Είναι ένας ακόμη πρόσφυγας στην κόλαση της Ειδομένης ο οποίος συνεχίζει να ελπίζει.

Όμως κρυώνει. Κι αυτός και τα παιδιά του. Μπορεί να έφυγε από τη Συρία όπου ο θάνατος είχδε μπει στην καθημερινότητά του αλλά και το κρύο σε μια σκηνή, μέσα στις λάσπες δύσκολα αντέχεται.

Έκανε χιλιάδες χιλιόμετρα από την πατρίδα του μέχρι τα ελληνοσκοπιανά σύνορα με κακουχίες και κινδύνους κάθε λογής για να χάσει την ελπίδα του μέσα στο κρύο της Ειδομένης.

Το βλέμμα του ατενίζει το άπειρο. Σκέφτεται άραγε τι κακό άφησε πίσω του ή τι καλό θα βρει μπροστά του.

Όμως τώρα κρυώνει. Κι έστρεψε την ελπίδα του στον ήλιο: «Αγαπητέ ήλιε, σε παρακαλώ ρίξε τις αχτίνες σου πάνω μας. Κάνει πολύ κρύο εδώ. Δεν μας αφήνουν να ζεσταθούμε. Δεν έχουμε πουθενά να πάμε πίσω. Καλύτερα. Πρόσφυγες κολλημένοι στα σύνορα» γράφει το χαρτονένιο «πανό» που κρατάει στα χέρια του εκεί στη μεθόριο της Ειδομένης.

Και πραγματικά η μικρή αυτή επίκληση στον ήλιο αλλά και το βλέμμα του, μέσα στις λάσπες της Ειδομένης, συγκλονίζουν!

Δείτε τη φωτογραφία: