Το Κορωπί έχει γίνει μια μεγάλη πόλη πια και σίγουρα έχει ξεφύγει από αυτό που όλοι αποκαλούμε χωριό.

Όμως επειδή την πόλη δεν την κάνουν μόνο τα κτίρια, οι πλατείες και οι δρόμοι της, έχουν μεγάλη σημασία οι άνθρωποί της.

Οι άνθρωποι αυτοί, οι Κορωπιώτες και οι Κορωπιώτισσες, που μέσα στην απομόνωση της πανδημίας ήρθαν με έναν παλιό, παραδοσιακό, τρόπο πιο κοντά το βράδυ της Ανάστασης.

Όταν έφτασε η ώρα οι πόρτες άνοιξαν και στην αυλές αλλά και στα μπαλκόνια ξεπρόβαλαν όλοι με κεριά στα χέρια τους και ευχήθηκαν ο ένας στον άλλο.

Μπορεί να μην έδωσαν το φιλί της Αγάπης όμως η αγάπη αυτή ήταν διάχυτη παντού.

Οι παλιότεροι ένιωσαν το άρωμα του παρελθόντος έντονο μέσα στο... χωριό. Κι οι νεότεροι είδαν κάτι διαφορετικό.

Οι φωτογραφίες που προέρχονται από κατοίκους του Κορωπίου χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι ενδεικτικές.

Ξανάγιναν όλοι μια οικογένεια έστω κι αν δεν γύριζαν από την εκκλησία μετά το Χριστός Ανέστη.

Κρατώντας όχι το Άγιο Φως στα χέρια αλλά τη φλόγα της αγάπης, της κοινωνικότητας, της ευχής και των καλών λόγων προς τον γείτονα σε κάθε γωνιά του Κορωπίου.

Ναι το Κορωπί είναι μια μεγάλη πόλη αλλά είναι κι ένα χωριό που κανείς δεν θέλει ν' αφήσει και όλοι νιώθουν τη ζεστασιά και τη θαλπωρή του ακόμη και τις πιο δύσκολες μέρες μιας υποχρεωτικής μοναξιάς.

Είναι ωραίο να ζεις στο Κορωπί. Είναι ωραίο να είσαι Κορωπιώτης!