Τα όσα συνέβησαν τα τελευταία εικοσιτετράωρα στη Λέσβο και στη Χίο θύμισαν σε πολλούς τα γεγονότα της Κερατέας τα οποία ξεκίνησαν στις 11 Δεκεμβρίου του 2010 και σημάδεψαν το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας επί 128 ολόκληρες ημέρες.
Οι μάχες, τότε, των κατοίκων της πόλης με τους άνδρες των ΜΑΤ έμειναν στην... ιστορία και οι μνήμες της βίας χαράχτηκαν ανεξίτηλα στις μνήμες όχι μόνον όσων συμμετείχαν στα επεισόδια αλλά και όσων έγιναν κοινωνοί τους μέσα από το Διαδίκτυο και τα μέσα ενημέρωσης της εποχής.
Και τότε οι καταγγελίες διαδέχονταν η μία την άλλη για υπέρμετρη άσκηση βίας από τις αστυνομικές δυνάμεις και τότε υπήρξαν καταγγελίες για τον τρόπο που έδρασαν οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι.
Όπως ακριβώς συμβαίνει δηλαδή και σήμερα οπότε οι τραυματίες αστυνομικοί είναι δεκάδες, οι ξυλοφορτωμένοι πολίτες επίσης πολλοί και το περιβάλλον γεμάτο αποπνικτικά αέρια ακόμη και μέσα σε δάση ή στην ύπαιθρο.
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περισσότερα από εννέα χρόνια. Η αντίδραση των κατοίκων της Κερατέας δικαιώθηκε με την έννοια ότι ΧΥΤΑ δεν φτιάχτηκε στο Οβριόκαστρο.
Από την άλλη πλευρά ολόκληρη η κοινωνία της Αττικής συνεχίζει να ζει με τον εφιάλτη των σκουπιδιών στο... προσκέφαλό της αφού το κράτος πάντοτε φοβόταν να λάβει αποφάσεις για να βάλει ένα τέλος στο αίσχος που έχει δημιουργηθεί με τον ΧΥΤΑ της Φυλής.
Στη Λέσβο και στη Χίο από την άλλη, τώρα μόλις ξεκίνησε η αντιπαράθεση των μελών των τοπικών κοινωνιών με το κράτος.
Και το ερώτημα που ίσως θα έπρεπε να απασχολεί τους ψυχραιμότερους πολίτες αλλά και κυβερνητικούς εκπροσώπους είναι μήπως εκεί στα ακριτικά νησιά μας η στείρα άρνηση δεν οδηγήσει σε τίποτε περισσότερο από τη «διαιώνιση» καταστάσεων απανθρωπιάς, φρίκης αλλά και διαρκούς ομηρείας όλων όσοι άθελά τους εμπλέκονται στο μεταναστευτικό πρόβλημα.
Ίσως λοιπόν η Κερατέα θα μπορούσε να αποτελέσει ένα χρήσιμο παράδειγμα για την επόμενη ημέρα, όταν δηλαδή κράτος και πολίτες των ακριτικών νησιών μας θα κληθούν να διαχειριστούν μια κρίση πολύ μεγαλύτερη και ίσως και ανεξέλεγκτη!
