Σε μια περίοδο όπου το κόστος βασικών υπηρεσιών αυξάνεται σε ολόκληρη τη χώρα, η συζήτηση για τις τιμές του νερού στη Λαυρεωτική επανέρχεται με έντονο πολιτικό φορτίο.
Η πρόσφατη ανακοίνωση του ανεξάρτητου δημοτικού συμβούλου Χάρη Ζαγουρή επιχειρεί να αποδώσει αποκλειστικά στη δημοτική αρχή τις αυξήσεις στα τιμολόγια ύδρευσης, ωστόσο η πραγματική εικόνα αποδεικνύεται πιο σύνθετη και λιγότερο μονοδιάστατη από όσο παρουσιάζεται.
Η ΔΕΥΑΤΗΛ όμως δεν διαμορφώνει τις τιμές σε κενό περιβάλλον. Αντιθέτως, λειτουργεί μέσα σε ένα πλαίσιο αυξημένων χρεώσεων από την ΕΥΔΑΠ, από την οποία προμηθεύεται νερό, αλλά και γενικευμένων ανατιμήσεων στο ενεργειακό και λειτουργικό κόστος.
Η παράμετρος αυτή απουσιάζει πλήρως από την κριτική Ζαγουρή, δημιουργώντας την εντύπωση μιας αυθαίρετης πολιτικής επιλογής, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για προσαρμογή σε ήδη μεταβαλλόμενα δεδομένα.
Η προσφυγή που αλλάζει την εικόνα
Καθοριστικής σημασίας είναι και η στάση της δημοτικής αρχής του Δήμου Λαυρεωτικής, η οποία δεν περιορίστηκε σε παθητική διαχείριση των εξελίξεων.
Αντιθέτως, έχει ήδη προχωρήσει σε δικαστική προσφυγή κατά των αυξήσεων της ΕΥΔΑΠ, επιδιώκοντας να αμφισβητήσει το κόστος που μετακυλίεται στους δήμους.
Η επιλογή αυτή καταδεικνύει μια πιο ενεργητική και θεσμικά υπεύθυνη στάση από εκείνη που περιγράφεται στην ανακοίνωση Ζαγουρή.
Από τη μία πλευρά, ο δήμος διεκδικεί δικαστικά καλύτερους όρους. Από την άλλη, μέχρι να υπάρξει οριστική κρίση, οφείλει να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα της υπηρεσίας ύδρευσης, αποφεύγοντας οικονομικά αδιέξοδα που θα είχαν άμεσο αντίκτυπο στους πολίτες.
Το πραγματικό κόστος πίσω από τα τιμολόγια
Οι αυξήσεις που αναφέρονται δεν αφορούν το 95% των καταναλωτών (σε αυτούς η αύξηση είναι της τάξης του 8,5%) αλλά μόνον τις λεγόμενες υψηλές κλίμακες. Έτσι, η αποσπασματική παρουσίασή τους χωρίς την απαιτούμενη αλλά ουσιαστική διευκρίνιση οδηγεί σε στρεβλή εικόνα.
Για χρόνια, τα τιμολόγια ύδρευσης σε πολλούς δήμους παρέμεναν σε επίπεδα που δεν αντανακλούσαν το πραγματικό κόστος (π.χ. στον Δήμο Λαυρεωτικής δεν είχαν αυξηθεί από το 2010), είτε για λόγους κοινωνικής πολιτικής είτε για αποφυγή επιβαρύνσεων.
Η σημερινή προσαρμογή, όσο επώδυνη κι αν είναι, συνδέεται με αυτή την καθυστέρηση, αλλά και με τη συνολική αύξηση των δαπανών.
Σε αυτό το περιβάλλον, η επιλογή της δημοτικής αρχής να προχωρήσει σε αναπροσαρμογή, παράλληλα με τη δικαστική διεκδίκηση, δείχνει μια προσπάθεια ισορροπίας ανάμεσα στην οικονομική βιωσιμότητα και την κοινωνική ευθύνη.
Το «κοινωνικό αγαθό» και η πρακτική διάσταση
Η επισήμανση ότι το νερό αποτελεί κοινωνικό αγαθό είναι δεδομένη και δεν αμφισβητείται.
Ωστόσο, το ζήτημα δεν εξαντλείται σε αυτή τη διαπίστωση. Όταν το κόστος αυξάνεται, απαιτείται μια ρεαλιστική απάντηση για το πώς θα καλυφθεί, χωρίς να διακινδυνεύεται η λειτουργία του συστήματος.
Η απόλυτη απόρριψη οποιασδήποτε αύξησης, χωρίς εναλλακτική πρόταση χρηματοδότησης, δεν προσφέρει λύση.
Αντιθέτως, η διαχείριση που επιχειρείται από τη δημοτική αρχή κινείται στη λογική της συνέχειας της υπηρεσίας, της αποφυγής συσσώρευσης ελλειμμάτων και της διατήρησης της ποιότητας των υποδομών.
Μια κριτική χωρίς το πλήρες κάδρο
Συνολικά, η ανακοίνωση Ζαγουρή εστιάζει στο αποτέλεσμα (κι αυτό όχι στην πραγματική διάστασή του), χωρίς να ενσωματώνει το σύνολο των παραμέτρων που το διαμορφώνουν.
Η απουσία αναφοράς στις αυξήσεις της ΕΥΔΑΠ, στη δικαστική προσφυγή του δήμου και στις ευρύτερες οικονομικές πιέσεις δημιουργεί ένα μονοδιάστατο αφήγημα.
Αντίθετα, η εικόνα που προκύπτει από τα δεδομένα είναι εκείνη μιας δημοτικής αρχής, του Δημ. Λουκά, που καλείται να διαχειριστεί μια δύσκολη εξίσωση, επιχειρώντας ταυτόχρονα να προστατεύσει τους δημότες και να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα μιας κρίσιμης υπηρεσίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πραγματικότητα απέχει αισθητά από την απλουστευτική προσέγγιση της καταγγελίας.
Διαβάστε σχετικά: Σύσκεψη στο ΥΠΕΝ: Έντονος προβληματισμός δημάρχων για το νερό στην Αν. Αττική
Δήμος Λαυρεωτικής: Στο ΣτΕ προσφεύγει η ΔΕΥΑΤΗΛ για τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ
