Ιδιαίτερα προβληματισμένος μετά και τις τελευταίες τουρκικές προκλήσεις στα Ίμια εμφανίζεται ένα κορυφαίο στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων μας, ο αντιναύαρχος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ. (Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών), Βασίλης Μαρτζούκος.
Έχοντας 15ετή θαλάσσια υπηρεσία σε αντιτορπιλικά, πυραυλακάτους και φρεγάτες αλλά σε νευραλγικές υπηρεσίες του Πολεμικού Ναυτικού μας, ο αντιναύαρχος ε.α. Βασίλης Μαρτζούκος γνωρίζει όσο λίγοι την κατάσταση που επικρατεί στο Αιγαίο και στο άρθρο του αυτό στο notioanatolika.gr εξηγεί με απλό και κατανοητό προς όλους τρόπο πού οφείλονται οι τουρκικές προκλήσεις με αποκορύφωμα την τελευταία.
Παράλληλα κάνει σαφή την αναγκαιότητα ωρίμανσης του πολιτικού συστήματος της χώρας και απαλλαγής του από σύνδρομα και ιδεοληψίες.
Διαβάστε παρακάτω ολόκληρο το ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρου του κ. Μαρτζούκου:
Ζούμε τις πρόσφατες προκλήσεις των «καλών» μας γειτόνων και ο κάθε συμπολίτης προσπαθεί να ερμηνεύσει τα αίτια και τους σκοπούς του τουρκικού θράσους.
Μετά από τη μακρόχρονη εμπειρία μας θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι οι τουρκικές αναθεωρητικές και επεκτατικές διαθέσεις δεν είναι συγκυριακές ή «εξαγωγή εσωτερικών προβλημάτων». Οι επιβουλές τους είναι πάγιες, διαχρονικές, διατυπωμένες επισήμως και βασισμένες σε γεωπολιτικά κριτήρια.
Η Τουρκία αισθάνεται ισχυρή και μας προκαλεί. Τα πλοία τους εμβολίζουν τα δικά μας στα Ίμια, ο Ερντογάν μας απειλεί και ταυτόχρονα μας απαξιώνει με ειρωνείες, το τουρκικό ΥΠΕΞ διαλαλεί επισήμως την κυριότητα των Ιμίων, ο Τούρκος Α/ΓΕΕΘΑ δηλώνει ετοιμότητα να διεξάγει επιχειρήσεις σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο και Συρία, γίνονται παραβιάσεις στις περιοχές Ρόδου και Καστελλόριζου και ο τουρκικός στόλος ανενόχλητος παρεμποδίζει τα γεωτρύπανα ξένων εταιρειών να προβούν σε γεωτρήσεις στα κυπριακά θαλάσσια οικόπεδα υδρογονανθράκων.
Μετά την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα, τις προειδοποιήσεις του Αμερικανού Πρέσβεως περί «ατυχήματος» και τις ευρύτερες πρόσφατες ενδείξεις, η χώρα μας δεν θα έπρεπε να αιφνιδιασθεί με την κλιμάκωση της εντάσεως και ειδικότερα με το επεισόδιο εμβολισμού στα Ίμια.
Έναντι των προκλήσεων που προαναφέρθηκαν, η Ελλάς κρατά την περίφημη «στρατηγική ψυχραιμία» της, προβαίνει σε διπλωματικά διαβήματα και αναμένει εναγωνίως για κάποια δήλωση συμπαραστάσεως από τους συμμάχους της, εναποθέτοντας τις ελπίδες της σ’ αυτούς ή ακόμη και σε κάποια ευνοϊκή ενέργεια του Ισραήλ ή της Αιγύπτου. Αναρωτιέται κανείς εάν θα τολμούσε η Τουρκία να ενεργήσει ανάλογα κατά του Ισραήλ και πως αυτό θα απαντούσε.
Εκτιμάται δυστυχώς ότι ζούμε την απαρχή μίας σχέσεως πειθαναγκάζοντος και κατευνάζοντος αντίστοιχα με τάσεις επιδεινώσεως στο μέλλον. Για τη διαχρονική έλλειψη Εθνικής Στρατηγικής, λόγω κοντόφθαλμων κομματικών ιδιοτελών μικροπολιτικών, κάποτε έρχεται η ώρα της αλήθειας και του τιμήματος. Για να συμπληρωθεί η δυσοίωνη μελλοντική εθνική εικόνα, στην τουρκική απειλή θα πρέπει να προστεθεί το αυτοκαταστροφικό εθνικό δίδυμο ζήτημα «δημογραφικό – μετανάστευση», καθώς και η πολυπόθητη οικονομική ανάπτυξη, για τα οποία επίσης δεν υπάρχει ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική.
Δεν μελετούμε πλέον τον Θουκυδίδη και τις θέσεις του περί ισχύος και αποτροπής, δεν μελετούμε τον τρόπο προετοιμασίας που μας οδήγησε στα έπη των Βαλκανικών πολέμων του 1913 – 1913 και του 1940, τα οποία απελευθέρωσαν ελληνικά εδάφη. Έχουμε ξεχάσει την αυτοβοήθεια, απαραίτητη για το απαιτούμενο εθνικό διαπραγματευτικό ειδικό βάρος και την εθνική μας αξιοπρέπεια. Έχουμε ξεχάσει την ιστορικά τεκμηριωμένη διαπίστωση ότι οι τρίτοι πιέζουν τον αδύναμο.
Για να δοθεί μία τάξη μεγέθους, οι ελληνικές δαπάνες για την άμυνα ανήλθαν στα 3δισ. ευρώ κατά το 2017 (από 6.5 δισ. το 2009), με τις αντίστοιχες τουρκικές να ξεπερνούν τα 22 δισ. δολάρια. Έναντι της γνωστής δεινής καταστάσεως της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας η αντίστοιχη τουρκική καλύπτει άνω του 65% των στρατιωτικών της αναγκών. Οι διαφορές αυτές πρόκειται να επιδεινωθούν σημαντικά κατά τα επόμενα έτη. Η υπαρκτή ελληνική υπεροχή σε έμψυχο δυναμικό δεν αποτελεί πανάκεια ικανή να αντισταθμίσει την αμέλεια και τις παραλήψεις της Πολιτείας στον τομέα των ενόπλων δυνάμεων. Η εικόνα αυτή δεν αντιστοιχεί σε κράτος που έχει επιλέξει την στρατηγική της αποτροπής αλλά του κατευνασμού.
Πολλοί θα επικαλεσθούν την οικονομική δυσπραγία και τους περιορισμούς των δανειστών μας. Ανάλογη όμως οικονομική κατάσταση επικρατούσε το 1910 και το 1936 με την διαφορά ότι τότε η ιστορικά και γεωπολιτικά συνειδητοποιημένη πολιτική ηγεσία, προβλέποντας τις εξελίξεις, έθεσε διαφορετικές προτεραιότητες και κινητοποίησε το σύνολο του ελληνισμού στην προσπάθεια ανευρέσεως πόρων. Οι έξυπνες δαπάνες για την άμυνα και η επένδυση στην υψηλή στρατιωτική τεχνολογία (υπό την προϋπόθεση ικανών και ακεραίων πολιτικών ηγεσιών) θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική παράμετρο στο ζητούμενο εθνικό αναπτυξιακό μας πρόγραμμα.
Είναι καιρός έστω και αργά να ωριμάσει το πολιτικό μας σύστημα και να απαλλαγεί από σύνδρομα και ιδεοληψίες, μιμούμενο απλώς αυτονόητες πρακτικές δεκαετιών άλλων ευνομουμένων κρατών. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν στην κατεύθυνση της αυτοβοήθειας και πολλά από αυτά δεν έχουν οικονομικό κόστος. Επιτέλους ας σοβαρευθούμε έστω και την ύστατη στιγμή.
Ποιός είναι ο αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος
Κατάγεται από την Άνω Κορακιάνα Κερκύρας. Φοίτησε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων από το 1971 έως το 1975. Αποστρατεύθηκε το 2006.
Κατά την 15ετή θαλασσία υπηρεσία του, επί Αντιτορπιλικών, Πυραυλακάτων και Φρεγατών, μεταξύ άλλων διετέλεσε Κυβερνήτης της Πυραυλακάτου «ΜΠΛΕΣΣΑΣ» και της Φρεγάτας «ΕΛΛΗ», Διοικητής 1ης Μοίρας Φρεγατών, Αρχιεπιστολεύς Στόλου και Διοικητής Φρεγατών.
Κατά την 11ετή υπηρεσία του σε θέσεις ξηράς, μεταξύ άλλων, υπηρέτησε ως Υπασπιστής της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας (1990 – 1992), Διευθυντής Σπουδών στην Ναυτική Σχολή Πολέμου, Ναυτικός Ακόλουθος Βόννης, Διευθυντής Α1 του Γ.Ε.Ν., Διοικητής του Ναυστάθμου Κρήτης και Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.
Έχει λάβει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στην Μηχανολογία Όπλων από το Naval Postgraduate School του Monterey των Η.Π.Α. και είναι απόφοιτος του Naval War College των Η.Π.Α..
Κατέχει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στις «Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές» του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το 2006 έως το 2010, διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος.
Είναι Πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.) από το 2012 και εξωτερικός επιστημονικός συνεργάτης στην ΣΕΘΑ καθώς και στο ΙΔΙΣ του Παντείου Πανεπιστημίου.
