Date2

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2023 18:48:26

rss

αναζήτηση

makripano

Μεσογαίας Νικόλαος κατά Αμερικής Ελπιδοφόρου: «Αυθαίρετα και με δόλιο τρόπο έκανε πράξη τις απόψεις του»



Αλλάξτε μέγεθος

MhtrNikolaos ReligionA

Συνέντευξη στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ και στη δημοσιογράφο Μαρία Κορνάρου παραχώρησε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Νικόλαος.

Ο ιεράρχης στη συνέντευξή του, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε και στη βάπτιση παιδιού ομόφυλου ζευγαριού που τελέστηκε στη Βουλιαγμένη από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής, Ελπιδοφόρο, η οποία τότε είχε προκαλέσει την αντίδραση και του Μητροπολίτη Γλυφάδας, Ελληνικού, Βάρης, Βούλας, Βουλιαγμένης, Αντωνίου.

Ακολουθεί το απόσπασμα από την συνέντευξη του Μητροπολίτη:

ΕΡ: Εσχάτως, έχει ανοίξει μία μεγάλη συζήτηση στην Εκκλησία και την κοινωνία γύρω από την έννοια της οικογένειας. Πως πιστεύετε ότι αυτή έχει διαμορφωθεί κοινωνικά, μετά και από την εισαγωγή της τεχνητής γονιμοποίησης; Τι οπτική μπορεί να προσφέρει η Εκκλησία σε αυτές τις πρωτόγνωρες αλλαγές;

Νικόλαος: Δεν ξέρω αν έχει ανοίξει συζήτηση. Νομίζω η κοινωνία τραβάει τον δρόμο της χωρίς πολλές συζητήσεις και η Εκκλησία προσπαθεί να αντιληφθεί την όλη εξέλιξη του ιερού θεσμού της οικογένειας, αλλά όμως με αργούς ρυθμούς.

Οι αλλαγές είναι ραγδαίες. Βλέπετε ο γάμος σταδιακά απογυμνώνεται από τη δόξα και την αίγλη του μυστηρίου και εξελίσσεται σε πολιτική σύμβαση η σύμφωνο συμβίωσης και τα σχετικά.

Και οι θρησκευτικοί γάμοι δυστυχώς έχουν τόσο εκκοσμικευθεί που διερωτάται κανείς τι σχέση μπορεί να έχει η όλη ιεροτελεστία με το «μέγα μυστήριο» που κηρύττει η Εκκλησία.

Στη Μητρόπολή μας γίνονται οι περισσότεροι στην Ελλάδα θρησκευτικοί γάμοι και το διαπιστώνουμε αυτό καθημερινά με μεγάλη λύπη.

Δίπλα σε αυτό, υπάρχουν τα διαζύγια η εξαφάνιση της πολύτεκνης οικογένειας, με τις όποιες τεράστιες συνέπειές της, και φυσικά ο πανσεξουαλισμός και η απροκάλυπτη προβολή της πρωτοφανούς διεμφυλικής προπαγάνδας και της αμφισβήτησης της ταυτότητας του φύλου σε παγκόσμιο επίπεδο.

Μια και μόνο ματιά στις ειδήσεις η στις διαφημίσεις πιστοποιεί τα παραπάνω.

Αυτό που Εκκλησία μπορεί να προσφέρει είναι να ξαναζωντανέψει τον γάμο ως μυστήριο της αγάπης και της ζωής στην πράξη, όχι στα λόγια.

ΕΡ.: Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, μετά την βάφτιση τέκνου ομόφυλου ζευγαριού, δήλωσε ότι χρειάζεται μία «ειλικρινής συζήτηση» για την σεξουαλικότητα και το φύλο στην Εκκλησία. Συμφωνείτε με αυτό, και αν ναί, ποιος είναι ο σωστός τρόπος να γίνει μία τέτοια συζήτηση;

Νικόλαος: Δυστυχώς, ο συγκεκριμένος εκκλησιαστικός άνθρωπος που μιλάει για «ειλικρινή συζήτηση» δεν ήταν ειλικρινής έναντι του Μητροπολίτου Γλυφάδας και πριν καν ανοίξει η «συζήτηση» έχει κάνει αυθαίρετα και με δόλιο τρόπο πράξη τις απόψεις του, μάλιστα σε ξένο έδαφος.

Δεν μου φαίνεται και τόσο ειλικρινής η πρόθεση για τέτοιες «ειλικρινείς… συζητήσεις».


Συνήθως τις «ειλικρινείς συζητήσεις» τέτοιου τύπου τις ζητούν αυτοί που δεν είναι ειλικρινείς και που αποφεύγουν τις συζητήσεις!

Πριν από κάθε άλλο μας χρειάζεται μία ειλικρινής συζήτηση για την ειλικρινή μετάνοια και τη συνέπεια ζωής και λόγου, ουσίας και εικόνας μέσα στην Εκκλησία.

Η Εκκλησία καλείται αυτό που ζει και διδάσκει από αιώνων, την ομορφιά και την ιερότητα του φύλου και του θεσμού της οικογένειας, να το προβάλλει ως έμπνευση.

Η Εκκλησία δεν συζητάει την αλήθεια και την εμπειρία της, γιατί δεν την αναζητεί, αλλά την κατέχει, την μαρτυρεί και την ομολογεί.

Δεν αμφισβητεί τον θησαυρό της, δεν αμφιταλαντεύεται πάνω στην αλήθεια της, προφητεύει.

Όταν συζητεί, το κάνει για να καταστήσει κατανοητό τον πλούτο της, όχι για να προσαρμόσει τη διδασκαλία της στις απαιτήσεις του παραλογιζόμενου σύγχρονου κόσμου, που εκτρέπεται στην αμαρτία και τη σύγχυση.

ΕΡ.: Σας ανησυχεί η απόσταση που παρουσιάζεται, στα θέματα της οικογένειας, του φύλου και της σεξουαλικότητας, μεταξύ των εκκλησιαστικών απόψεων και των απόψεων της νεολαίας; Πως μπορούν να παρουσιαστούν με πειστικό τρόπο οι εκκλησιαστικές θέσεις σε αυτήν την κοινωνική ομάδα;

Νικόλαος: Οπωσδήποτε με λυπεί, και πολύ μάλιστα, αλλά κυρίως η αδυναμία της Εκκλησίας να εμπνεύσει. Τα νέα παιδιά έχουν αφεθεί απροστάτευτα στον χείμαρρο της ασέβειας και του παραλογισμού.

Ο δικός μας λόγος είναι ξερός, ο τρόπος μας συντηρητικός, η φωνη μας κουραστική, η ζωή μας άνευρη.

Σας ερωτώ, εάν εμείς ως Εκκλησία ζούσαμε τη δύναμη της ευσέβειας, της αγιότητος και της χάριτος του Θεού, τότε ο λόγος μας δεν θα ήταν πιο πειστικός;

Τώρα μιλάμε και δεν μας καταλαβαίνουν, μας βλέπουν και γυρίζουν το πρόσωπό τους αλλού, μας ακούνε και γελούν περιφρονητικά, μας σκέπτονται και χασμουργιούνται. Δεν εμπνέουμε.

Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι εάν είμασταν εντάξει θα άλλαζε η κοινωνία. Και τον Χριστό «πλάνο» τον είπανε, το κήρυγμά του ακούστηκε ως «σκληρός λόγος… και ουκέτι περιεπάτουν μετ’ αυτού».

Αλλά και τους αγίους τους πολέμησαν και τους δικαίους δεν ήθελαν να τους δούνε στα μάτια τους. Ο λόγος όμως, όταν είναι αληθινός και η ζωή μας γνήσια, έχει δύναμη από μόνος του.

Έλεγε ο μακαριστός Χριστόδουλος ότι τα πιο κοντινά στο στόμα μας αυτιά είναι τα δικά μας. Οι πρώτοι που πρέπει να ακούσουμε και να πιστέψουμε στο κήρυγμά μας είμαστε εμείς. Μετά έρχεται η νεολαία.

Προσπαθούμε να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα, αλλά με λάθος τρόπο και δεν συνεννοούμαστε. Θα το πω ξανά⸱ δεν εμπνέουμε.

Γι’ αυτό και δεν πείθουμε. Πάντως, ο,τι και να συμβαίνει, η Εκκλησία είναι η ελπίδα του κόσμου. Τίποτα άλλο.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι η επιστήμη, για παράδειγμα της ψυχολογίας η της κοινωνιολογίας, μπορεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, που να συνάδουν με μία κριτική προσέγγιση;

Νικόλαος: Κάθε επιστήμη έχει την αξία της και της αξίζει ο σεβασμός μας. Ασφαλώς και θα μπορούσαν να βοηθήσουν και να συμβάλουν στην εξυγίανση του ήθους και την ανάδειξη του ανθρώπου.

Όταν όμως είναι και αυτές κατευθυνόμενες και δίχως πνεύμα, τότε μόνο ζημιά μπορούν να κάνουν.

Γράφει στον Μενέξενο του Πλάτωνα: «πάσά τε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής πανουργία, ου σοφία φαίνεται».

Οι όροι «ψυχή» και «κοινωνία» που περιλαμβάνονται στις επιστήμες που αναφέρατε είναι όροι που χρησιμοποιούνται και αναδεικνύονται και από την Εκκλησία και τη θεολογία.

Ο ένας –η ψυχή- δηλώνει το αθάνατο κομμάτι της ανθρώπινης υποστάσεως και ο δεύτερος -η κοινωνία- την εν αγάπη αμοιβαία περιχώρηση των ανθρώπων, την ενότητά τους.

Όταν όμως οι όροι αυτοί δεν έχουν Θεό μέσα τους, δεν έχουν πνεύμα, είναι σαν οργανισμοί που δεν έχουν αίμα, τότε χάνουν τη σημασία τους και εκφυλίζονται σε όργανα που απογυμνώνουν τον άνθρωπο από την ιερότητά του και τις σχέσεις από την αυθεντικότητά τους, τότε χρησιμοποιούνται ως εργαλεία αποδόμησης της ανθρώπινης αξίας, συμπαρασύροντας στον κατήφορο και τον θεσμό της οικογένειας και την παρακαταθήκη του φύλου.

Θα κλείσω λέγοντας πως η εποχή μας είναι εποχή που διψάει για αλήθεια και απαιτεί γνήσια, ελεύθερη και ζωντανή Εκκλησία.

Αυτή είναι πολύ πιο σύγχρονη από τα σύγχρονα ρεύματα, πολύ πιο έξυπνη από τους εγκεφάλους της τεχνητής νοημοσύνης και φυσικά πολύ πιο μπροστά από τις ανακαλύψεις της επιστήμης.

Καταξιώνει τον άνθρωπο, γιατί κατέχει τον Θεό. Η πίστη είναι η μεγαλύτερη επένδυση!

romfea.gr

 

      Ακολουθήστε μας και στο twitter!     

 

Σχόλια