Το περιστατικό κατέθεσε ένας χρήστης του facebook στο συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης και προκαλεί εντύπωση.
Ο κ. Δημήτρης Αλικάκος έγινε μάρτυρας μια περίεργης ιστορίας, το βράδυ της Κυριακής, την οποία περιέγραψε με εξαιρετικό τρόπο στο προφίλ του:
“Βενζινάδικο στην Αττική οδό, στο ύψος της Παιανίας. Σταματώ για καύσιμο, συνοδηγός η κόρη μου. Στα 20 μέτρα μπροστά ένα νεαρό ζευγάρι δείχνει αναστατωμένο, η κοπέλα πιάνει το κεφάλι της, ο άνδρας την αγκαλιάζει.
«Τι έγινε;» ρωτάω τον υπάλληλο. «Τους έκλεψαν. Βγήκαν για λίγο από το αμάξι να πάρουν μια τυρόπιτα, αλλά η κοπέλα άφησε το πορτοφόλι της στο κάθισμα με ανοιχτό παράθυρο. Πέρασε κάποιος, το πήρε και έφυγε».
Τελείωσα με την βενζίνη, πλήρωσα και έφυγα περνώντας από μπροστά τους. Με είδαν. Η κοπέλα έκλαιγε.
Συνήθως οι κλέφτες παίρνουν στα γρήγορα αυτό που θέλουν και πετούν το πορτοφόλι. Με αυτή τη σκέψη δεν βγήκα αμέσως Αττική Οδό, διάνυσα όλο τον παράδρομο. Στο τέλος μπροστά μου το πορτοφόλι!
Βγήκα αμέσως και το μάζεψα. Με πολύ μεγάλη προσοχή, αναμμένα τα αλάρμ και σχεδόν κολλητά στη μπάρα του παράδρομου, έκανα όπισθεν. Να προλάβω το ζευγάρι. Ερχόταν από πίσω μου, σταμάτησε.
Βγήκα με το πορτοφόλι στα χέρια δείχνοντάς το. Ο νεαρός πετάχτηκε έξω και μόνο που δεν με αγκάλιασε. «Σε ευχαριστώ φίλε, σε ευχαριστώ…». Έσκυψα και έδωσα από το παράθυρο το πορτοφόλι στην κοπέλα, που ακόμα ήταν σε κατάσταση σοκ.
Το άνοιξε και φάνηκαν 70 ευρώ (50+20). Χάρηκα τόσο, το σώσαμε! σκέφτηκα. Την ίδια στιγμή η κοπέλα άρχιζε να σπαράζει στο κλάμα. «Μου πήραν 800 ευρώ και όλες τις κάρτες. Όλα τα λεφτά των διακοπών μας…». (Δεν μπορώ να υποθέσω γιατί άφησαν τα 70).
Η απογοήτευση διαδέχθηκε τη χαρά. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και κείνη η αμφιβολία που είδα στα μάτια του νεαρού. Μου είπε και πάλι «ευχαριστώ», αλλά την είδα και την άκουσα στο τόνο της φωνής του. «Και τώρα εσύ πώς βρέθηκες πάνω από το πορτοφόλι μας;…» υπέθεσα πως θα μπορούσε να σκέφτηκε. Αυτό με έκανε να νιώσω ακόμα πιο άσχημα.
Η φράση της 19χρονης κόρης μου «και καλά πώς ήξερες ότι μπορεί το πορτοφόλι να είναι στον παράδρομο και πήγαινες σιγά σιγά;» δεν με έκανε να γελάσω. Υπό άλλες συνθήκες, ναι.
Της είπα μόνο να προσέχει. «Υπάρχουν άνθρωποι που δεν δίνουν δεκάρα αν θα διαλύσουν τη μέρα σου, ή ακόμα και τη ζωή σου». Δεν μίλησε μέχρι το σπίτι”.
