Οι εικόνες από την πλημμύρα που προκάλεσε στο 7ο δημοτικό σχολείο Παλλήνης το μεσημεριανό μπουρίνι της Τετάρτης, θύμισαν σε όλους την ίδια ακριβώς κατάσταση που είχε αναστατώσει γονείς και εκπαιδευτικούς τον Φεβρουάριο του 2013, πριν δηλαδή από έξι και πλέον χρόνια.
Τα παιδιά που φοιτούσαν τότε στην έκτη δημοτικού έδωσαν τώρα εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα Πανεπιστήμια, τα μικρότερα βρίσκονται σε τάξεις των γυμνασίων και λυκείων, όμως τίποτα απολύτως φαίνεται να μην έχει αλλάξει στο πώς αντιμετωπίζουν οι ιθύνοντες τη μοίρα ενός σχολείου έρμαιου σε ακραίες καιρικές συνθήκες.
Παρά τα όσα είχαν λεχθεί τότε, παρά τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί από αυτοδιοικητικούς και κρατικούς παράγοντες οι εικόνες της καταστροφής του 2013 σε τίποτα δεν διαφέρουν από αυτές του 2019.
Ήταν Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου του 2013 όταν εξαιτίας της υπερχείλισης του παρακείμενου ρέματος της Ραφήνας το σχολείο πλημμύρισε και τα λασπόνερα έφθασαν μέσα στις τάξεις στο 1,5 μέτρο δημιουργώντας καταστάσεις που ήταν πολύ σοβαρές για την ασφάλεια μικρών παιδιών.
«Το γεγονός ότι η ένταση της καταιγίδας βρήκε το Σχολείο χωρίς μαθητές συνέβαλε ως ένα βαθμό στην αποτροπή ανεπιθύμητων παρενεργειών και η εκτίμηση αυτή είναι κοινό κτήμα στους γονείς και τους εκπαιδευτικούς», είχε γραφεί τότε, τον Φεβρουάριο του 2013, στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Κι ύστερα άρχισαν οι παρεμβάσεις από όλους τους αρμόδιους και οι υποσχέσεις ότι η... ατυχής στιγμή δεν θα επαναληφθεί και παιδιά και εκπαιδευτικοί δεν πρόκειται να κινδυνεύσουν αφού όλα θα φτιαχτούν στην εντέλεια και το πρόβλημα με το ρέμα θα διορθωθεί.
Να όμως που η πραγματικότητα, έξι χρόνια μετά διέψευσε τους πάντες οικτρά. Και βέβαια ευτυχώς πάλι, παιδιά και δάσκαλοι δεν υπήρχαν στο σχολείο για να μετρήσουμε τα χειρότερα.
«Οι μεγάλες ποσότητες νερού είχαν σαν αποτέλεσμα να υπερχειλίσει το ρέμα που βρίσκεται δίπλα στο 7ο Δημοτικό Σχολείο Παλλήνης. Νερά και λάσπες γέμισαν τον προαύλιο χώρο αλλά και τις αίθουσες του σχολείου», ανέφερε το ρεπορτάζ των μέσων ενημέρωσης το απόγευμα της Τετάρτης.
Λες και ήταν αντιγραφή των όσων είχαν γραφεί το 2013. και μετά πάλι οι συνήθειες δηλώσεις με τους αυτοδιοικητικούς παράγοντες και τους κρατικούς ανευθυνοϋπεύθυνους. Μέχρι και ο υπουργός Μεταφορών κινητοποιήθηκε άμεσα για να... λύσει το πρόβλημα. Τί κι αν εντελώς συμπτωματικά είναι και υποψήφιος βουλευτής ανατολικής Αττικής ο Χρήστος Σπίρτζης;
Και πώς κινητοποιήθηκε; Επικοινωνώντας με την ΚΤΥΠ και ζητώντας να σταλούν άμεσα συνεργεία, να εκτιμηθούν οι ζημιές και σε συνεργασία με τον δήμο να γίνει ταχύτατα η αποκατάσταση!
Ό,τι δηλαδή είχε πράξει και το 2013 η τότε αντιπεριφερειάρχης Αν. Αττικής Χρυσάνθη Κισκήρα. Τίποτε περισσότερο τίποτα λιγότερο.
Οι ζημιές θα αποκατασταθούν, χρήματα θα ξοδευτούν και όλοι οι αρμόδιοι θα κοιμηθούν ήσυχοι ότι επιτέλεσαν το καθήκον τους προς τα παιδιά, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς τους.
Μπορεί δήμαρχος Παλλήνης να είναι και πάλι ο Θ. Ζούτσος, μπορεί στη θέση της Χρ. Κισκήρα να είναι άλλος αντιπεριφερειάρχης – όπως άλλος ήταν αυτός που τη διαδέχθηκε και δεν έπραξε κάτι - μπορεί υπουργός να μην είναι ο Χρ. Σπίρτζης αλλά κάποιος άλλος, όμως η πλημμύρα θα ξανάρθει.
Και οι γονείς θα εκφράσουν και πάλι την αγανάκτησή τους και τα παιδιά τους θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στο σχολείο, να τελειώνουν το λύκειο και να μπαίνουν στο πανεπιστήμιο και οι δάσκαλοί τους να βγάζουν γενιές και γενιές νέων πολιτών και να ξοδευτούν πάλι χρήματα για την... άμεση αποκατάσταση των ζημιών, κατ' εντολή πάλι των αρμοδίων!
Και η ζωή θα συνεχιστεί με μόνο σίγουρο ότι το 7ο δημοτικό σχολείο Παλλήνης θα αναγορευτεί, άτυπα αλλά ουσιαστικά, σε μνημείο κρατικής – αυτοδιοικητικής αδιαφορίας, ανατριχιαστικό παράδειγμα αναλγησίας των ανευθυνοϋπευθύνων ενός κράτους που γυρνά διαρκώς την πλάτη στους πολίτες του.
