Τα Μεσόγεια είναι μια περιοχή – εικόνα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Έχει ανθρώπους κάθε οικονομικού διαμετρήματος από τους πλέον οικονομικά αδύναμους έως αυτούς που τα φέρνουν βόλτα μια χαρά.
Αυτοί, οι οικονομικά αδύναμοι, που βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους τις δυσκολίες της ζωής, πολύ λίγο ασχολούνται με την πολιτική, αφού οι προτεραιότητές τους είναι άλλες. Ειδικά όσοι έχουν παιδιά, ξεχνούν τα δικά τους προβλήματα ώστε να αντεπεξέλθουν σε αυτά των παιδιών τους τα οποία δεν οφείλουν να “πληρώνουν” τις... αστοχίες των μεγάλων.
Θα νόμιζε κανείς ότι το συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος καθόλου δεν αφορά αυτούς τους... φτωχούς πολίτες. Όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά και αποδεικνύεται στην πράξη ότι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι είναι εκείνοι που κινητοποιούνται περισσότερο για να δώσουν το “παρών” στη μεγάλη εθνική συγκέντρωση.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τηλέφωνα των δημάρχων, όλες τις προηγούμενες ημέρες χτυπούσαν διαρκώς και άνθρωποι που δεν έχουν τη δυνατότητα να δώσουν ακόμη και 1,40 που κοστίζει ένα εισιτήριο του Μετρό, ρωτούσαν με αγωνία εάν ο δήμος θα βάλει πούλμαν για να πάνε κι αυτοί στο Σύνταγμα!
Όσο κι αν μοιάζει... περίεργο, τα λεωφορεία που θα φτάσουν από όλες τις περιοχές των Μεσογείων στο συλλαλητήριο, θα είναι πολλά. Κάποια τα έχουν βάλει δήμοι, κάποια άλλα η Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, κάποια τα έχουν ναυλώσει απλοί πολίτες για να μεταφέρουν συμπολίτες τους.
Το σκληρό ερώτημα μοιάζει απλό: Μα καλά δεν έχουν να φάνε και τους νοιάζει η Μακεδονία; Κι όμως τους νοιάζει, όλους αυτούς τους οικονομικά αδύναμους αλλά εθνικά δυνατούς ανθρωπους, ένα εθνικό θέμα. Γιατί ξέρουν ότι η υποχωρητικότητα σε ένα όνομα σήμερα, σημαίνει τον ενδεχόμενο τραυματισμό της εθνικής κυριαρχίας αύριο.
“Θα βρούμε την άκρη αν βρούμε τα ναύλα για να πάμε. Θα πάρω όλη την οικογένεια, 7 ψυχές είμαστε μαζί με τα παιδιά και κάποιους συγγενείς. Θα πάμε κι ας φάμε σήμερα δυο κουλούρια όλα κι όλα. Αν πάρουμε το Μετρό τελικά θέλουμε 15 ευρώ και 40 λεπτά να πάμε και νάρθουμε (Τα είχε υπολογίσει ακριβώς). Θα πάρουμε και τρία – τέσσερα κουλούρια και δυο μπουκαλάκια νερό και εντάξει θάμαστε. Δεν χάθηκε ο κόσμος να μην φάμε μια μέρα μακαρόνια αφού το κρέας τόχουμε ξεχάσει εδώ και καιρό. Όμως θα είμαστε εκεί κι εμείς”, ανέφερε σε κάποιο δήμαρχο ένας πατέρας ο οποίος προσπαθεί να τα φέρει βόλτα και με τη βοήθεια του Κοινωνικού Παντοπωλείου του δήμου που ζει.
Τέτοιες ιστορίες υπάρχουν πολλές στα Μεσόγεια. Τέτοιες προσπάθειες απλών ανθρώπων που ζουν στη φτώχεια – ούτε καν στο όριο της – να έρθουν στην πλατεία Συντάγματος και να σταθούν δίπλα στη Μακεδονία, δίπλα στην προάσπιση των εθνικών συμφερόντων της πατρίδας. Μ' αυτόν τον απλό όσο και τεράστιο τρόπο!
“Δεν σε νοιάζει αν σε πουν φασίστα” αναρωτήθηκε ο δήμαρχος που μίλησε με τον συγκεκριμένο οικογενειάρχη. Και η απάντησή του: “Αστεία λες δήμαρχε; Με ξέρεις. Απλά θέλω να πάω γιατί το νιώθω χρέος μου για την Ελλάδα”!
Το ίδιο, λένε, ότι θα γίνει και με... φτωχούς από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Οι πληροφορίες λένε ότι περισσότερα από 2.000 λεωφορεία θα έρθουν από κάθε γωνιά της χώρας. Γεμάτα Έλληνες που λαχταράνε να κάνουν τη δική τους εθνική κατάθεση ψυχής.
Τί κι αν ζουν μια δύσκολη καθημερινότητα; Τί κι αν θα έρθουν με δυο ευρώ όλα κι όλα στην τσέπη; “Η πατρίδα τώρα μας χρειάζεται”, λένε. Και το λένε αυτοί που η πατρίδα δεν τους φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο!
