Ήταν περίπου 12 το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα όταν στην περιοχή των Ρουμάνικων Λαυρίου εμφανίστηκε η οικογένεια των Σύρων προσφύγων που εικονίζεται στη φωτογραφία μαζί με τον κ. Ανέστη Τσαλίδη (δεξιά με το κοριτσάκι στην αγκαλιά του).
Φτωχή γειτονιά τα Ρουμάνικα με ανθρώπους που έχουν έρθει τα τελευταία πενήντα χρόνια από την ανατολική Ευρώπη. Άνθρωποι της βιοπάλης που ζουν καθημερινά τον αγώνα για ένα κομμάτι ψωμί για τις οικογένειές τους.
Η μέρα όμως ήταν γιορτινή. Είχαν βάλει οι άνθρωποι να ψήσουν, όπως σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Η οικογένεια των Σύρων κοντοστάθηκε. Ίσως νάταν η περιέργεια, ίσως οι γαργαλιστικές μυρωδιές. Ο πατέρας, η μητέρα και τα δύο παιδιά.
Ο Ανέστης Τσαλίδης και οι γείτονές του δεν δίστασαν ούτε στιγμή. Με νοήματα, αφού οι Σύροι δεν ήξεραν ελληνικά αλλά ούτε και αγγλικά, τους προσκάλεσαν στο τραπέζι. Μέχρι τις 3 το απόγευμα μοιράστηκαν ό,τι είχαν μαζί τους. Χαμογελούσαν οι άνθρωποι αλλά δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. Έφαγαν όμως και χαμογελούσαν συνέχεια από το απροσδόκητο δώρο.
«Ήταν από το Χαλέπι» είπε στο notioanatolika.gr ο κ. Τσαλίδης για να προσθέσει: «Ήταν το μόνο που καταλάβαμε. Ούτε τα ονόματά τους δεν καταφέραμε να μάθουμε. Δεν ήξεραν ούτε αγγλικά. Φάγαμε όλοι μαζί και στη συνέχεια ο άνδρας και η γυναίκα μας φίλησαν τα χέρια».
«Μάλλον ήταν μουσουλμάνοι, αλλά τι σημασία έχει. Ήταν ημέρα αγάπης κι οι άνθρωποι υπέφεραν. Δεν μπορούσαμε να τους αφήσουμε έτσι» συμπλήρωσε και διευκρίνισε ότι πρέπει να έμεναν στο κέντρο προσφύγων πίσω από την Εθνική Τράπεζα.
Στο Λαύριο, στα Ρουμάνικα, εκεί κοντά στο Κέντρο Υγείας, γράφτηκε μια λαμπρή σελίδα αγάπης των απλών Ελλήνων για τους ανθρώπους αυτούς που έχασαν τα πάντα στη μακρινή Συρία αλλά συνεχίζουν να ελπίζουν και να αγωνίζονται για ένα καλύτερο και ειρηνικότερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Έτσι χωρίς μεγάλα λόγια. Με μιαν απλή κίνηση – πρόσκληση οι Έλληνες αυτοί – πρόσφυγες άλλων εποχών και οι ίδιοι – άνοιξαν τις καρδιές και τα σπίτια τους.
Κι εκτός από την αγάπη στις καρδιές όλων έμεινε κι η φωτογραφία να αποδεικνύει την αλήθεια των στίχων του τραγουδιού:
κι εγώ λαός κι εσύ λαός
εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ
όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ!
