Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα δεν χρειάζεται υπερβολές για να σε εξοργίσει. Αρκεί να την περιγράψεις όπως είναι.

Και η εικόνα μιας 72χρονης γυναίκας, ανήμπορης, γυμνής, τυλιγμένης πρόχειρα με ένα σεντόνι μέσα στο κρύο του Μαρτίου, εκτεθειμένη σε κοινή θέα στο λιμάνι του Λαυρίου, είναι από μόνη της μια καταδίκη.

Εξιτήριο χωρίς αξιοπρέπεια

Η γυναίκα, όπως αποκαλύπτει το notioanatolika.gr, είχε μόλις πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού (τη Δευτέρα 23 Μαρτίου), έπειτα από 15 ημέρες νοσηλείας. Το σύστημα υγείας έκρινε ότι «μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι της».

Αυτό που δεν έκρινε απαραίτητο, όμως, ήταν να εξασφαλίσει τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή επιστροφή.

Δεν της δόθηκε παραπεμπτικό μεταφοράς. Δεν υπήρξε καμία συνεννόηση με το ασθενοφόρο της Κέας. Δεν υπήρξε καν η στοιχειώδης φροντίδα να διατηρηθεί η ανθρώπινη αξιοπρέπειά της.

Η στιγμή του απόλυτου εξευτελισμού

Σύμφωνα με την καταγγελία του γιου της, Δημήτρη Κοζαδινού στο notioanatolika.gr, την ώρα που εκείνος πάλευε με τα γραφειοκρατικά απομεινάρια του εξιτηρίου, το προσωπικό του νοσοκομείου έγδυσε τη μητέρα του για να της τοποθετήσει καθετήρα.

Μέχρι εδώ, θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για ιατρική πράξη. Από εκεί και πέρα όμως αρχίζει το αδιανόητο. Κανείς δεν θεώρησε ότι έπρεπε να την ξαναντύσει. Η γυναίκα μεταφέρθηκε στο ασθενοφόρο γυμνή!

Γυμνή στο κρύο, μπροστά σε όλους

Στο λιμάνι του Λαυρίου, σε θερμοκρασίες που άγγιζαν τους 10 βαθμούς, οι διασώστες την κατέβασαν όπως ακριβώς την παρέλαβαν: γυμνή, τυλιγμένη μόνο με ένα σεντόνι.

Μια εικόνα που παραπέμπει όχι σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, αλλά σε σκηνές εγκατάλειψης και απανθρωπιάς.

Και όλα αυτά, μπροστά στα μάτια του γιου της, που προσπαθούσε ταυτόχρονα να καλύψει και τα στοιχειώδη: να εκδώσει εισιτήρια, αφού ούτε καν αυτό δεν είχε προβλεφθεί από το νοσοκομείο.

Η 72χρονη έμεινε για αρκετή ώρα εκτεθειμένη στο κρύο, μέχρι να μπορέσει ο ίδιος να τη ντύσει μέσα στο πλοίο.

Το κράτος απόν – η οικογένεια μόνη

Σαν να μην έφτανε αυτό, αποδείχθηκε ότι κανείς από το νοσοκομείο δεν είχε ειδοποιήσει το ασθενοφόρο της Κέας για την παραλαβή της.

Η ευθύνη μετακυλίστηκε –όπως συχνά συμβαίνει– στην οικογένεια. Ο γιος ήταν εκείνος που έπρεπε να συντονίσει, να παρακαλέσει, να εξασφαλίσει τα αυτονόητα.

Όχι ανικανότητα – επιλογή αδιαφορίας

Το πιο εξοργιστικό; Δεν πρόκειται για αδυναμία του συστήματος. Όταν η ίδια γυναίκα είχε νοσηλευτεί στο ΚΑΤ, η επιστροφή της στο νησί έγινε χωρίς κανένα πρόβλημα.

Άρα, δεν μιλάμε για έλλειψη δυνατοτήτων. Μιλάμε για έλλειψη βούλησης. Για αδιαφορία. Για μια κουλτούρα που αντιμετωπίζει τον ασθενή όχι ως άνθρωπο, αλλά ως «περιστατικό» που πρέπει να κλείσει γρήγορα.

Ένας καθρέφτης που δεν θέλουμε να κοιτάξουμε

Η υπόθεση αυτή δεν είναι απλώς μια καταγγελία. Είναι ένας καθρέφτης. Και μέσα σε αυτόν, το σύστημα υγείας δεν φαίνεται κουρασμένο ή υποστελεχωμένο – φαίνεται απάνθρωπο.

Γιατί η αξιοπρέπεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι το ελάχιστο. Και όταν ούτε αυτό δεν διασφαλίζεται, τότε δεν μιλάμε απλώς για δυσλειτουργία. Μιλάμε για εξευτελισμό.