Οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας στη Λαυρεωτική την Κυριακή 23 Νοεμβρίου διεξάγονται υπό μια σκιά που δύσκολα κρύβεται: την αιφνιδιαστική απόφαση να μην υπάρξει εκλογικό τμήμα στην Κερατέα.
Μια απόφαση που έχει ήδη προκαλέσει απορίες, εντάσεις και υπόγεια μουρμουρητά μεταξύ μελών, καθώς για πρώτη φορά μια τόσο μεγάλη κοινότητα της Λαυρεωτικής καλείται να μετακινηθεί μαζικά στο Λαύριο για να ασκήσει το αυτονόητο δημοκρατικό της δικαίωμα.
Η ανάδειξη του προβλήματος
Ο ένας εκ των υποψηφίων προέδρων της ΔΗΜΤΟ Λαυρεωτικής, Δημήτρης Στουραΐτης ήταν ο πρώτος και ο μόνος που τοποθετήθηκε δημόσια στο ζήτημα.
Με σαφήνεια –και χωρίς υπαινιγμούς– υπογράμμισε ότι η δημιουργία κάλπης στην Κερατέα αποτελεί «φυσιολογικό και αυτονόητο» μέτρο.
Η δήλωσή του ότι έκανε «κάθε προσπάθεια» ώστε η κάλπη να λειτουργήσει αναγνωρίστηκε από πολλούς νεοδημοκράτες ως η ελάχιστη θεσμική αντίδραση απέναντι σε μια απόφαση που, κυριολεκτικά, περιορίζει τη συμμετοχή.
Ο κ. Στουραΐτης δεν έμεινε στα λόγια: κινητοποίησε φίλους και υποστηρικτές για τη μεταφορά όσων αδυνατούν να φτάσουν στο Λαύριο, δείχνοντας ότι η συμμετοχή δεν είναι για εκείνον προεκλογικό σύνθημα αλλά πρακτική ευθύνη.
Παράλληλα, διασφάλισε ότι ακόμη και όσοι δεν έχουν παραλάβει την κομματική κάρτα θα ψηφίσουν με την ταυτότητά τους – μια λεπτομέρεια που μόνο τυπική δεν είναι, δεδομένων των δυσλειτουργιών των τελευταίων ημερών.
Η στάση του αυτή ερμηνεύθηκε από πολλά μέλη ως μια καθαρή θεσμική διεκδίκηση απέναντι σε αδιευκρίνιστες αποφάσεις, πίσω από τις οποίες κάποιοι βλέπουν μεθοδεύσεις και απόπειρες επηρεασμού της συμμετοχής.
Η σιωπή για το κρίσιμο ζήτημα
Από την άλλη πλευρά, ο Βαγγέλης Βουρλάκος επέλεξε μια τελείως διαφορετική στρατηγική.
Η μακροσκελής, συναισθηματικά φορτισμένη δήλωσή του επικεντρώθηκε στο βιογραφικό του στην παράταξη, στην αγάπη του για τον τόπο και στη γενική αρχή της «ενότητας».
Όμως στο κεντρικό θέμα που απασχολεί τη βάση –την ακύρωση της κάλπης στην Κερατέα– δεν αφιέρωσε ούτε μια λέξη.
Η σιωπή δεν είναι τυχαία. Για πολλούς, αντανακλά μια προτίμηση σε ασφαλείς αποστάσεις από ένα ζήτημα που αγγίζει ευθέως την καρδιά της δημοκρατικής λειτουργίας της οργάνωσης.
Παρά το ότι επικαλείται συμμετοχικότητα, «κοινή φωνή» και παρουσία δίπλα σε όλους τους οικισμούς, η μη τοποθέτησή του για το μεγαλύτερο οργανωτικό πλήγμα των τελευταίων ετών σε εσωκομματικές εκλογές προκαλεί μοιραία απορίες.
Μπορεί κανείς να μιλά για συμμετοχή όταν δεν υπερασπίζεται το δικαίωμα της συμμετοχής; Μπορεί ένας υποψήφιος να διακηρύσσει ότι «η πολιτική ξεκινά από τη γειτονιά» όταν η γειτονιά της Κερατέας μένει χωρίς κάλπη;
Η ουσία της κάλπης που δεν στήθηκε
Η έλλειψη εκλογικού τμήματος δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι πολιτικό. Αφορά την ισοτιμία των μελών, την ενότητα όχι στα λόγια αλλά στις πράξεις και την αξιοπιστία της τοπικής οργάνωσης.
Όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως διαδικαστική λεπτομέρεια, η πραγματικότητα είναι ότι η απόφαση επηρεάζει τη συμμετοχή μιας ολόκληρης περιοχής – και άρα το αποτέλεσμα.
Η στάση των δύο υποψηφίων στο ζήτημα αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τον ρόλο και τον σκοπό της ΔΗΜ.Τ.Ο στη Λαυρεωτική:
– Ο Στουραΐτης παρεμβαίνει, συγκρούεται, διεκδικεί και οργανώνει λύσεις.
– Ο Βουρλάκος αποφεύγει τη σύγκρουση, προτάσσει το προφίλ του «ήπιου παράγοντα» και μένει έξω από το επίμαχο θέμα, σαν να αφορά άλλον.
Η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής 23ης Νοεμβρίου στη Λαυρεωτική δεν θα κρίνει μόνο το πρόσωπο του νέου προέδρου.
Θα κρίνει αν η Νέα Δημοκρατία στο νοτιότερο άκρο της Αττικής θα λειτουργήσει με όρους διαφάνειας και ισότητας ή αν οι αποφάσεις θα συνεχίσουν να λαμβάνονται ερήμην της βάσης.
