κτίρια. Δηλαδή σχεδόν όλη τη λειτουργία μιας πόλης.
Σημαντικό: η τιμή είναι ίδια ανεξάρτητα από την ποσότητα και χωρίς κοινωνικές εκπτώσεις για τους δήμους.
Όταν οι διαρροές γίνονται… ελλείμματα
Εδώ αρχίζει το πρόβλημα για τους δήμους. Πολλά δίκτυα, ειδικά στην Ανατολική Αττική, είναι παλιά και χάνουν νερό. Μέχρι σήμερα αυτό ήταν κυρίως τεχνικό ζήτημα. Τώρα γίνεται οικονομικό.
Ο δήμος πληρώνει το νερό που αγοράζει, ακόμη κι αν χαθεί στο έδαφος πριν φτάσει στο σπίτι. Ένας σπασμένος αγωγός μετατρέπεται σε έλλειμμα προϋπολογισμού.
Οι επιλογές είναι περιορισμένες:
- αύξηση τελών
- μείωση υπηρεσιών
- αναβολή έργων και συντηρήσεων
Και όλα αυτά σε μια περίοδο που τα δημοτικά οικονομικά είναι ήδη πιεσμένα από ενέργεια και λειτουργικά κόστη. Μάλιστα πολλοί δήμοι είχαν ήδη κλείσει προϋπολογισμούς όταν ανακοινώθηκε η απόφαση, οπότε βρέθηκαν ξαφνικά με «τρύπα».
Πληρωμή τώρα, έργα αργότερα
Η εταιρεία εξηγεί ότι οι αυξήσεις συνδέονται με επενδύσεις και αντικατάσταση αγωγών. Με απλά λόγια: η τιμή ανεβαίνει για να χρηματοδοτηθούν μελλοντικά έργα που θα μειώσουν τις διαρροές.
Οι δήμοι όμως πληρώνουν από σήμερα, ενώ τα έργα θα φανούν τα επόμενα χρόνια. Ουσιαστικά προκαταβάλλουν το κόστος ενός δικτύου που δεν έχει ακόμη βελτιωθεί.
Τελικά ποιος πληρώνει;
Η αύξηση δεν φαίνεται πάντα άμεσα στον λογαριασμό ύδρευσης του σπιτιού. Φτάνει όμως στον δημότη από άλλη διαδρομή: μέσα από δημοτικά τέλη, υπηρεσίες ή λιγότερες παροχές.
Έτσι δημιουργείται μια ιδιόμορφη κατάσταση. Στην Αθήνα το νερό λειτουργεί σαν ενιαία δημόσια υπηρεσία. Στα Μεσόγεια λειτουργεί σαν αγορά μεταξύ οργανισμών.
Το αποτέλεσμα είναι ότι το κόστος δεν εξαφανίζεται — απλώς περνά πρώτα από το ταμείο του δήμου πριν φτάσει στον πολίτη.
Και εκεί βρίσκεται η ουσία της αντιπαράθεσης: δεν συζητείται μόνο μια αύξηση, αλλά το πώς πρέπει να λειτουργεί συνολικά το νερό — ως κοινωνικό αγαθό που μοιράζεται ή ως υπηρεσία που κοστολογείται.
