Είναι ανεξάντλητα τα αστεία περιστατικά που συνέβαιναν παντού στην Ελλάδα – και βέβαια και στα Μεσόγεια - σε παλαιότερες εποχές κατά την περίοδο των δημοτικών εκλογών.
Ειδικά για την περιοχή των Μεσογείων κάποιες προφορικές ή γραπτές μαρτυρίες μας δίνουν την ατμόσφαιρα των τότε εκλογικών διαδικασιών, με διάφορα περιστατικά. Δυστυχώς μόνο δυο – τρία απ' αυτά χωράνε στο παρόν δημοσίευμα.
Η γιαγιά Ελένη Δ. Κιούση, σχεδόν στα 95 της χρόνια (1980), θυμόταν γεγονότα και ονόματα με εκπληκτικές λεπτομέρειες από τα νεανικά της χρόνια.
Γνώρισε καλά και τα δυο χωριά, Λιόπεσι (Παιανία) και Κορωπί, αφού παντρεύτηκε το 1910 στο Κορωπί.
Στην συγκεκριμένη αφήγησή της στον λαογράφο και συγγραφέα των Μεσογείων Γιάννη Πρόφη, περιγράφει τα πολιτικά πάθη, που συγκλόνιζαν το Λιόπεσι και το Κορωπί κατά τη διάρκεια των τότε δημοτικών εκλογών.
«Στο Λιόπεσι δεν γινόντουσαν μεγάλες συγκεντρώσεις και ομιλίες στις εκλογές που κάνανε για τους δημάρχους και τους συμβούλους. Αλλά ο κόσμος σ' αυτές τις εκλογές είχε περισσότερο πάθος, γιατί οι υποψήφιοι ήτανε ντόπιοι και ο καθένας έπρεπε να ψηφίσει τους συγγενείς του.
Μερικές φορές υπήρχανε δυο και τρεις αντίθετοι υποψήφιοι σύμβουλοι από το ίδιο σόι κι έτσι αρχίζανε οι τσακωμοί και οι έχθρες. Οι συγγενείς κόβανε και την καλημέρα μεταξύ τους. Κάποτε πέφτανε και ντουφεκιές για να φοβηθούνε αυτοί που ήντουσαν αντίθετοι.
Υπήρχανε όμως και κάποιοι άνθρωποι σωστοί που λέγανε: «Ο κόσμος τσακώνεται και σκοτώνεται για χάρη αυτών των μεγάλων γαϊδουριών» (αρβ. Kosmi zihetë nga paqea γajdhurëve të mbëdhenj»). Αυτό όμως το λέγανε για τους πολιτικούς της Αθήνας, που ήντουσαν «ξενούρες».
Όταν βγαίνανε τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών οι κερδισμένοι κάνανε μεγάλο πανηγύρι στην πλατέα του Λιοπεσιού και του Κορωπιού, με νταούλια και κλαρίνα, αρνιά ψητά και πολύ κρασί.
Αυτοί που είχανε χάσει μένανε κλεισμένοι μέσα στα σπίτια τους από ντροπή. Και το κάθε «ντουμ» που έπαιζε το νταούλι, το νιώθανε σα να τους έμπαινε το μαχαίρι στην καρδιά τους. Γιατί είχανε πιει το δηλητήριο οι ανθρώποι.
Τους χαμένους των εκλογών οι αντίθετοι τους κοροϊδεύανε και τη νύχτα τους ρίχνανε κρυφά μπροστά στην αυλόπορτά τους τούβλα, από τα πλατιά, όχι εκείνα με τις τρύπες. Γιατί όποτε αρρώσταινε κανείς, παίρνανε τέτοια τούβλα και τα καίγανε στη φωτιά.
Μετά τα τυλίγανε με πανιά και τα βάζανε στους αρρώστους, σαν θερμοφόρες. Στις εκλογές το κάνανε αυτό, γιατί θέλανε να πούνε ότι οι χαμένοι αρρωσταίνανε από τη στενοχώρια τους και ότι μόνο με τα ζεσταμένα τούβλα θα γινόντουσαν καλά».
