Από την Αγία Μαρίνα Κορωπίου έως τον Άγιο Νικόλαο Αναβύσσου, η Λεωφόρος Αθηνών – Σουνίου παύει κάθε καλοκαιρινή Κυριακή να λειτουργεί ως ένας βασικός οδικός άξονας και μετατρέπεται σε έναν απέραντο χώρο στάθμευσης.
Και όμως, αυτή η εικόνα επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια χωρίς να φαίνεται πως κάποιος αναλαμβάνει ουσιαστική πρωτοβουλία για να τη διορθώσει.
Δεν πρόκειται για μια έκτακτη κατάσταση ούτε για ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε φέτος. Είναι η «κανονικότητα» ενός δρόμου που εξυπηρετεί χιλιάδες κατοίκους, εργαζόμενους και επισκέπτες της Αττικής Ριβιέρας.
Στα περίπου 15-16 χιλιόμετρα από την Αγία Μαρίνα Κορωπίου έως τον Άγιο Νικόλαο Αναβύσσου, χιλιάδες λουόμενοι που κατευθύνονται στις παραλίες αφήνουν τα αυτοκίνητά τους πάνω στο οδόστρωμα, δεξιά και αριστερά, καθώς οι διαθέσιμοι χώροι στάθμευσης δεν επαρκούν για να καλύψουν τη ζήτηση.
Το αποτέλεσμα είναι η λεωφόρος να στενεύει επικίνδυνα, η κυκλοφορία να διεξάγεται με δυσκολία και η παραμικρή επιβράδυνση να προκαλεί ουρές εκατοντάδων μέτρων.
Μια λεωφόρος που λειτουργεί σαν στενός επαρχιακός δρόμος
Η εικόνα είναι γνώριμη σε όσους περνούν από την περιοχή τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα.
Αυτοκίνητα σταθμευμένα και στα δύο ρεύματα, οδηγοί που αναζητούν θέση την τελευταία στιγμή, επιβάτες που αποβιβάζονται μέσα στον δρόμο, πεζοί που διασχίζουν το οδόστρωμα ανάμεσα από σταθμευμένα οχήματα, συνεχείς αναστροφές προς τις παραλίες και μεγάλες καθυστερήσεις συνθέτουν ένα σκηνικό που απέχει πολύ από αυτό που θα περίμενε κανείς σε έναν τόσο σημαντικό οδικό άξονα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν λείπουν και εκείνοι που, μόλις βρουν λίγα μέτρα ελεύθερου δρόμου, αναπτύσσουν υπερβολικές ταχύτητες, δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους.
Ο πιο αδύναμος κρίκος
Αν οι οδηγοί δυσκολεύονται, οι πεζοί και οι ποδηλάτες βρίσκονται σε ακόμη πιο δυσχερή θέση.
Οι πεζοί αναγκάζονται να διασχίζουν τη λεωφόρο ανάμεσα από σταθμευμένα αυτοκίνητα που περιορίζουν δραματικά την ορατότητα, ενώ οι ποδηλάτες χάνουν τον ελάχιστο διαθέσιμο χώρο στην άκρη του δρόμου και κινούνται πλέον μέσα στη λωρίδα κυκλοφορίας, δίπλα στα διερχόμενα οχήματα.
Σε έναν δρόμο που ήδη διαθέτει πολλές εισόδους και εξόδους προς κατοικίες, επιχειρήσεις, παραλίες και χώρους αναψυχής, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη.
Ένα πρόβλημα γνωστό εδώ και χρόνια
Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν πρόκειται για ένα νέο πρόβλημα. Κάτοικοι, επαγγελματίες και οδηγοί περιγράφουν την ίδια εικόνα εδώ και πολλά χρόνια.
Κάθε Κυριακή και κάθε αργία του καλοκαιριού η Λεωφόρος Αθηνών – Σουνίου ακολουθεί το ίδιο «σενάριο»: παράνομη στάθμευση, κυκλοφοριακή ασφυξία, εκνευρισμός, επικίνδυνοι ελιγμοί και ατελείωτες καθυστερήσεις.
Παράλληλα, οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει κατά καιρούς για τη βελτίωση της οδικής ασφάλειας αποδεικνύονται ανεπαρκείς απέναντι σε ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τις υποδομές, αλλά κυρίως τη διαχείριση της κυκλοφορίας και την επιτήρηση.
Πού είναι η Τροχαία;
Το μεγαλύτερο ερώτημα αφορά τον έλεγχο. Πρόκειται για ένα φαινόμενο απολύτως προβλέψιμο. Είναι γνωστό πότε εμφανίζεται, σε ποια σημεία κορυφώνεται και ποιες ώρες προκαλεί τη μεγαλύτερη επιβάρυνση.
Κι όμως, η εικόνα που καταγράφουν όσοι χρησιμοποιούν συστηματικά τον δρόμο είναι ότι η παρουσία της Τροχαίας στα πιο επιβαρυμένα σημεία είναι εξαιρετικά περιορισμένη.
Έτσι, η παράνομη στάθμευση συνεχίζεται ανεμπόδιστα, οι αναστροφές γίνονται κατά δεκάδες, οι ουρές μεγαλώνουν και οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται.
Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι απλό: πώς είναι δυνατόν ένα τόσο επαναλαμβανόμενο φαινόμενο να μην έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά εδώ και δεκαετίες;
Δεν μπορεί αυτή να είναι η κανονικότητα
Η Λεωφόρος Αθηνών – Σουνίου αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους οδικούς άξονες της Ανατολικής Αττικής και ταυτόχρονα τη βασική πύλη πρόσβασης στις δημοφιλέστερες παραλίες της περιοχής.
Η εικόνα μιας εθνικής οδού που κάθε καλοκαιρινή Κυριακή μετατρέπεται σε υπαίθριο πάρκινγκ δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογική ούτε αναπόφευκτη.
Οι τοπικές κοινωνίες ζητούν εδώ και χρόνια ουσιαστικές λύσεις: οργανωμένους χώρους στάθμευσης, αυστηρό έλεγχο της παράνομης στάθμευσης, αποτελεσματικότερη αστυνόμευση, ασφαλέστερες διαβάσεις και έναν συνολικό σχεδιασμό που θα προστατεύει τόσο την κυκλοφορία όσο και την ανθρώπινη ζωή.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να περιμένουμε το επόμενο σοβαρό περιστατικό για να συζητήσουμε ξανά το πρόβλημα. Το ζητούμενο είναι να πάψει επιτέλους μια εθνική οδός να λειτουργεί κάθε Κυριακή σαν ο μεγαλύτερος δωρεάν χώρος στάθμευσης της Αττικής.
