Τα όρια του θεσμικού πολιτισμού δοκιμάστηκαν στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σαρωνικού της Τρίτης, η οποία, ενώ θα έπρεπε να κινείται γύρω από την ουσία, τα έργα και τις ανάγκες των δημοτών, κατέληξε –για άλλη μια φορά, όπως σχολιάζουν παρόντες– να απομακρύνεται από τον θεσμικό της ρόλο.
Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ένταση είχε η δημοτική σύμβουλος Ναταλί Κάκκαβα, με το ύφος και τις αιχμές της να μετατοπίζουν τη συζήτηση από την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα πεδίο που, σε κάθε ευνομούμενη αυτοδιοίκηση, θεωρείται «ναρκοπέδιο»: το καθαρά προσωπικό.
Οι υπαινιγμοί που άναψαν το φυτίλι
Το κλίμα φορτίστηκε όταν τέθηκαν ζητήματα που αφορούσαν στρατιωτικές υποχρεώσεις, όχι ως αντικείμενο δημόσιας πολιτικής συζήτησης, αλλά ως αιχμή που –όπως καταγγέλλεται– στόχευε ευθέως τον δήμαρχο Δημήτρη Παπαχρήστου.
Η επιλογή της συγκεκριμένης γραμμής δεν πέρασε απαρατήρητη: ακόμη και όσοι διαφωνούν πολιτικά με τη δημοτική αρχή παραδέχονται ότι άλλο πράγμα είναι η σκληρή κριτική και άλλο η «υπόγεια» μετατροπή θεμάτων υγείας ή προσωπικής κατάστασης σε εργαλείο εντυπώσεων.
Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα που ακούστηκε έντονα στον απόηχο: όταν μια αντιπολίτευση δεν παράγει πολιτικό επιχείρημα, μήπως αναζητά «συντόμους» που κάνουν θόρυβο, αλλά αφήνουν πίσω τους τοξικότητα;
Η στάση Παπαχρήστου και το «ως εδώ»
Ο δήμαρχος κινήθηκε με ψυχραιμία μέσα στη συνεδρίαση, ζητώντας επανειλημμένα τάξη και θεσμική σοβαρότητα, ενώ μετά τα γεγονότα προχώρησε σε δημόσια δήλωση με ιδιαίτερα καθαρό μήνυμα: «Όλα έχουν ένα όριο».
Ο ίδιος καταγγέλλει πως δέχθηκε «ανήθικη και βαθιά προσβλητική επίθεση» και ότι έγιναν «υποτιμητικοί υπαινιγμοί» για την εκπλήρωση στρατιωτικών του υποχρεώσεων, με παράλληλη διαστρέβλωση προσωπικών συζητήσεων.
Παράλληλα ξεκαθαρίζει ότι έχει λάβει νόμιμη απαλλαγή για σοβαρό ιατρικό λόγο, τονίζοντας ότι δεν απολογείται για ζητήματα υγείας και ότι η διακοπή της συνεδρίασης ήταν μια ελάχιστη θεσμική άμυνα «για την οικογένειά του» αλλά και για όσους πολίτες θα μπορούσαν να βρεθούν αύριο στο ίδιο έργο θεατές.
Με απλά λόγια: όταν η αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου θυμίζει «αρένα υπονοούμενων», κάποιος οφείλει να τραβήξει χειρόφρενο.
Η «εκκωφαντική σιωπή» της αντιπολίτευσης που συζητιέται περισσότερο κι από τα λόγια
Αλγεινή εντύπωση προκαλεί –και δεν κρύβεται– η στάση των λοιπών αντιπολιτευτικών παρατάξεων.
Ενώ η αντιπαράθεση κλιμακωνόταν, δεν καταγράφηκε η ξεκάθαρη αποδοκιμασία που, σε τέτοιες περιπτώσεις, λειτουργεί ως στοιχειώδης θεσμική ασφάλεια.
Και το πιο ηχηρό: μέχρι και αυτή την ώρα δεν υπάρχει δημόσια αντίδραση από τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης για την ουσία της υπόθεσης.
Σε απλά ελληνικά, όταν το θέμα δεν είναι «ποιος έχει δίκιο πολιτικά», αλλά αν επιτρέπεται να εργαλειοποιούνται προσωπικά δεδομένα μέσα στο κορυφαίο συλλογικό όργανο του Δήμου, η σιωπή δεν μοιάζει ουδέτερη.
Μοιάζει επιλογή. Και οι επιλογές, στην πολιτική, έχουν αποτύπωμα.
Θύελλα από πολίτες: «Η υγεία δεν είναι όπλο – το συμβούλιο δεν είναι μεσημεριανάδικο»
Εκεί που κάποιοι αιρετοί σιώπησαν, μίλησαν οι πολίτες. Στον δημόσιο διάλογο που ακολούθησε καταγράφεται θύελλα αντιδράσεων από εκατοντάδες δημότες, με κοινό παρονομαστή ότι «η υγεία δεν είναι πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης» και ότι «κανείς δεν οφείλει να απολογείται για ιατρικά ζητήματα».
Πολλοί –ακόμη και με κριτική στάση απέναντι στη διοίκηση– υπογραμμίζουν πως άλλο η διαφωνία, άλλο η προσωπική στοχοποίηση και άλλο το να σέρνεται η κοινωνία «δεκαετίες πίσω» με φθηνού τύπου υπονοούμενα.
Το συμπέρασμα που διαμορφώνεται στην κοινωνία είναι σκληρό αλλά καθαρό: οι δημότες ζητούν σοβαρότητα, όχι παραστάσεις.
Και όταν μια συνεδρίαση αφήνει να αιωρείται ότι η πολιτική αντιπαράθεση κατεβαίνει «κάτω από τη ζώνη», τότε η πραγματική ζημιά δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα. Αφορά τον ίδιο τον θεσμό.
