Η μνήμη, λένε, είναι πολιτική αρετή. Στην περίπτωση του δημάρχου Δημήτρη Κιούση, φαίνεται πως πρόκειται μάλλον για πολιτικό βάρος — ιδίως όταν αυτή εκτείνεται πέραν της τετραετίας.
Τον Οκτώβριο του 2022, το Γραφείο Δημάρχου Κρωπίας εξέδιδε ανακοίνωση υψηλού ηθικού τόνου: ο τότε πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Κρωπίας και δημοτικός σύμβουλος Αντώνης Κορωνιάς καλούνταν σε άμεση παραίτηση, μετά από απόφαση ανάθεσης έργου σε στενό συγγενικό του πρόσωπο, «εν αγνοία της Δημοτικής Αρχής».
Ο δήμαρχος δήλωνε «άτεγκτος» σε ζητήματα ηθικής τάξεως και αδιαφάνειας, υπογραμμίζοντας πως τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται χωρίς εκπτώσεις.
Ο κ. Κορωνιάς, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, αναγνώρισε το «σφάλμα πολιτικής και ηθικής τάξεως» και παραιτήθηκε, ζητώντας συγγνώμη. Η υπόθεση παρουσιαζόταν τότε ως παράδειγμα μηδενικής ανοχής και αυστηρής διοίκησης.
Τριάμισι χρόνια αργότερα, η εικόνα αποκτά ένα ενδιαφέρον… sequel.
Με απόφαση του δημάρχου Κρωπίας, ημερομηνίας 6 Φεβρουαρίου 2026, ο Αντώνης Κορωνιάς ορίζεται Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Πρασίνου με αντιμισθία, αναλαμβάνοντας ένα εκτεταμένο και κρίσιμο χαρτοφυλάκιο αρμοδιοτήτων — από την αποκομιδή απορριμμάτων και τα κοιμητήρια, μέχρι τις παραλίες, τα αδέσποτα ζώα και την «καθημερινότητα του Δήμου».
Το ερώτημα δεν είναι αν ο χρόνος επουλώνει πολιτικά τραύματα. Το ερώτημα είναι πότε ακριβώς έπαψε να υφίσταται το «ηθικό σφάλμα» που το 2022 καθιστούσε τον ίδιο άνθρωπο ακατάλληλο για τη διοίκηση μιας κοινωφελούς επιχείρησης, αλλά το 2026 επαρκώς αξιόπιστο για τη διαχείριση ολόκληρου του τομέα Περιβάλλοντος και Πρασίνου.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον — και εδώ η μνήμη γίνεται επιλεκτική — είναι το γεγονός ότι, παρά την απομάκρυνσή του το 2022, ο Αντώνης Κορωνιάς συμπεριλήφθηκε κανονικά στο ψηφοδέλτιο της παράταξης Κιούση στις δημοτικές εκλογές του 2023.
Προφανώς, το ηθικό παράπτωμα δεν ήταν τόσο βαρύ ώστε να αποκλείει την εκ νέου πολιτική του αξιοποίηση, απλώς… χρειαζόταν χρόνο ωρίμανσης.
Η πολιτική, βεβαίως, επιτρέπει δεύτερες ευκαιρίες. Εκείνο που δεν αντέχει εύκολα είναι η ασυνέπεια λόγων και πράξεων — ιδίως όταν οι δημότες καλούνται να ξεχάσουν όσα οι ίδιοι διάβασαν σε επίσημες ανακοινώσεις του δήμου.
Εκτός αν η δημοτική αρχή ποντάρει στο ότι η συλλογική μνήμη είναι κοντή. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μνήμη χρυσόψαρου.
