Συγκλόνισε τους πάντες με την ιστορία που διηγήθηκε μέσω κοινωνικού δικτύου, ο ταξίαρχος ε.α. της Πολεμικής Αεροπορίας, Μιχάλης Κορωναίος, κάτοικος Λαγονησίου εδώ και πολλά χρόνια πλέον.
Ο κ. Κορωναίος αναπαρήγε τα όσα του εμπιστεύτηκε ο κ. Βασίλης Πανταζής από την Κόρινθο, πολιτικός μηχανικός Ε.Μ.Π. και μόνιμος αξιωματικός Μηχανικού του Ελληνικού Στρατού και αποφοίτου της Σχολής Ευελπίδων πριν από κάποιο χρονικό διάστημα.
Αποδεικμνύει όμως τον τρόπο με τον οποίο, ευτυχώς, σκέφυτονται πολλοί Έλληνες οι οποίοι έχουν την τύχη να ζουν στα βόρεια σύνορά μας και την εθνική ευαισθησία που τους διακατέχει:
Διηγείται λοιπόν ο διακεκριμένος Λαγονησιώτης χρησιμοποιώντας πρώτο πρόσωπο, όπως ακριβώς του εμπιστεύθηκε την ιστορία ο κ. Πανταζής:
«Μια αληθινή ιστορία για να καταλάβουμε εμείς οι Νότιοι τη νοοτροπία όσων ζουν με τον Τούρκο απέναντι.
Καλοκαίρι 1998. Αναχώματα Έβρου κοντά στο Πύθιο.
Ταγματάρχης εγώ, επιβλέπων μηχανικός ενός μεγάλου οχυρωματικού έργου κατασκευής πολλών δεκάδων υπογείων κατασκευών, όπως πολυβολεία, κτήρια ταγμάτων, λόχων κ.λπ..
Είχε φτάσει η ώρα επίσκεψης στα έργα για να επιμετρηθούν ώστε να πληρωθεί ο εργολάβος.
Πάμε στο πρώτο πολυβολείο μαζί με τον εργολάβο. Παυλίδης από το Πύθιο.
Αρχίζω να μετρώ. Φτάνω στο πάχος του σκυροδέματος στο δάπεδο του πολυβολείου. Ενώ η μελέτη προβλέπει Α πάχος, μετρώ 3Α. Ξανά μετρώ, τα ίδια.
«Κύριε Παυλίδη» του λέω «έχεις κάνει λάθος. Έριξες τριπλάσιο μπετόν».
Μου απαντά. «Δεν έκανα λάθος. Όλα τα οχυρωματικά τα έκανα έτσι».
Του λέω: «Όπως καταλαβαίνεις όμως δεν θα πληρωθείς τις επιπλέον ποσότητες (πολλά κυβικά μέτρα).»
Μου απαντά: «Φυσικά κύριε Ταγματάρχα. Εξάλλου δεν τα έκανα για να τα πληρωθώ. Εδώ όμως μεθαύριο θα είναι ο γιος μου και ο εγγονός μου. Γι’ αυτό τα έκανα».
Ντράπηκα αλλά και αισθάνθηκα περήφανος. Τον ευχαρίστησα και φύγαμε χωρίς να μετρήσω τα υπόλοιπα. Δεν είχα τη δύναμη.
Προτίμησα να πιω ένα τσιπουράκι με έναν αγνό άνθρωπο σαν αυτόν σε μία περιοχή που μυρίζει Ελλάδα και μόνο Ελλάδα».
