Οι πρόσφατες ανακοινώσεις για τον ορισμό τομεαρχών στη ΔΕΕΠ Ανατολικής Αττικής της Νέας Δημοκρατίας επαναφέρουν στο προσκήνιο έναν λιγότερο προβεβλημένο αλλά κρίσιμο κρίκο της κομματικής οργάνωσης: τα στελέχη που καλούνται να γεφυρώσουν την κεντρική πολιτική με την τοπική κοινωνία.
Οι τομεάρχες δεν είναι αιρετοί, ούτε διαθέτουν θεσμική εξουσία. Ωστόσο, στον εσωτερικό χάρτη λειτουργίας του κόμματος, αποτελούν βασικούς «πομπούς και δέκτες» πολιτικής πληροφορίας.
Πρόκειται για στελέχη που αναλαμβάνουν συγκεκριμένα πεδία πολιτικής – από την υγεία και την παιδεία μέχρι τον πρωτογενή τομέα και την ανάπτυξη – με αποστολή να παρακολουθούν τις εξελίξεις και να καταγράφουν τα ζητήματα που ανακύπτουν σε τοπικό επίπεδο.
Στην πράξη, λειτουργούν ως ένα είδος πολιτικού «ραντάρ». Από τη μία πλευρά, μεταφέρουν προς τα κομματικά όργανα τα αιτήματα επαγγελματικών ομάδων, συλλόγων και πολιτών.
Από την άλλη, αναλαμβάνουν να επικοινωνήσουν τις θέσεις και τις προτεραιότητες της κυβέρνησης ή του κόμματος στην κοινωνία.
Σε μια περιφέρεια όπως η Ανατολική Αττική, με έντονες αναπτυξιακές πιέσεις και σύνθετα προβλήματα – από τις υποδομές μέχρι τη χωροταξία – ο ρόλος αυτός αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Παράλληλα, οι τομεάρχες συμμετέχουν ενεργά στον οργανωτικό σχεδιασμό της ΔΕΕΠ.
Συνεργάζονται με την τοπική ηγεσία, συμβάλλουν στη διοργάνωση δράσεων και, κυρίως, στη διατήρηση ενός δικτύου επαφών που εκτείνεται πέρα από τα στενά κομματικά όρια.
Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά αναλαμβάνουν και έναν άτυπο ρόλο «ανίχνευσης» νέων στελεχών, ενισχύοντας τη διεύρυνση της επιρροής του κόμματος.
Το αξίωμα του τομεάρχη μπορεί να μην συνοδεύεται από θεσμική ισχύ, ωστόσο παραμένει πολιτικά χρήσιμο.
Σε περιόδους όπου η καθημερινότητα των πολιτών δοκιμάζεται και η απόσταση μεταξύ κέντρου και περιφέρειας μεγαλώνει, τα πρόσωπα αυτά καλούνται να λειτουργήσουν ως ενδιάμεσοι – όχι πάντα με ορατά αποτελέσματα, αλλά συχνά με καθοριστική συμβολή στο παρασκήνιο.
Οι νέοι ορισμοί στην Ανατολική Αττική, πέρα από την προφανή οργανωτική τους διάσταση, συνιστούν και μια υπενθύμιση: ότι η κομματική λειτουργία δεν εξαντλείται στα κεντρικά πρόσωπα και τις δημόσιες παρεμβάσεις, αλλά στηρίζεται σε ένα πλέγμα ρόλων που κινούνται χαμηλότερα στην ιεραρχία – εκεί όπου η πολιτική συναντά την καθημερινότητα.
