Μια σημαντική απόφαση για τους συμβασιούχους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης εξέδωσε πρόσφατα το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, δικαιώνοντας 12 εργαζόμενους στην καθαριότητα του Δήμος Μαρκοπούλου.
Οι εργαζόμενοι απασχολούνταν για χρόνια στον δήμο με συνεχείς συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καλύπτοντας καθημερινές ανάγκες της υπηρεσίας καθαριότητας.
Δούλευαν ως «μόνιμοι», πληρώνονταν ως «προσωρινοί»
Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι εργαζόμενοι παρείχαν εργασία με τους ίδιους όρους, το ίδιο ωράριο και τα ίδια καθήκοντα με το μόνιμο προσωπικό.
Παρά το γεγονός ότι οι συμβάσεις τους εμφανίζονταν ως ορισμένου χρόνου, στην πράξη εργάζονταν αδιάκοπα για περισσότερα από τρία χρόνια.
Με απλά λόγια, κρίθηκε ότι ο δήμος χρησιμοποιούσε τις συνεχείς ανανεώσεις συμβάσεων για να καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες, οι οποίες δεν είχαν καμία σχέση με «προσωρινή» απασχόληση.
Τι αποφάσισε το δικαστήριο
Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι όλες οι διαδοχικές συμβάσεις των εργαζομένων συνιστούν μία ενιαία σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με αφετηρία την αρχική ημερομηνία πρόσληψης κάθε εργαζόμενου.
Παράλληλα, έκρινε ότι η μη ανανέωση των συμβάσεών τους το 2020 ισοδυναμούσε με απόλυση, η οποία όμως δεν παρήγαγε έννομα αποτελέσματα.
Ο δήμος υποχρεώνεται να τους απασχολεί κανονικά, στις ίδιες θέσεις και με τις αποδοχές που προβλέπει ο νόμος.
Η απόφαση κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή, γεγονός που σημαίνει ότι πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα.
Υποχρέωση συμμόρφωσης και «διάταξη Βορίδη»
Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, προβλέπεται χρηματική ποινή 200 ευρώ για κάθε εργαζόμενο και για κάθε ημέρα καθυστέρησης.
Ωστόσο, η υπόθεση μόνο ως λήξασα δεν μπορεί να θεωρηθεί. Παρά την ξεκάθαρη πρωτόδικη δικαίωση των εργαζομένων και το γεγονός ότι η απόφαση κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή, το άρθρο 37 του Ν. 4915/2022 – η γνωστή «Διάταξη Βορίδη» – λειτουργεί ως θεσμικό φρένο στη συμμόρφωση των δήμων.
Στην πράξη, ο Δήμος Μαρκοπούλου υποχρεώνεται να ασκήσει έφεση, μετατρέποντας τη δικαστική δικαίωση σε μια ακόμη στάση σε έναν μακρύ κύκλο δικαστικών προσφυγών, με τους εργαζόμενους να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε καθεστώς αβεβαιότητας, παρά τις αποφάσεις που τους δικαιώνουν.
Μέχρι να κριθεί η υπόθεση σε δεύτερο βαθμό, ισχύει κανονικά η πρωτόδικη απόφαση.
Αυτό σημαίνει ότι ο δήμος οφείλει να απασχολεί τους 12 εργαζόμενους κανονικά, σαν προσωπικό αορίστου χρόνου, ανεξάρτητα από το αν θα ασκήσει έφεση.
Η απόφαση είναι προσωρινά εκτελεστή και δεν «παγώνει» λόγω της συνέχισης της δικαστικής διαδικασίας. Αν ο δήμος δεν συμμορφωθεί, προβλέπεται χρηματική ποινή για κάθε ημέρα καθυστέρησης, ώστε η δικαστική δικαίωση να μην μείνει μόνο στα χαρτιά.
