Την ίδια ώρα που θα έπρεπε οι Έλληνες να είναι ενωμένοι μπροστά στην κρίση και τις συνέπειές της, κάποιοι επιμένουν σε κηρύγματα πολιτικού μίσους και διχόνοιας του λαού προκαλώντας σοβαρά ερωτήματα για τον στόχο τους.

Χρησιμοποιώντας μια αιματοβαμμένη και αδελφοκτόνα περίοδο της Ελληνικής Ιστορίας το
Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λαυρίου, με την κινηματογραφική Ομάδα «ΛΟΚΟΜΟΤΙΒΑ», προχώρησε στην πρώτη απόπειρα παραγωγής ταινίας μικρού μήκους.

Το σενάριο της ταινίας που έχει τον τίτλο «Οι παλαιστές», και βασίζεται σε αληθινή ιστορία η οποία διαδραματίζεται στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου σε μία επαρχιακή πόλη, όπου καλούνται οι νέοι στη στρατολογία προς κατάταξη και οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ανήκουν στο ΕΑΜ.

Τους δίνεται ένα χαρτί το οποίο πρέπει να υπογράψουν και να αποκηρύξουν μετά βδελυγμίας τον Κομμουνισμό.

Ο ήρωας της ταινίας, όπως αναφέρει το σενάριο, είναι ένα παλικάρι, που έχει κοντά του ένα φίλο, ο οποίος είναι συναισθηματικά αδύναμος, έτσι καλείται ο ένας να στηρίξει τον άλλο.

Μετά από πολλά επεισόδια τα οποία διαδραματίζονται στην ταινία, δεν υπογράφουν το χαρτί αυτό, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν την πορεία χιλιάδων νεαρών στη Μακρόνησο.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι ποιος ο λόγος να αναμοχλευθούν πολιτικά πάθη σήμερα και να υπενθυμιστεί η αδελφοκτόνα σφαγή και μάλιστα με τη σφραγίδα ενός θεσμικού οργάνου όπως το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λαυρίου του οποίου η συνεισφορά στον πολιτισμό είναι αναμφισβήτητη.

Πόσο όμως ωφέλιμη, ακόμη και για την ιστορική μνήμη, μπορεί να είναι η μονοσήμαντη παρουσίαση της δυσκολότερης ίσως εποχής της νεώτερης Ελλάδας;