Την ώρα που τα αποθέματα νερού της Αττικής μειώνονται σταθερά και η λειψυδρία κάνει όλο και πιο αισθητή την παρουσία της, επανέρχεται μια συζήτηση που κρατά εδώ και χρόνια: τι γίνεται με τα επεξεργασμένα νερά από τους βιολογικούς καθαρισμούς και γιατί δεν αξιοποιούνται ως μια εναλλακτική πηγή άρδευσης;
Ιδίως στην Ανατολική Αττική, όπου οι ανάγκες είναι αυξημένες και τα προβλήματα επάρκειας εμφανίζονται συχνότερα, η συζήτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Η ιδέα που έμεινε στα χαρτιά
Τα προηγούμενα χρόνια είχαν παρουσιαστεί σχέδια και προτάσεις ώστε τα επεξεργασμένα λύματα να μη χάνονται στη θάλασσα, αλλά να χρησιμοποιούνται ξανά: για άρδευση, για περιβαλλοντικές ανάγκες ή ακόμη και για την τροφοδοσία τεχνητών ταμιευτήρων.
Στην Ανατολική Αττική, μια περιοχή με έντονη οικιστική ανάπτυξη και περιορισμένα φυσικά αποθέματα νερού, τέτοιες υποδομές είχαν προβληθεί ως μέρος της προσαρμογής στη νέα εποχή της κλιματικής αλλαγής.
Από τις εξαγγελίες στην αδράνεια
Στην πράξη, όμως, τίποτα από αυτά δεν προχώρησε. Παρά τις μελέτες, τις αναφορές σε «κυκλική διαχείριση του νερού» και τις κατά καιρούς εξαγγελίες, δεν δημιουργήθηκαν ταμιευτήρες επεξεργασμένων υδάτων στην Ανατολική Αττική.
Τα σχέδια έμειναν σε φακέλους και παρουσιάσεις, χωρίς να περάσουν στο στάδιο της υλοποίησης.
Έτσι, την ώρα που η λειψυδρία επιδεινώνεται, οι λύσεις παραμένουν θεωρητικές.
Μια χαμένη ευκαιρία για την Αττική
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν ληφθεί υπόψη ότι η Αττική εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τέσσερις μεγάλους ταμιευτήρες, τα αποθέματα των οποίων μειώνονται, ενώ η κατανάλωση παραμένει υψηλή.
Αν υπήρχαν υποδομές αποθήκευσης ανακυκλωμένου νερού για μη πόσιμες χρήσεις, θα μπορούσε να μειωθεί η πίεση στο κεντρικό σύστημα ύδρευσης.
Αντί γι’ αυτό, πολύτιμο νερό εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως απόβλητο.
Ευθύνες χωρίς υπεκφυγές
Ιδιαίτερα στην Ανατολική Αττική, όπου έχουν πλέον κατασκευαστεί σύγχρονα δίκτυα αποχέτευσης και μονάδες βιολογικού καθαρισμού, η μη αξιοποίηση του παραγόμενου νερού αποκαλύπτει ένα σοβαρό κενό στον σχεδιασμό.
Η ευθύνη δεν είναι γενική και απρόσωπη. Ανήκει στην Πολιτεία και στους αρμόδιους φορείς, που γνώριζαν εδώ και χρόνια το πρόβλημα, αλλά δεν προχώρησαν στις αναγκαίες αποφάσεις.
Η απουσία έργων επαναχρησιμοποίησης νερού δεν είναι ζήτημα τεχνικής αδυναμίας αλλά αποτέλεσμα καθυστερήσεων και πολιτικής αδράνειας.
Και όσο η λειψυδρία παύει να είναι απλώς μια προειδοποίηση και γίνεται καθημερινότητα, τόσο το κόστος αυτής της αδράνειας γίνεται πιο ορατό — κυρίως για τις πιο ευάλωτες περιοχές της Αττικής, με πρώτη την Ανατολική της πλευρά.
