Ο ακτιβιστής σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας, η ψυχή της Κίνησης Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία ύστερα από την ολοκλήρωση του 10ήμερου Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών είναι “πεθαμένος”.
Μη προτρέχετε φίλοι αναγνώστες, μη πανικοβάλλεστε οι εν ζωή φίλοι του, μη προετοιμάζεστε οι μετά θάνατο “φίλοι” του για επικήδειους και στέφανα, τα εισαγωγικά σε αυτή την δύσκολη και συγκρουσιακή ζωή είναι το παν.
Ο Ρέλλας είναι εντός εισαγωγικών “πεθαμένος”: από την υπεράνθρωπη προσπάθεια των τελευταίων εβδομάδων να δώσει περιεχόμενο στην ανάγκη ισότιμης παρουσίας και συμμετοχής της «Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ» στο κινηματικό δεκαήμερο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών.
Ο προσωρινός θάνατος του Ρέλλα ήταν κατά δυο τρεις ώρες εσπευσμένος στερώντας του τη δυνατότητα να απολαύσει το χορευτικό σόλο της φίλης του Έλενας Χριστοδουλίδου που παρουσιάστηκε στο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ το τελευταίο αποχαιρετιστήριο βράδυ του “Αντιφασιστικού”, όμως τόσο η Κύπρια χορογράφος όσο και ο μόνιμος συνοδός της τα τελευταία χρόνια (για να χρησιμοποιήσουμε και μια έκφραση του περιοδικού συρμού) Αντώνης Σκορδίλης που βρέθηκε “συνοδευτικά” στην Αθήνα για ένα 48ωρο δε νιώθουν προσβεβλημένοι. Διότι ξέρουν ότι ο Αντώνης Ρέλλας κατάφερε να γεννήσει προ του “θανάτου” του παρακαταθήκες. Όχι τις εύκολες και ανώδυνες “μετά θάνατον” παρακαταθήκες. Με άλλα λόγια ήταν προσωρινά πεθαμένος για καλό σκοπό…
Οι παρακαταθήκες
Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία (πολλά) χρόνια που μια οργανωμένη ομάδα/κίνηση ανθρώπων από τον λεγόμενο αναπηρικό χώρο ήταν μεταξύ των βασικών διοργανωτών μιας κινηματικού χαρακτήρα κοινωνικής δράσης – παρέμβασης (αναφερόμαστε στο δεκαήμερο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών) με ευρύτερο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό περιεχόμενο και με “μετωπικό” χαρακτήρα. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία (πολλά) χρόνια που η λεγόμενη αναπηρική ατζέντα ήταν παρούσα με όλα τα διακριτά χαρακτηριστικά της ως μέρος αναπόσπαστο της ευρύτερης αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής ατζέντας. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία (πολλά) χρόνια που τα τεκμήρια του ρατσισμού που βιώνουν οι άνθρωποι με αναπηρία εξηγήθηκαν και αναλύθηκαν επαρκώς σε ευρύτερο κοινωνικό αντί-ρατσιστικό ακροατήριο. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία (πολλά) χρόνια που οργανωμένος φορέας από τον χώρο της αναπηρίας δεν επέλεξε να παρουσιάσει ως “σύμμαχο” και/ή συνοδοιπόρο διεκδικήσεων κάποιον επίσημο θεσμικό φορέα ή πρόσωπο ή ακόμα και … κάποιο γραφείο υλοποίησης ευρωπαϊκών προγραμμάτων αλλά συμμάχησε στην πράξη με την ευρύτερη κοινωνική αντιρατσιστική και αντιφασιστική πρωτοπορία. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία (πολλά) χρόνια που η οργανωμένη παρουσία στους δρόμους ανθρώπων με αναπηρία δεν αφορούσε αποκλειστικά και μόνο την “ειδική” τους ατζέντα αλλά την ευρύτερη “γενική” αντιρατσιστική και αντιφασιστική ατζέντα.
Για να υπάρξει αυτή η μεγάλη πρώτη φορά είχαν προηγηθεί κάμποσες μικρότερες τα τελευταία τέσσερα χρόνια ζωής της Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ, όμως η σχετική εκτενής αναφορά δεν μοιάζει να έχει σήμερα ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρξει συνέχεια, η ατζέντα της Κίνησης να συνεχίσει να συνδιαμορφώνει και εμπλουτίζει την ευρύτερη αντιρατσιστική και αντιφασιστική ατζέντα, οι παρακαταθήκες να αξιοποιηθούν. Για να συμβεί αυτό μοιάζει αναγκαίο να διεκδικηθεί καλύτερη “οικονομία δυνάμεων”, αλλιώς να μην υπάρχουν προσωρινώς πεθαμένοι που “κουβαλούν το σταυρό” ώστε να κατακτώνται οι μεγάλες “πρώτες φορές”.
Διότι η επόμενη μεγάλη “πρώτη φορά” θα είναι ακόμα δυσκολότερη και κοπιαστικότερη από την μόλις ολοκληρωθείσα. Διότι όταν γεννούνται παρακαταθήκες πάντοτε αυτές γεννούν νέες μεγαλύτερες υποχρεώσεις, υποχρεώσεις για νέες παρακαταθήκες. Διότι το παιχνίδι διεκδίκησης της προόδου είναι ατελείωτο, δεν συναντιέται ποτέ με την τελική δικαίωση αλλά με στιγμές – σταθμούς που το τροφοδοτούν. Διότι η διεκδίκηση της προόδου δεν ανατίθεται μέχρι “οριστικής εξάντλησης” στους πλέον διαθέσιμους, αλλά απαιτεί συνεχή διαθεσιμότητα όσο το δυνατό περισσότερων. Και υπάρχουν, ευτυχώς, κάμποσοι “κατάλληλοι” για την κάλυψη αυτής της ανάγκης. Δεν μένει παρά να σπεύσουν να … σκεφτούν – τις μέρες που ο σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας παραμένει προσωρινά πεθαμένος – ότι οι πρωτοπορίες δεν απονέμονται κοινωνικά αλλά κατακτούνται.
Πηγή: egomiocy.blogspot.gr
