Τέσσερα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του και έπειτα από μήνες έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, ο Βρεφονηπιακός Σταθμός της οδού Κυκλαμίνων στον Γέρακα οδηγείται πλέον προς τη λειτουργία του.
Τώρα που οι υψηλοί τόνοι έχουν υποχωρήσει, αξίζει να εξεταστεί ψύχραιμα τι πραγματικά προέκυψε από τη δημόσια σύγκρουση ανάμεσα στη δημοτική αρχή του Χρήστου Αηδόνη και τη μείζονα αντιπολίτευση του Κωστή Σμέρου.
Το αφήγημα της «καμένης γης»
Από την πρώτη στιγμή ο δήμαρχος Παλλήνης επέλεξε να παρουσιάσει την υπόθεση ως ένα ακόμη παράδειγμα των «σοβαρών αστοχιών» της προηγούμενης διοίκησης, υποστηρίζοντας ότι ο σταθμός παρέμεινε κλειστός από το 2021 επειδή δεν πληρούσε το ισχύον θεσμικό πλαίσιο αδειοδότησης.
Στις δημόσιες παρεμβάσεις του, τόσο στις 26 Ιουνίου όσο και στις 2 Ιουλίου, υποστήριξε ότι απαιτήθηκαν εκτεταμένες εργασίες για να διορθωθούν κατασκευαστικές ελλείψεις, ότι η νέα δημοτική αρχή αναγκάστηκε να διαθέσει επιπλέον δημόσιους πόρους και ότι από τον Σεπτέμβριο ο σταθμός θα λειτουργήσει επιτέλους πλήρως αδειοδοτημένος.
Παράλληλα, ο κ. Αηδόνης επιχείρησε να αντικρούσει τις επικρίσεις για το κόστος του έργου, εξηγώντας ότι άλλο είναι ο αρχικός προϋπολογισμός ενός δημόσιου έργου και άλλο η τελική εργολαβική σύμβαση που προκύπτει μετά τον διαγωνισμό.
Ωστόσο, η επιλογή της δημοτικής αρχής να δώσει σχεδόν αποκλειστικά έμφαση στις ευθύνες της προηγούμενης διοίκησης άφησε αναπάντητα αρκετά ερωτήματα. Κυρίως, γιατί χρειάστηκαν περισσότερα από δυόμισι χρόνια από την ανάληψη των καθηκόντων της μέχρι να ξεκινήσουν οι απαραίτητες παρεμβάσεις σε ένα έργο που, όπως η ίδια υποστήριζε, γνώριζε ότι δεν μπορούσε να αδειοδοτηθεί.
Όταν τα πρωτόκολλα μίλησαν δυνατότερα
Από την άλλη πλευρά, ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Κωστής Σμέρος επέλεξε διαφορετική τακτική. Αντί να περιοριστεί σε πολιτικές καταγγελίες, μετέφερε τη συζήτηση στο επίπεδο της θεσμικής λογοδοσίας.
Με επίσημο πρωτοκολλημένο αίτημα προς τον δήμο ζήτησε το σύνολο των εγγράφων που αφορούν τις νέες εργασίες: τεχνικές μελέτες, εγκρίσεις, αποφάσεις, προϋπολογισμούς, πηγές χρηματοδότησης, διαδικασίες ανάθεσης, αλληλογραφία με την Περιφέρεια Αττικής και στοιχεία που να δικαιολογούν τις διαφορετικές δημόσιες αναφορές για το κόστος των παρεμβάσεων.
Η επιχειρηματολογία του δεν επικεντρώθηκε στο αν έπρεπε ή όχι να γίνουν οι εργασίες, αλλά στο κατά πόσο αυτές έγιναν με πλήρη διαφάνεια και σύμφωνα με όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε μάλιστα η αντίδρασή του στις αναφορές της δημοτικής αρχής ότι ο θεσμικός έλεγχος της αντιπολίτευσης θα μπορούσε να προκαλέσει καθυστερήσεις στη λειτουργία του σταθμού.
Ο κ. Σμέρος απάντησε ότι η αναζήτηση εγγράφων και η απαίτηση για λογοδοσία δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως εμπόδιο, αλλά αποτελεί θεσμική υποχρέωση κάθε αντιπολίτευσης.
Το πραγματικό διακύβευμα
Με την απόσταση του χρόνου, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι διαφορετική από αυτή που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί μέσα από τις εκατέρωθεν ανακοινώσεις.
Ο σταθμός φαίνεται πως πράγματι οδηγείται στη λειτουργία του, γεγονός που ασφαλώς αποτελεί θετική εξέλιξη για τις οικογένειες του Δήμου Παλλήνης.
Ταυτόχρονα όμως, η πολιτική διαχείριση της υπόθεσης από τη δημοτική αρχή δείχνει να βασίστηκε περισσότερο στην ανάδειξη των ευθυνών των προκατόχων της παρά στην πλήρη ενημέρωση των πολιτών για όλες τις πτυχές του έργου.
Και όσο τα ζητούμενα στοιχεία δεν δίνονται ολοκληρωμένα στη δημοσιότητα, τόσο θα παραμένουν ερωτήματα που δύσκολα μπορούν να απαντηθούν μόνο με πολιτικές δηλώσεις.
Αντίθετα, ο Κωστής Σμέρος φαίνεται να αξιοποίησε την υπόθεση για να αναδείξει έναν διαφορετικό ρόλο της αντιπολίτευσης, επιμένοντας όχι στην πολιτική αντιπαράθεση για εντυπώσεις αλλά στην απαίτηση για πρόσβαση στα δημόσια έγγραφα και έλεγχο της διοικητικής διαδικασίας.
Στο τέλος της ημέρας, οι δημότες δεν ενδιαφέρονται μόνο να λειτουργήσει ο Βρεφονηπιακός Σταθμός της Κυκλαμίνων. Ενδιαφέρονται να γνωρίζουν γιατί έμεινε κλειστός επί χρόνια, γιατί χρειάστηκαν πρόσθετες παρεμβάσεις και δημόσιο χρήμα για να ανοίξει, αλλά και αν όλες οι σχετικές αποφάσεις ελήφθησαν με πλήρη διαφάνεια.
Σε αυτό το τελευταίο πεδίο, η πίεση που άσκησε η μείζων αντιπολίτευση φαίνεται ότι συνέβαλε ώστε η δημόσια συζήτηση να μην περιοριστεί στις πολιτικές καταγγελίες, αλλά να στραφεί στην ουσία της λογοδοσίας και του θεσμικού ελέγχου.
