Με βασικό αίτημα τη μονιμοποίηση εργαζομένων που απασχολούνται επί σειρά ετών με αλλεπάλληλες και επαναλαμβανόμενες συμβάσεις, πραγματοποιείται την Παρασκευή 24 Απριλίου 2026 η απεργιακή κινητοποίηση της ΠΟΕ-ΟΤΑ, επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα χρόνιο και άλυτο ζήτημα της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι κοινωνικές δομές των δήμων –παιδικοί σταθμοί, ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ-ΜΕΑ και Κέντρα Κοινότητας– που λειτουργούν αδιάλειπτα, καλύπτοντας κρίσιμες ανάγκες πολιτών και οικογενειών.
Παρά τον προφανή μόνιμο χαρακτήρα των υπηρεσιών, το προσωπικό τους παραμένει σε καθεστώς προσωρινότητας, ανανεώνοντας συμβάσεις χρόνο με τον χρόνο, συχνά για πάνω από μία δεκαετία.
Το συνταγματικό εμπόδιο
Το βασικό θεσμικό εμπόδιο εντοπίζεται στο άρθρο 103 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι οι προσλήψεις στο Δημόσιο πρέπει να πραγματοποιούνται μέσω διαγωνιστικών διαδικασιών, όπως αυτές που διενεργεί το ΑΣΕΠ.
Παράλληλα, απαγορεύει τη μετατροπή συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, ακόμη και όταν αυτές καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η πολυετής εργασιακή εμπειρία δεν αρκεί νομικά για να εξασφαλίσει μόνιμη θέση.
Οι «προσωρινές» ανάγκες που δεν τελειώνουν
Την ίδια ώρα, η πλειονότητα των δομών χρηματοδοτείται μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων, κυρίως του ΕΣΠΑ.
Η περιοδική αυτή χρηματοδότηση δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: οι ανάγκες βαφτίζονται «προσωρινές» για να ενταχθούν σε προγράμματα, παρότι στην πραγματικότητα είναι διαρκείς. Έτσι, οι δομές αποκτούν μόνιμο χαρακτήρα, αλλά το προσωπικό τους όχι.
Η νομολογία έχει αναγνωρίσει επανειλημμένα αυτή την αντίφαση. Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει κρίνει ότι οι συγκεκριμένες ανάγκες είναι πάγιες και διαρκείς, χωρίς όμως να επιτρέπει τη μετατροπή των συμβάσεων, επικαλούμενο τους συνταγματικούς περιορισμούς.
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα αναγνωρίζεται, αλλά δεν επιλύεται υπέρ των εργαζομένων.
Πολιτικές επιλογές και εργασιακή ομηρία
Πέρα από το νομικό πλαίσιο, καθοριστικό ρόλο παίζει και η πολιτική διαχείριση του ζητήματος.
Η διατήρηση ευέλικτων μορφών απασχόλησης, η αποφυγή μόνιμων δημοσιονομικών δεσμεύσεων και η εξάρτηση από ευρωπαϊκούς πόρους συνθέτουν μια πρακτική που αναπαράγεται διαχρονικά.
Αν και υπάρχει η δυνατότητα προκήρυξης μόνιμων θέσεων μέσω ΑΣΕΠ, αυτή αξιοποιείται σποραδικά, χωρίς να καλύπτει το εύρος των αναγκών.
Το αποτέλεσμα είναι ένα καθεστώς παγιωμένης εργασιακής ομηρίας: εργαζόμενοι που στηρίζουν καθημερινά κρίσιμες κοινωνικές υπηρεσίες, χωρίς εργασιακή ασφάλεια και με αβέβαιο μέλλον.
Και μια αυτοδιοίκηση που λειτουργεί χάρη σε ανθρώπους τους οποίους, θεσμικά, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ως προσωρινούς.
Παρέμβαση της ΚΕΔΕ
Στο όλο θέμα παρενέβη και η ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας), στέλνοντας ηχηρό μήνυμα για την ανάγκη στήριξης των δήμων και των κοινωνικών υπηρεσιών.
Κατά τη συνεδρίαση του Διοικητικού της Συμβουλίου, βρέθηκαν στο επίκεντρο η βιωσιμότητα των κοινωνικών δομών, η επάρκεια χρηματοδότησης και κρίσιμα θεσμικά ζητήματα.
Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Λάζαρος Κυρίζογλου, υπογράμμισε ότι οι κοινωνικές δομές χρειάζονται σταθερότητα και όχι «πειραματισμούς», τονίζοντας πως το έμπειρο προσωπικό αποτελεί τη βάση για τη συνέχεια και την ποιότητα των υπηρεσιών.
Έντονος προβληματισμός εκφράστηκε για αλλαγές που ενδέχεται να προκαλέσουν αστάθεια και απώλεια πολύτιμης εμπειρίας.
Παράλληλα, η ΚΕΔΕ επανέφερε το αίτημα για δίκαιη κατανομή πόρων, επισημαίνοντας ότι οι δήμοι δεν απολαμβάνουν τα οφέλη των δημοσιονομικών επιδόσεων της κεντρικής διοίκησης.
