Σε παγίδες θανάτου μετατράπηκαν εκ νέου οι διαφημιστικές πινακίδες κυρίως παραπλεύρως της Αττικής Οδού. Εκείνες δηλαδή που έμειναν λευκές υπακούωντας στο γράμμα του νόμου για την προστασία των οδηγών. Και τώρα, με την δικαιολογία της τέχνης απειλούν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την στιγμή που η ελληνική δικαιοσύνη ανάγκασε να αποσυρθούν οι υπαίθριες διαφημίσεις από σημεία που μπορούσαν να αποσπάσουν την προσοχή των οδηγών. Σε αυτό οδήγησαν κάποια τροχαία ατυχήματα, μερικά εκ των οποίων και θανατηφόρα. 

Οι διαφημίσεις λοιπόν αποσύρθηκαν όχι όμως και τα ταμπλό. Η πολιτεία έδειξε ανοχή και οι εταιρείες που τις είχαν εγκαταστήσει απλά τις εγκατέλειψαν στην τύχη τους.
Πλέον όμως όποιος χρησιμοποιεί κυρίως την Αττική Οδό διαπιστώνει ότι τα λευκά ταμπλό γέμισαν πάλι... ζωή απειλώντας όμως την δική του. Συνθήματα και γράφιτι παντού. Και αν για να δει στο παρελθόν ένας οδηγός τις επικίνδυνες – κατά την δικαιοσύνη- διαφημίσεις χρειάζονταν μόνο μερικά δευτερόλεπτα, σήμερα για να διαβάσει κανείς τα συνθήματα αποσπάται από το τιμόνι.
Και όμως αυτή την επικίνδυνη παγίδα κάποιοι την χαρακτήρισαν τέχνη!

Ήταν το Συμβούλιο της Επικρατείας με τις υπ΄ αριθμόν 168 και 169/2010 αποφάσεις του που έκρινε ότι οι διατάξεις του Ν. 2698/1991 περί τοποθέτησης υπαίθριων διαφημίσεων ότι αντιβαίνουν τη Διεθνή Σύμβαση της Βιέννης για την οδική κυκλοφορία, ενώ ο Άρειος Πάγος χαρακτήρισε «διαρκές έγκλημα» την παράνομη υπαίθρια διαφήμιση.
Θα πρέπει δε να σημειωθεί πως μέχρι την απαγόρευση και εξαιτίας των παράνομων πινακίδων καταγράφονταν ανά έτος τουλάχιστον 300 τροχαία ατυχήματα.

Τα χρόνια πέρασαν, οι πινακίδες έμειναν εκεί ντυμένες στα λευκά. Η αρμοδιότητα περασε στην τοπική αυτοδιοίκηση και κυρίως στις περιφέρειες αλλά κανένας δεν ασχολήθηκε. Πως θα μπορούσε άλλωστε κάποιος (εκλεγμένος) να πιέσει μια εταιρεία να ξοδέψει για να απομακρύνει μια μεταλλική κατασκευή ιδιαιτέρως μεγάλου μεγέθους.
Σήμερα ασαφές παραμένει επί της ουσίας το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Ανήκουν στον ιδιοκτήτη του ακινήτου στο οποίο έχουν εγκατασταθεί ή στις διαφημιστικές εταιρίες; Το πιθανότερο είναι πως όλα αυτά θα χρειαστεί να αποσαφηνιστούν εκ νέου από την δικαιοσύνη την μέρα που κάποιος να προσφύγει σε αυτή λόγω κάποιου ατυχήματος.

Οι... καλλιτέχνες!

Αρκετοί ήταν εκείνοι που αναζήτησαν τους «καλλιτέχνες» όλης αυτής της υπαίθριας γκαλλερί όπως κάποιοι την χαρακτήρισαν. Και αποδείχθηκε πως υπεύθυνη είναι μια ομάδα πέντε Γάλλων.

Όπως εκείνοι είπαν στο popaganda.gr «η ιδέα να συνεργαστούμε πάνω στο Interzones Playground Project ήρθε τον Ιούνιο του 2012 μετά από το ταξίδι του ενός από μας στην Ελλάδα. Όταν ο Omick γύρισε μας έδειξε φωτογραφίες με τις άδειες πινακίδες στην Αττική». Όπως μάλιστα αποκάλυψαν δεν συνάντησαν κάποια δυσκολία όταν θέλησαν να σκαρφαλώσουν στα παρατημένα billboards. Με άλλα λόγια δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο ασφάλειας. Φυσικά είχαν και την βοήθεια Ελληνων, και πως αλλιώς θα μπορούσε να συμβεί με δεδομένο πως οι διάλογοι είναι γραμμένοι στα ελληνικά;

Ποιος όμως ήταν ο σκοπός; «Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα αποσπασματικό αφήγημα, ώστε οι θεατές-ταξιδιώτες να πρέπει να κάνουν τη σύνδεση από τη μία πινακίδα στην άλλη, σαν ένα ταξίδι μέσα σε μια ''σατανική'' ιστορία. Οι διάλογοι αρχικά χτίστηκαν σε διαδοχικές πινακίδες, δύο ή τρεις κοντινές μεταξύ τους επιφάνειες, αλλά θεωρούμε πως όλα τα ''billboards'' έχουν διαλογική σχέση μεταξύ τους».