Ο θάνατος, το πρωί της Κυριακής, του πρ. πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη σε ηλικία 88 ετών, αποτελεί αναμφισβήτητα το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου της πολιτικής ζωής της χώρας μας στη μεταπολιτευτική εποχή.
Υπήρξε ένας από τους πλέον μακρόβιους πρωθυπουργούς της μεταπολίτευσης και βέβαια ο μεγάλος αντίπαλός του υπήρξε ο Άκης Τσοχατζόπουλος τον οποίο νίκησε κατά κράτος σε όλες τις εσωκομματικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ.
Η πρωθυπουργία του Κώστα Σημίτη (1996-2004) ήταν μια περίοδος σημαντικών αλλαγών και εξελίξεων για την Ελλάδα.
Ποια όμως υπήρξαν τα θετικά και τα αρνητικά της πρωθυπουργίας του «εκσυγχρονιστή» Κώστα Σημίτη;
Τα θετικά
Στα θετικά πρέπει να συμπεριληφθούν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ο εκσυγχρονισμός της Οικονομίας και των υποδομών, και σημαντικές κινήσεις στην εξωτερική πολιτική αλλά και στην πρώτη προσπάθεια τεχνολογικής καινοτομίας.
Η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ το 2001 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της θητείας του Σημίτη. Η οικονομική πολιτική επικεντρώθηκε στην εκπλήρωση των κριτηρίων του Μάαστριχτ.
Παράλληλα, η θητεία του χαρακτηρίστηκε από προσπάθειες εκσυγχρονισμού της ελληνικής οικονομίας, με έμφαση στις ιδιωτικοποιήσεις, την προσέλκυση επενδύσεων και την ανάπτυξη των υποδομών.
Ειδικά στις υποδομές υλοποιήθηκαν μεγάλα έργα όπως το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η Αττική Οδός, η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου και η προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική επί των ημερών του υπήρξε προσέγγιση με την Τουρκία ενώ η υπογραφή της Συμφωνίας του Ελσίνκι (1999) έφεραν μια νέα φάση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Επιπροσθέτως προώθησε την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, που επιτεύχθηκε το 2004.
Τέλος, στο χρονικό διάστημα της πρωθυπουργίας του ενισχύθηκε η χρήση της τεχνολογίας και ξεκίνησαν επενδύσεις στον τομέα της ψηφιακής ανάπτυξης.
Τα αρνητικά
Πέρα όμως από τα θετικά, στην πρωθυπουργία Σημίτη καταλογίζονται και πλήθος αρνητικών που έχουν να κάνουν με τη διαφθορά και τα σκάνδαλα, με τη δημοσιονομική πειθαρχία, τις κοινωνικές αντιδράσεις, την έλλειψη επαρκών μεταρρυθμίσεων και το δημοσιονομικό έλλειμμα το οποίο οδήγησε – σαφώς όχι μόνον αυτό – στις εποχές των μνημονίων.
Η περίοδος Σημίτη στιγματίστηκε από σκάνδαλα όπως αυτό του Χρηματιστηρίου (1999-2000), το οποίο οδήγησε σε οικονομική ζημία για χιλιάδες μικροεπενδυτές ενώ υποθέσεις όπως οι μίζες της Siemens συνδέθηκαν με τη διακυβέρνησή του.
Από την άλλη πλευρά, η ένταξη στην ΟΝΕ επιτεύχθηκε με τη χρήση δημιουργικής λογιστικής, κάτι που αργότερα επικρίθηκε έντονα και θεωρήθηκε ένας από τους παράγοντες της οικονομικής κρίσης.
Εξάλλου, οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης και περικοπών προκάλεσαν αντιδράσεις από συνδικαλιστικές οργανώσεις και κοινωνικές ομάδες.
Παρά τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού, αρκετές δομικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και στη δημόσια διοίκηση δεν προχώρησαν επαρκώς.
Και βέβαια αν και υπήρξαν αρχικά επιτυχίες, η οικονομική πολιτική οδήγησε σε αυξανόμενο δημόσιο χρέος, το οποίο αποτέλεσε πρόδρομο της κρίσης χρέους (σ.σ.: μνημόνια) που ακολούθησε.
Συμπερασματικά, η θητεία του Κώστα Σημίτη συνδέεται με την πρόοδο της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, την ανάπτυξη των υποδομών και την προσπάθεια εκσυγχρονισμού.
Ωστόσο, οι πολιτικές του επέφεραν κοινωνικές αντιδράσεις, ενώ η διαφθορά και η ανεπαρκής προετοιμασία της χώρας για μελλοντικές οικονομικές προκλήσεις μείωσαν τη θετική κληρονομιά της περιόδου αυτής.
Ακολουθήστε μας και στο twitter!
