Ένα κλίμα φόβου και αγανάκτησης περιγράφουν κάτοικοι γειτονιών του Δήμου Παλλήνης, κάνοντας λόγο για επαναλαμβανόμενα περιστατικά όχλησης και επιθέσεων από ομάδες ανηλίκων, κυρίως τις βραδινές ώρες.

Οι μαρτυρίες συγκλίνουν: το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο ούτε περιστασιακό, αλλά εμφανίζεται με σταθερότητα εδώ και μήνες, επηρεάζοντας άμεσα την αίσθηση ασφάλειας μέσα στα ίδια τα σπίτια.

«Πετάνε ό,τι βρουν στο μπαλκόνι: πορτοκάλια, λεμόνια, αυγά, μέχρι και ντενεκέ με λάδι από τα σκουπίδια. Τα παιδιά μου φοβούνται. Αυτό κρατά περίπου έναν χρόνο», αναφέρει κάτοικος, περιγράφοντας μια κατάσταση που, όπως λέει, επαναλαμβάνεται συνήθως Παρασκευές και Σάββατα μετά τις 10 το βράδυ.

Παρά το γεγονός ότι τα φώτα είναι αναμμένα και οι ένοικοι βρίσκονται μέσα, οι ομάδες εμφανίζονται, δρουν γρήγορα και εξαφανίζονται «σε χρόνο ρεκόρ», συνεννοούμενες – όπως υποστηρίζεται – μέσω κινητών τηλεφώνων.

Από την «αταξία» στον τρόμο

Όσο περνούν οι μήνες, η αίσθηση ότι πρόκειται απλώς για «παιδικές φάρσες» έχει δώσει τη θέση της στην ανησυχία και στον φόβο.

Κάτοικος περιγράφει περιστατικό κατά το οποίο άγνωστοι πέταξαν δυναμιτάκι στο μπαλκόνι: «Νομίζαμε ότι είχε εκραγεί γκαζάκι στο γκαράζ. Η τρομάρα που πήραμε δεν περιγράφεται».

Άλλοι μιλούν για ρόδια και νεράντζια που εκτοξεύονται στους τοίχους, προκαλώντας ακόμη και φθορές στη βαφή λόγω των οξέων των φρούτων.

Ιδιαίτερα βαριές είναι οι μαρτυρίες γονέων με μικρά παιδιά. Μητέρα περιγράφει ότι, ενώ βρισκόταν μόνη στο σπίτι με νεογέννητο, πέτρες έσπασαν το τζάμι του σαλονιού την ώρα που θήλαζε. «Δεν το ξεχνάς αυτό ποτέ», λέει, εξηγώντας πως μόνο όταν αντέδρασε έντονα και βγήκε στον δρόμο φωνάζοντας, τα περιστατικά σταμάτησαν.

Η αστυνομία ειδοποιήθηκε – αλλά το πρόβλημα παραμένει

Σε πολλές από τις περιπτώσεις, οι κάτοικοι έχουν καλέσει την αστυνομία. Παρά την παρουσία περιπολικών ή ομάδων όπως η ΔΙΑΣ σε ορισμένα συμβάντα, κυριαρχεί η αίσθηση ότι η παρέμβαση είναι αποσπασματική και δεν οδηγεί σε ουσιαστική λύση.

«Επτά φορές καλέσαμε την αστυνομία. Η απάντηση ήταν “δεν είμαστε security σας”», αναφέρει κάτοικος που βίωσε παρόμοια κατάσταση στο παρελθόν.

Το αποτέλεσμα είναι ότι αρκετοί αισθάνονται πως μένουν μόνοι τους απέναντι σε ένα πρόβλημα που επαναλαμβάνεται, χωρίς θεσμική συνέχεια στην αντιμετώπισή του.

Για πολλούς, το ζήτημα δεν αφορά απλώς τη φθορά περιουσίας, αλλά το δικαίωμα να αισθάνονται ασφαλείς μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Κάμερες, αυτοοργάνωση και ένα αίσθημα εγκατάλειψης

Μπροστά στην αδυναμία ουσιαστικής προστασίας, αρκετοί κάτοικοι στρέφονται σε ιδιωτικές λύσεις.

Η τοποθέτηση καμερών ασφαλείας αναφέρεται επανειλημμένα ως το μοναδικό μέτρο που φαίνεται να αποδίδει.

«Βάλαμε κάμερα έξω από το σπίτι και σταμάτησε», λέει χαρακτηριστικά κάτοικος, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ταυτοποίηση και επίσημη καταγγελία.

Παράλληλα, καταγράφονται και φαινόμενα άτυπης αυτοοργάνωσης, με γείτονες να αναφέρουν ότι κάνουν «περιπολίες ανά βάρδιες» για να εντοπίσουν τους δράστες.

Ωστόσο, δεν λείπουν και οι φωνές που προειδοποιούν για τους κινδύνους της αυτοδικίας, επισημαίνοντας ότι «δεν ξέρεις με τι ανθρώπους μπορεί να μπλέξεις».

Πίσω από την οργή και την αγανάκτηση, διατυπώνεται και ένας ευρύτερος προβληματισμός: για τον ρόλο των γονέων, για την απουσία ορίων, για την ανάγκη πρόληψης πριν η παραβατική συμπεριφορά κλιμακωθεί.

«Από τη στιγμή που φοβάται κόσμος, δεν είναι παιχνίδι. Είναι εκφοβισμός», λέει κάτοικος, συνοψίζοντας το κλίμα που επικρατεί.

Το βέβαιο είναι ότι, όπως περιγράφουν οι ίδιοι οι κάτοικοι, το ζήτημα έχει ξεπεράσει τα όρια της «ενοχλητικής συμπεριφοράς» και έχει μετατραπεί σε καθημερινό βάρος που διαβρώνει την ποιότητα ζωής στις γειτονιές της Παλλήνης. Και, όπως τονίζουν, «η σιωπή δεν μπορεί να είναι λύση».