Τα παλαιότερα έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδας δεν διαφέρουν κατά πολύ από τα σημερινά, όσον αφορά τον εκκλησιασμό του κόσμου.
Μόνη διαφορά είναι ότι το Ευχέλαιο, που γίνεται σήμερα τη Μεγάλη Τετάρτη νωρίς το απόγευμα, γινόταν τότε το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης. Οι τρεις πρώτες ημέρες του Μεγαλοβδόμαδου, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη και η μισή Πέμπτη ήσαν εργάσιμες.
Τα αξιόλογα έθιμα στα Μεσόγεια άρχιζαν από τη Μ. Τετάρτη και το notioanatolika.gr με τη βοήθεια του κορυφαίου εικαστικού και λαογράφου Γιάννη Πρόφη (ένθετη φωτό) τα παρουσιάζει ανά ημέρα.
Τη Μεγάλη Τετάρτη λοιπόν κάθε νοικοκυρά πήγαινε στο σπίτι του παπά της ενορίας της ένα πιάτο με αλεύρι, που το έδινε στην παπαδιά. Η παπαδιά το άδειαζε σε μια μεγάλη σκάφη και το βράδυ, όταν είχε μαζευτεί μεγάλη ποσότητα, το ζύμωνε, χωρίς να ρίξει μέσα μαγιά («προζύμι»).
Μετά το ζύμωμα, το άδειαζε σε μεγάλη λεκάνη, το πασπάλιζε με λίγο αλεύρι και τοποθετούσε επάνω ένα κλωνάρι βασιλικό. Ο βασιλικός αντικαθιστούσε τη μαγιά, χωρίς να μπορεί να δοθεί σ’ αυτό λογική εξήγηση.
Έπειτα ο παπάς τοποθετούσε επάνω τον σταυρό, που χρησιμοποιούσε στα ευχέλαια και διάβαζε μιαν ευχή. Κατόπιν σκέπαζαν το ζυμάρι μ’ ένα πανί και το πρωί της Μ. Πέμπτης, το ζυμάρι κατ’ ανεξήγητο τρόπο είχε φουσκώσει.
Πάντως η μετατροπή του άζυμου ζυμαριού σε ένζυμο, με τη βοήθεια μόνο του βασιλικού, ήταν για τους πιστούς ένα μικρό θαύμα. Το πρωί της Μ. Πέμπτης μετέφεραν τη σκάφη με το ζυμάρι στην εκκλησία με κάρο.
Το έθιμο αυτό διατηρείτο στο Κορωπί μέχρι τις αρχές του 20ου αι., ενώ στο Λιόπεσι διατηρήθηκε περίπου μέχρι το 1920.
(Πληροφορία Ελένης Σταμ. Μαργέτη (1884 – 1986) από Παιανία, σ. Δ. Ν. Κιούση)
