Η αμηχανία των πολιτών είχε ξεκινήσει από τη στιγμή που τα μεγάφωνα άρχισαν να μεταδίδουν το τραγούδι του Μίκη «θα σημάνουν οι καμπάνες» σε στίχους Γιάννη Ρίτσου και πρώτη εκτέλεση από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Είχαν βλέπετε συνηθίσει να ακούν αυτό και τόσα άλλα τραγούδια του Θεοδωράκη σε συγκεντρώσεις αριστερών κομμάτων. Άλλωστε από την πρώτη στιγμή που γράφτηκαν αυτά τα τραγούδια υιοθετήθηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα από τηυν αριστερά.

Έμοιαζε περίεργο λοιπόν στα αυτιά των εκατοντάδων χιλιάδων συγκεντρωμένων πολιτών στην περιοχή της πλατείας Συντάγματος, μετά το «Μακεδονία Ξακουστή» και το επικό μουσικό θέμα της ταινίας για τη θυσία του Παύλου Μελά, να ακούγεται το «Θα σημάνουν οι καμπάνες»!

Η ίδια αμηχανία όμως συνεχίστηκε κι όταν η φωνή του Μίκη «γέμισε» τον αέρα της πλατείας Συντάγματος.

«Καλοί μου Έλληνες, αδέρφια μου, φασίστες, ρατσιστές, τρομοκράτες, αναρχικοί, τραμπούκοι θα μάθατε ασφαλώς ότι οι πατριώτες που μας κυβερνούν οι αριστεριστές μάζευαν υπογραφές και χθες έριξαν μπογιές στο σπίτι μου για να με εμποδίσουν να μιλήσω μπροστά σε σένα κυρίαρχε λαέ», ήταν τα πρώτα λόγια του μεγάλου συνθέτη μας.

Η μεταστροφή του κόσμου όμως ήταν σχεδόν ακαριαία. Με τις πρώτες κιόλας λέξεις ο Μίκης είχε κερδίσει ένα ιδιαίτερα δύσκολο ακροατήριο που... είχε μάθει αλλιώς.

Ξεκίνησε λοιπόν ένας διάλογος ανάμεσα στον Θεοδωράκη και στους πολίτες. Ένας διάλογος όπου ο ένας αναγνώριζε ολοένα και περισσότερο τον άλλο.

Παρακολουθείστε στο βίντεο του notioanatolika.gr τις αντιδράσεις των συγκεντρωμένων πολιτών όταν άκουγε τον Μίκη Θεοδωράκη: