Η παρέμβαση του Μάκη Βορίδη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας δεν είχε μόνο θεσμικά ή πολιτικά χαρακτηριστικά αλλά και σαφή στόχευση επανασυσπείρωσης του δεξιού κομματικού ακροατηρίου σε μια περίοδο που το όνομά του έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης λόγω της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Παρότι μέχρι στιγμής δεν έχει προκύψει δικαστική απόδειξη εις βάρος του, η πολιτική φθορά από τη σύνδεση με την υπόθεση είναι υπαρκτή και ο ίδιος φαίνεται να επιχειρεί μια επιθετική πολιτική αντεπίθεση για να περιορίσει τις απώλειες στο εσωτερικό της εκλογικής του βάσης.
Μετωπική επίθεση κατά της Ευρωπαίας Εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι, αιχμές για το επιτελικό κράτος και πλήρη πολιτική κάλυψη στους βουλευτές που βρίσκονται στο μικροσκόπιο δικαστικών ερευνών συνέθεσαν ένα αφήγημα που απευθύνεται κυρίως στο πιο παραδοσιακό και συντηρητικό ακροατήριο της ΝΔ.
Ο κ. Βορίδης επιχείρησε να εμφανιστεί ως πολιτικός που συγκρούεται με «υπερεθνικά κέντρα», εισαγγελικούς μηχανισμούς και ένα σύστημα που — κατά τη δική του ανάγνωση — ποινικοποιεί την πολιτική δράση.
Επίθεση στην Κοβέσι και μετατόπιση της συζήτησης
Ο βουλευτής Αν. Αττικής και πρώην υπουργός υποστήριξε ότι η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση διεξάγεται «εν μέσω βαθιάς αμφισβήτησης του ρόλου του βουλευτή», αποδίδοντας αυτή την αμφισβήτηση στις δικογραφίες που έχουν φτάσει στη Βουλή αλλά και στις δημόσιες παρεμβάσεις της Ευρωπαίας Εισαγγελέως, την οποία χαρακτήρισε «ακτιβίστρια εισαγγελέα» και «ακτιβίστρια δικαστικό».
Με αυτή τη ρητορική, ο κ. Βορίδης επιχείρησε να μεταφέρει τη συζήτηση από την ουσία των ερευνών στο ερώτημα αν «διώκονται πολιτικά» οι βουλευτές.
Πρόκειται για μια πολιτική στρατηγική γνωστή στο ελληνικό πολιτικό σύστημα: όταν η δημόσια πίεση μεγαλώνει, το επίκεντρο μετατοπίζεται από τις ίδιες τις καταγγελίες στη νομιμοποίηση όσων ερευνούν τις υποθέσεις.
Η επιλογή του να μιλήσει για «ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής» και για «αβάσιμες και αστήρικτες κατηγορίες» δείχνει ακριβώς αυτή την προσπάθεια πολιτικής επανασυσπείρωσης.
Στόχος δεν είναι μόνο η θεσμική υπεράσπιση του βουλευτικού ρόλου αλλά και η αποκατάσταση της εικόνας του στο δεξιό ακροατήριο που παρακολουθεί με δυσπιστία τις αποκαλύψεις γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Υπεράσπιση της «παραδοσιακής» πολιτικής
Ιδιαίτερη σημασία είχε και η αναφορά του στις παρεμβάσεις βουλευτών προς τη δημόσια διοίκηση. «Θα δεχόμαστε πολίτες στο γραφείο μας; Επιτρέπεται να μιλάμε με τη δημόσια διοίκηση; Χρειάζεται οριοθέτηση», είπε χαρακτηριστικά.
Στην ουσία, ο κ. Βορίδης υπερασπίστηκε ένα μοντέλο πολιτικής λειτουργίας όπου ο βουλευτής διαμεσολαβεί προσωπικά ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος.
Αν και οι επικριτές του βλέπουν σε αυτό τον πυρήνα του πελατειακού συστήματος, για ένα τμήμα της εκλογικής βάσης της ΝΔ αυτή η πρακτική εξακολουθεί να θεωρείται στοιχείο «χρήσιμου» και «αποτελεσματικού» πολιτικού.
Ακριβώς εκεί φαίνεται να επενδύει πολιτικά ο πρώην υπουργός: στην εικόνα του σκληρού κομματικού στελέχους που «δεν εγκαταλείπει τους δικούς του», που συγκρούεται με τη Δικαιοσύνη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και που υπερασπίζεται τον παραδοσιακό ρόλο του βουλευτή απέναντι σε ένα πιο τεχνοκρατικό και απομακρυσμένο μοντέλο εξουσίας.
Αιχμές προς το επιτελικό κράτος
Παρότι υπερασπίστηκε το επιτελικό κράτος ως «κατάκτηση», η φράση του ότι «σήμερα αυτό δεν είναι σύγκρουση με το επιτελικό κράτος, αλλά ευθεία αμφισβήτηση του ρόλου του βουλευτή» ερμηνεύτηκε και ως έμμεση αιχμή προς τον Άκη Σκέρτσο και το στενό πρωθυπουργικό επιτελείο.
Ουσιαστικά, ο Μάκης Βορίδης επιχείρησε να εμφανιστεί ως εκφραστής της «παραδοσιακής κομματικής ΝΔ», απέναντι σε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο διακυβέρνησης που έχει περιορίσει τον ρόλο των βουλευτών.
Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να ανακτήσει πολιτικό χώρο όχι μόνο απέναντι στην αντιπολίτευση αλλά και στο εσωτερικό της ίδιας της κυβερνητικής παράταξης.
Συνολικά, η τοποθέτησή του έδειξε έναν πολιτικό που επιχειρεί να μετατρέψει τη δημόσια πίεση από την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ σε ευκαιρία πολιτικής επανασυσπείρωσης, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως στόχο μιας ευρύτερης «επίθεσης» κατά του πολιτικού κόσμου και ειδικά της παραδοσιακής δεξιάς παράταξης.
