Τον χειρότερο τρόπο βρήκε ο γνωστός ηθοποιός Ράσελ Κρόου να κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του προκαλώντας τη μνήμη των προσφύγων από το Ελληνικό χωριό της Μικρασίας Λιβίσι που για να γλυτώσουν από τα στίφη των Νεότουρκων του Ατατούρκ ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές εστίες για να καταλήξουν στο Μαρκόπουλο και στη Νέα Μάκρη!
Η σκηνοθετικής προσπάθεια του Κρόου αναφέρεται στην αποτυχημένη απόβαση συμμάχων κατά των Τούρκων στη χερσόνησο της Καλλίπολης, στα Δαρδανέλια της Τουρκίας, κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που έληξε με χιλιάδες νεκρούς και από τις δύο πλευρές.
Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ο Κόνορ, ένας Αυστραλός αγρότης που το 1919 ταξιδεύει στην Τουρκία αναζητώντας τα ίχνη των τριών αγοριών του που χάθηκαν στη Μάχη της Καλλίπολης.
Μέχρι εδώ όλα καλά θα πείτε. Μόνο που ο Ράσελ Κρόου εμπλέκει και τους Έλληνες στην ταινία του παρουσιάζοντάς τους ως αιμοσταγείς κατσαπλιάδες και ληστές και «ξεχνώντας» τα δεινά που υπέστησαν και βέβαια τον ξεριζωμό τους από τις ορδές του Κεμάλ Ατατούρκ.
«Στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν ένα αντιπολεμικό μήνυμα, ο Ράσελ Κρόου και ο (ομογενής δυστυχώς) Αντριου Αναστάσιος κατέληξαν να εμφανίζουν τα θύματα ως θύτες και τους σφαγιαζόμενους ως βαρβάρους», σχολιάζει ο δρ Παναγιώτης Διαμαντής, καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, σε άρθρο του στην αγγλόφωνη έκδοση της ομογενειακής εφημερίδας «Νέος Κόσμος», τονίζοντας ότι η «ταινία παραπλανά με τη δήλωσή της ότι “στηρίζεται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα”»!
Το απίστευτο είναι ότι σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας ο πρωταγωνιστής εντοπίζει τον κινηματογραφικό γιο του μέσα σε μια ελληνορθόδοξη εκκλησία ενός ερειπωμένου χωριού, που υποτίθεται έχει καταστραφεί από τους «κακούς» Ελληνες.
Πρόκειται για την εκκλησία της Παναγίας του ελληνικού χωριού Λιβίσι (Kayakoy) της Λυκίας, απέναντι σχεδόν από τη Ρόδο, το οποίο στέκει ερειπωμένο και εγκαταλειμμένο από το 1923, οπότε και οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες στο σημερινό Νέο Λιβίσι, στο Μαρκόπουλο και στη Νέα Μάκρη!
Στην ταινία όχι μόνο δεν γίνεται καμία αναφορά στους Ελληνες κατοίκους του χωριού και στις συνεχείς διώξεις που υπέστησαν μετά το 1914 από τους Τούρκους ώστε να το εκκενώσουν μαζί με άλλα παραλιακά ελληνικά χωριά, αλλά προκλητικά παρουσιάζεται το χωριό να «πολιορκείται» από Έλληνες άτακτους που έχουν σφάξει και τους κατοίκους του.
Σήμερα το χωριό-φάντασμα διατηρείται πλέον ως μουσείο, αποτελείται από τις ερειπωμένες ελληνικές κατοικίες και τις δύο εκκλησίες, στη μία από τις οποίες γίνεται και η συνάντηση πατέρα - γιου.
Πρόσφατα η τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να το παραχωρήσει σε επενδυτή προκειμένου να το αναστηλώσει και να το εκμεταλλευτεί τουριστικά, προκαλώντας αντιδράσεις εντός και εκτός Τουρκίας.
