Από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση στην Ελλάδα, η τοπική αυτοδιοίκηση υπέστη εξωφρενικές οικονομικές αφαιμάξεις με αποτέλεσμα οι δήμοι και οι περιφέρειες σε όλη την επικράτεια να ζουν εφιαλτικές στιγμές.
Παρά ταύτα συνέχιζαν να πασχίζουν για το τοπικό καλό και ακόμη και με πενιχρά μέσα βρίσκονταν και βρίσκονται διαρκώς, στο πλευρό των δημοτών τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανυπαρξία της κρατικής πρόνοιας μετριάστηκε από την παρουσία των δήμων/περιφερειών και των προνοιακών δραστηριοτήτων που αυτοί ανέπτυξαν.
Τα κοινωνικά παντοπωλεία, ιατρεία, φαρμακεία βοηθούν σε καθημερινή βάση πολίτες που έχουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης ενώ παράλληλα πλήθος άλλων δράσεων που εκπηγάζουν από την τοπική αυτοδιοίκηση βοηθούν παντοιοτρόπως τους δημότες.
Βέβαια για τα περισσότερα από αυτά τα “μέτρα” τον κύριο λόγο έχουν τα δημοτικά/περιφερειακά συμβούλια ύστερα από εισηγήσεις των δημάρχων/περιφερειαρχών και της δημοτικής/περιφερειακής αρχής.
Γίνεται σαφές λοιπόν ότι η κάθε συμπολίτευση μπορεί να κινηθεί άνετα προς την κατεύθυνση της αξιοποίησης των δυνατοτήτων που δίνονται στους δήμους/περιφέρειες προς όφελος των πολιτών.
Το γεγονός ότι στα δημοτικά/περιφερειακά συμβούλια υπάρχουν σαφείς πλειοψηφίες, βοηθά προς την κατεύθυνση της πρόνοιας.
Τί θα συμβεί όμως όταν αυτές οι πλειοψηφίες χαθούν; Πώς θα μπορεί να λειτουργεί αποδοτικά μια δημοτική/περιφερειακή αρχή όταν θα εξαρτάται από τις ορέξεις δημοτικών/περιφερειακών παρατάξεων οι οποίες δημιουργούνται για άλλους λόγους πέραν των αυτοδιοικητικών αναγκών της κάθε περιοχής;
Για παράδειγμα πόση σχέση έχουν με την τοπική πραγματικότητα παρατάξεις που αποτελούν έκφραση πολιτικών φορέων και κομμάτων και τίποτε περισσότερο;
Πώς θα μπορέσουν οι “παρατάξεις” αυτές να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων για το τοπικό καλό όταν παρουσιάζονται αρνητικές στην κάθε προσπάθεια;
Η κυβερνητική πρόθεση είναι σαφής. Με το αιτιολογικό ότι ευνοείται η προοπτική συμμαχιών, χάνεται το πλεονέκτημα μιας ισχυρής πλειοψηφίας ώστε ο εκάστοτε δήμαρχος/περιφερειάρχης να μην είναι “όμηρος” κάθε λογής συμμαχιών και συνεργασιών οι οποίες θα προέρχονται από ετερόκλητα αυτοδιοικητικά – και όχι μόνο – στοιχεία.
Η καθιέρωση της απλής αναλογικής βέβαια στα δημοτικά/περιφερειακά συμβούλια δίνει και μία ακόμη δυνατότητα στις παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες παρουσιάστηκαν ιδιαίτερα αδύναμες στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014.
Να αποκτήσουν οντότητα έστω και μικρή σε αριθμό δημοτικών - περιφερειακών συμβούλων ώστε να μπορούν να συμμετέχουν στη λήψη ή στην ακύρωση αποφάσεων, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει τώρα.
Με άλλα λόγια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιδιώκει να κάνει ακόμη πιο δύσκολη την αυτοδιοικητική λειτουργία κάθε κοινωνίας αφού ήδη έχει δημιουργήσει – μαζί με τις προηγούμενες κυβερνήσεις της εποχής των μνημονίων – ένα αρνητικό οικονομικά περιβάλλον.
Για να γίνει πιο κατανοητό το σοβαρότατο ζήτημα που θα δημιουργηθεί στους δήμους όλης της χώρας πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι μπορεί το σύστημα της απλής αναλογικής να στέλνει στον δεύτερο γύρο τους δύο πρώτους σε ποσοστά υποψηφίους - εφόσον κάποιος επικεφαλής δεν συγκεντρώσει ποσοστό 50%+1 – όμως οι δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις θα εκπροσωπούνται στα συμβούλια με βάση τον αριθμό των εδρών που θα εξασφαλίζουν από τον α’ γύρο!
«Τη δεύτερη Κυριακή θα αναμετρώνται δύο πρόσωπα και όχι οι παρατάξεις τους» αναφέρει κυβερνητικός παράγοντας εξηγώντας πως η εφαρμογή της απλής αναλογικής και στους αυτοδιοικητικούς σχηματισμούς ευνοεί την προοπτική των συμμαχιών είτε πριν είτε μετά τις εκλογικές αναμετρήσεις!
Και μπορεί η κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι στόχος είναι η συναίνεση όμως όλοι ξέρουμε πολύ καλά ότι στις τοπικές κοινωνίες συναίνεση υπάρχει έτσι κι αλλιώς όταν υπάρχουν ζητήματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης και δεν χρειάζεται αυτή να... θεσμοθετηθεί!
Μάλιστα ο υπουργός Πάνος Σκουρλέτης αναρωτήθηκε κάποια στιγμή: “Τι σημαίνει όταν λέμε ότι δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε για τα σκουπίδια ή για το εάν πεζοδρομηθεί ένας δρόμος;”.
Η καθημερινή πρακτική βέβαια δίνει την απάντηση σε αυτό που αναρωτήθηκε ο εκ των κορυφαίων υπουργών της κυβέρνησης αφού οι δημοτικές/περιφερειακές παρατάξεις που δρουν με αυτοδιοικητικά και όχι με πολιτικά κριτήρια, βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας.
Μήπως θα ήταν καλύτερα να λάβουμε υπόψη μας ότι στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος ακόμη αναζητούνται ευθύνες για την ολοκληρωτική αποτυχία των αυτοδιοικητικών σχημάτων του ΣΥΡΙΖΑ με μοναδική ίσως εξαίρεση της περιφέρεια Αττικής (και τη νίκη της Ρένας Δούρου), που όμως οφείλεται σε καθαρά πολιτικούς και όχι αυτοδιοικητικούς λόγους;
Πώς αλλιώς να εξηγηθούν τα περί “αυτοδιοικητικών συμμαχιών ικανών να εξασφαλίσουν προοδευτικό πρόσημο στους δήμους και τις περιφέρειες”; Η φράση αυτή σε συνδυασμό με άλλες που κάνουν λόγο για “την ανάγκη σπασίματος συστημάτων και κατεστημένων” κάνουν σαφές τί επιδιώκει η κυβέρνηση Τσίπρα.
Πολύ απλά τον απόλυτο έλεγχο της αυτοδιοίκησης στην οποία τα ερείσματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι από ελάχιστα έως ανύπαρκτα. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα.
